(Muzyka)
(Brawa)
Dziękuję, że tu jesteście.
I mówię, że dziękuję wam za bycie tu, ponieważ nie odzywałem się przez 17 lat.
I pierwsze słowa, jakie wymówiłem, wypowiedziałem w Waszyngtonie
na 20 rocznicę Dnia Ziemi.
Moja rodzina i przyjaciele zgromadzili się tam, żeby słuchać, jak mówię.
I powiedziałem: "Dziękuję wam, że tu jesteście."
Moja matka, na widowni, podskoczyła:
"Alleluja, Johnny mówi!"
(Śmiech)
Wyobraźcie sobie, jakbyście byli cicho przez 17 lat,
a wasza matka była na widowni.
Mój tata powiedział do mnie: "To jedno..."
Wytłumaczę to.
Ale odwróciłem się, ponieważ nie rozpoznałem, skąd dochodzi mój głos.
Nie słyszałem mojego głosu od 17 lat,
więc odwróciłem się, spojrzałem i powiedziałem:
"Boże, kto wypowiada to, co myślę?"
I wtedy zdałem sobie sprawę, że to ja i rozbawiło mnie to.
I mogłem zobaczyć mojego ojca... "Tak, on naprawdę zwariował."
Więc, chcę was zabrać w tę podróż.
Ta podróż jest, jak wierzę, metaforą dla wszystkich naszych podróży.
Nawet jeśli ta właśnie jest nieco nietypowa.
Chcę, żebyście pomyśleli o swojej własnej podróźy.
Moja podróż rozpoczęła się w 1971 r.,
kiedy byłem świadkiem jak dwa tankowce zderzyły się pod Golden Gate,
a pół miliona galonów ropy wylało się do zatoki.
To mną tak wstrząsnęło,
że zdecydowałem, że zrezygnuję z jeżdżenia czy prowadzenia pojazdów zmotoryzowanych.
To duża rzecz w Kalifornii.
I była to duża rzecz dla mojej małej społeczności w Point Reyes Station.
w Inverness, w Kalifornii, ponieważ było tam tylko
około może 350 ludzi zimą - to było w 71 roku.
Więc kiedy przyszedłem i zacząłem przechadzać się, ludzie...
po prostu wiedzieli, co się działo.
Ludzie podjeżdżali do mnie
i pytali: "Co robisz, John?"
Odpowiadałem: "Cóż, chodzę dla ochrony środowiska."
A oni odpowiadali: "Nie, chodzisz, żebyśmy źle wyglądali, co nie?"
"Chodzisz, żebyśmy się źle poczuli."
I może było w tym ziarno prawdy,
ponieważ myślałem, że jeśli zacznę chodzić, to wszyscy powinni, wiecie, podążyć za tym.
Z powodu ropy, wszyscy mówili o zanieczyszczniach.
Więc spierałem się o to z ludźmi, i spierałem, i spierałem.
Zadzwoniłem do moich rodziców.
I powiedziałem: "Zrezygnowałem z jeżdżenia samochodami."
Mój tata odpowiedział: "Czemu nie zrobiłeś tego, kiedy miałeś 16 lat?"
(Śmiech)
Nie wiedziałem wtedy o środowisku.
Oni są w Filadelfii.
Więc powiedziałem mojej matce: "Jestem szczęśliwy, jestem naprawdę szczęśliwy."
Odpowiedziała: "Gdybyś był szczęśliwy, synu, nie musiałbyś tego mówić."
Takie są matki.
Więc, na moje 27 urodziny zdecydowałem, że ponieważ tak dużo się kłócę,
i tak dużo mówię, że przestanę mówić
na tylko jeden dzień - jeden dzień, żeby odpocząć.
I tak zrobiłem.
Wstałem rano i nie powiedziałem ani słowa.
Muszę wam powiedzieć, że to było bardzo poruszające doświadczenie,
ponieważ po raz pierwszy... od bardzo dawna, zacząłem słuchać.
A to co usłyszałem, wstrząsnęło mną.
Ponieważ to co zwykle robiłem, kiedy myślałem, że słucham,
to słuchałem tylko tyle, żeby usłyszeć, co ludzie mają do powiedzenia
i myśleć, że mogę... wiedziałem, co mają zamiar powiedzieć,
więc przestawałem słuchać.
W swojej głowie, po prostu wybiegałem do przodu
i zastanawiałem się, co odpowiem,
kiedy oni jeszcze kończyli.
I wtedy się wstrzelałem.
Cóż, to po prostu kończyło komunikację.
Więc to był pierwszy dzień, kiedy rzeczywiście słuchałem.
To było dla mnie bardzo smutne,
ponieważ zdałem sobie sprawę, że przez tyle lat nie uczyłem się.
Miałem 27 lat. Myślałem, że wiem wszystko.
Nie wiedziałem.
Więc zdecydowałem, że lepiej przeciągnę to jeszcze o dzień
i kolejny, i kolejny, aż w końcu
obiecałem sobie, że zachowam ciszę przez rok,
ponieważ zacząłem się uczyć coraz więcej i potrzebowałem nauczyć się więcej.
Więc powiedziałem, że przez rok zachowam ciszę
i potem w moje urodziny, zrewiduję to, czego się nauczyłem
i może znowu zacznę mówić.
Cóż, trwało to 17 lat.
Podczas tego czasu - tych 17 lat - chodziłem i grałem na banjo
i malowałem i pisałem mój dziennik i
próbowałem uczyć się o środowisku czytając książki.
Zdecydowałem, że pójdę do szkoły. I tak zrobiłem.
Poszedłem do Ashland, w Oregonie,
gdzie mieli studia z zakresu ochrony środowiska.
To tylko 500 mil.
Więc poszedłem do sekretariatu i...
Co, co, co?
Miałem wycinek z gazety.
Oh, więc naprawdę chcesz chodzić tu do szkoły?
Ty nie...?
Mamy dla ciebie specjalny program. I mieli.
Podczas tych dwóch lat, zdobyłem swój pierwszy stopień naukowy - licencjat.
Mój ojciec pojawił się, był taki dumny.
Powiedział: "Słuchaj, jesteśmy z ciebie, synu, naprawdę dumni,
ale co zamierzasz zrobić z tym licencjatem?
Nie jeździsz samochodem, nie mówisz,
będziesz musiał robić te rzeczy."
(Śmiech)
Zgarbiłem ramiona, podniosłem znowu mój plecak
i zacząłem chodzić.
Przeszedłem całą drogę aż do Port Townsend, w stanie Waszyngton, gdzie zbudowałem drewnianą łódź,
przemierzyłem nią Puget Sound.
Idaho... Przeszedłem przez Waszyngton, Idaho i do Missoula, w Montanie.
Napisałem do Uniwersytetu w Montanie dwa lata wcześniej
i powiedziałem, że chciałbym się tam uczyć.
I że będę tam za około dwa lata.
(Śmiech)
I byłem tam. Pojawiłem się po dwóch latach i oni...
Opowiadam tę historię, bo naprawdę mi pomogli.
Są dwie historie z Montany.
Pierwsza - że nie miałem żadnych pieniędzy...to znak, którego dużo używałem.
A oni powiedzieli: "Nie martw się o to."
Dyrektor programu powiedział: "Wróć jutro."
Dał mi 150 dolarów.
i powiedział: "Zarejestruj się na jedne zajęcia.
Wybierasz się do Ameryki Południowej, co nie?"
I powiedziałem...
Jeziora i rzeki, systemy hydrologiczne, Ameryka Południowa.
Więc to zrobiłem.
Wrócił i powiedział do mnie,
powiedział: "OK John, teraz, jak już się zarejestrowałeś na te zajęcia,
możesz mieć klucz do biura, możesz zdawać egzaminy...
Zdajesz egzaminy, więc możesz korzystać z biblioteki.
Więc to co zrobimy,
to namówimy wszystkich profesorów, żeby pozwolili ci chodzić na zajęcia,
zapiszą twoje oceny
i kiedy wymyślimy, skąd wziąć resztę pieniędzy,
zarejestrujesz się na te zajęcia i dostaniesz oceny."
Wow, nie robią tego w szkołach wyższych, nie sądzę.
Ale przytoczyłem tę historię, ponieważ naprawdę chcieli mi pomóc.
Zobaczyli, że naprawdę interesuję się środowiskiem
i naprawdę chcieli mi przy tym pomóc.
Przez ten czas, uczyłem nie mówiąc.
Miałem 13 studentów, kiedy pierwszy raz wszedłem do klasy
i wytłumaczyłem przez przyjaciela, który mógł tłumaczyć mój język znaków,
że jestem John Francis, że chodziłem po świecie,
że nie mówię i że to ostatni raz,
kiedy ktoś będzie dla mnie tłumaczył.
Wszyscy studenci usiedli i zrobili...
(Śmiech)
Widziałem, że patrzą na rozkład zajęć,
żeby zobaczyć, kiedy będą mogli się wycofać.
Musieli wziąć te zajęcia ze mną.
Dwa tygodnie później, wszyscy próbowali dostać się na nasze zajęcia.
I nauczyłem się w tej klasie... ponieważ robiłem takie rzeczy...
i wszyscy siedzili dookoła, zgadując, co on próbuje powiedzieć?
Nie wiem, myślę, że mówi o wycince. Tak, o wycince.
Nie, nie, nie, to nie jest wycinka, to jest... on używa piły.
Cóż, nie możesz zrobić wycinki z...
Tak, możesz zrobić wycinkę...
Nie, myślę, że on mówi o leśnictwie selektywnym.
To były zajęcia dyskusyjne i dyskutowaliśmy.
Ja po prostu wycofywałem się z tego i wiecie, pilnowałem, żeby nie doszło do bójki.
Ale nauczyłem się, że czasami, kiedy robiłem jakiś znak,
oni mówili rzeczy, których zupełnie nie miałem na myśli,
a powinienem mieć.
Więc doszedłem do tego, że jeśli jesteś nauczycielem
i jeśli uczysz, to jeśli nie uczysz się sam,
prawdopodobnie uczysz niezbyt dobrze.
Więc kontynuowałem.
Mój tata pojawił się, żeby zobaczyć, jak kończę studia
i, wiecie, dobiłem interesu,
więc mój ojciec powiedział: "Jesteśmy z ciebie naprawdę dumni, synu, ale..."
Wiecie, jak to szło.
powiedział: "Musisz zacząć jeździć i zacząć mówić
Co zrobisz z tą magisterką?"
Zgarbiłem się, wziąłem plecak
i poszedłem na Uniwersytet Wisconsin.
Spędziłem tam dwa lata pisząc o wyciekach ropy.
Nikt się nie interesował wyciekami ropy.
Ale coś się wydarzyło...
Exxon Valdez.
A ja byłem jedynym w Stanach piszącym o wyciekach ropy.
Mój tata znowu się pojawił.
Powiedział: "Nie wiem, jak to, synu, robisz,
znaczy, nie jeździsz samochodami, nie mówisz.
Moja siostra powiedziała, że może powinienem dać ci spokój.
bo wydaje się, że idzie ci o wiele lepiej,
kiedy nic nie mówisz.
(Śmiech)
Cóż, znowu założyłem mój plecak.
Wziąłem banjo i przeszedłem aż na Wschodnie Wybrzeże,
zanurzyłem stopę w Atlantyku --
Przejście przez Stany zajęło mi siedem lat i jeden dzień.
I w Dniu Ziemi, 1990,
w dwudziestą rocznicę Dnia Ziemi, wtedy zacząłem mówić.
I dlatego powiedziałem: "Dziękuję, że tu jesteście."
Ponieważ to tak, jak z tym drzewem upadającym w lesie,
jeśli nie ma nikogo, kto by je słyszał, czy naprawdę wydaje dźwięk?
Dziękuję wam i dziękuję mojej rodzinie,
ponieważ przyszli usłyszeć, jak mówię.
I to jest komunikacja.
Oni również nauczyli mnie o słuchaniu, że słuchali mnie.
I to jedna z tych rzeczy, które wynikają z ciszy,
słuchanie się wzajemnie.
Naprawdę, bardzo ważne...
powinniśmy słuchać się wzajemnie.
Cóż, moja podróż trwała.
Mój tata powiedział: "To jedno"
a ja nadal nie odpuściłem.
Pracowałem dla Straży Wybrzeża, zostałem Ambasadorem Dobrej Woli UNICEF.
Pisałem rozporządzenia dla Stanów Zjednoczonych...
To znaczy, pisałem rozporządzenia dotyczące wycieków ropy.
To znaczy, gdyby 20 lat temu ktoś do mnie powiedział:
"John, chcesz zrobić coś naprawdę znaczącego?"
"Tak, chciałbym zrobić coś znaczącego."
On na to: "Po prostu zacznij iść na wschód,
wyjdź z samochodu i po prostu zacznij iść na wschód."
A jakbym już kawałek przeszedł, powiedziałby: "Tak, i jeszcze się zamknij.
(Śmiech)
Zrobisz coś znaczącego, bracie."
Jak to możliwe, jak to możliwe?
Jak to możliwe, że zrobienie takiej prostej rzeczy jak chodzenie i nie mówienie
robi różnicę?
Cóż, czas jaki spędziłem w Straży Wybrzeża był naprawdę dobry.
A po tym - pracowałem tylko jeden rok -
powiedziałem: "To już wystarczy, rok to dla mnie dosyć na robienie tego."
Wszedłem na żaglówkę i pożeglowałem na Karaiby
i przeszedłem przez całe wyspy i do Wenezueli.
I wiecie, zapomniałem najważniejszej rzeczy,
czyli dlaczego zacząłem mówić, co muszę wam powiedzieć.
Zacząłem mówić, ponieważ studiowałem ochronę środowiska,
badałem ochronę środowiska na tym poziomie, na poziomie oficjalnym,
ale był jeszcze poziom nieoficjalny.
A na poziomie nieoficjalnym --
Uczyłem się o ludziach, co robimy i jacy jesteśmy.
Ochrona środowiska zmieniła się od bycia po prostu o drzewach i ptakach
i zagrożonych gatunkach do bycia o tym, jak się wzajemnie traktujemy.
Ponieważ jeśli to my jesteśmy środowiskiem,
wtedy wystarczy, jeśli rozejrzymy się dookoła
i zobaczymy jak traktujemy siebie samych i jak traktujemy innych.
I to jest przesłanie, które miałem.
Powiedziałem: "Cóż, będę musiał szerzyć to przesłanie."
Więc wsiadłem na moją żaglówkę, przepłynąłem całą drogę przez Karaiby --
To nie była tak naprawdę moja żaglówka, tak jakby pracowałem na tej łodzi --
dotarłem do Wenezueli i zacząłem chodzić.
To ostatnia część tej historii, ponieważ w ten sposób dotarłem tutaj,
ponieważ nadal nie jeździłem pojazdami zmotoryzowanymi.
Szedłem przez El Dorado -- to miasto więzienne, sławne więzienie,
lub niesławne więzienie -- w Wenezueli, i nie wiem, co mnie opętało,
ponieważ to było zupełnie nie jak ja.
Jestem tam, przechodzę przez bramę i strażnik zatrzymuje się i mówi:
"Pasaporte, pasaporte" z M16 skierowanym w moją stronę.
Spojrzałem na niego i powiedziałem: "Paszport, hm,
nie musze pokazywać ci mojego paszportu, jest z tyłu plecaka.
Jestem Dr. Francis, jestem Ambasadorem UNICEF i chodzę po świecie."
I zacząłem odchodzić.
Co mnie opętało, żeby to powiedzieć?
Droga zmieniła się w dżunglę.
Nie zastrzelono mnie.
I dotarłem do -- Zacząłem mówić, nareszcie wolny,
dzięki Bogu Wszechmogącemu, jestem nareszcie wolny.
O co w tym chodziło, mówię, o co chodziło?
Zabrało mi 100 mil, żeby zrozumieć, że w głębi serca, we mnie,
stałem się więźniem.
Byłem więźniem i potrzebowałem uciec.
Więzieniem, w którym byłem, był fakt, że nie jeździłem
czy nie używałem pojazdów zmotoryzowanych.
Jak to możliwe?
Ponieważ kiedy zaczynałem, wydawało mi się bardzo odpowiednie,
żeby nie używać pojazdów zmotoryzowanych.
Ale to, co było inne,
to że w każde urodziny, pytałem siebie samego o ciszę,
ale nigdy nie zapytałem siebie o moją decyzję, by używać tylko stóp.
Nie miałem pojęcia, że zostanę Ambasadorem UNICEF.
Nie miałem pojęcia, że będę miał doktorat.
Więc zdałem sobie sprawę, że odpowiadam za więcej niż tylko siebie,
i że będę musiał się zmienić.
Wiecie, możemy to zrobić.
Musiałem się zmienić.
I bałem się zmienić,
ponieważ tak się przyzwyczaiłem do kogoś, kto tylko chodził.
Tak bardzo się przyzwyczaiłem do tej osoby, że nie chciałem przestać.
Nie wiedziałem, kim będę, jeśli się zmienię.
Ale wiedziałem, że muszę.
Wiedziałem, że potrzebuję się zmienić, ponieważ to jedyny sposób,
abym mógł dzisiaj być tutaj.
Wiem, że wielokrotnie
znajdujemy się w tym wspaniałym miejscu, do którego dotarliśmy,
ale jest kolejne miejsce dla nas do pójścia.
I musimy jakby opuścić bezpieczeństwo tego, kim się staliśmy,
i iść tam, gdzie jest ten, kim się dopiero stajemy.
Dlatego chcę zachęcić was, byście szli do tego kolejnego miejsca,
byście wydostali się z każdego więzienia, w jakim moglibyście się znaleźć,
jak by nie było wygodne, ponieważ musimy coś zrobić teraz.
Musimy się zmienić teraz.
Jak nasz poprzedni Vice-prezydent powiedział:
"Musimy się stać aktywistami."
Więc, jeśli mój głos może was poruszyć,
jeśli moje czyny was mogą poruszyć, jeśli moje bycie tutaj może was poruszyć,
proszę, pozwólcie na to.
I wiem, że wy wszyscy poruszyliście mnie,
kiedy tutaj byłem.
Więc wyjdźmy w świat,
biorąc tę troskę, tę miłość, ten szacunek,
które okazywaliśmy sobie wzajemnie tutaj na TED,
i wynieśmy to w świat.
Ponieważ my jesteśmy środowiskiem,
a to jak się wzajemnie traktujemy,
to jak będziemy tak naprawdę traktować środowisko.
Więc chcę wam podziękować za bycie tutaj
i chcę zakończyć na pięciu sekundach ciszy.
Dziękuję.
(Brawa)