Πρόκειται να σας μιλήσω για την απλή αλήθεια του να είσαι ηγέτης
τον 21ο αιώνα.
Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε τον 21ο αιώνα, είναι να πάμε -
κι αυτό θα σας παρακινήσω να σκεφτείτε σήμερα -
είναι να πάμε πίσω στα μαθητικά μας χρόνια
τότε που μαθαίναμε να μετράμε.
Όμως, νομίζω πως είναι καιρός να σκεφτούμε τι είναι αυτά που μετράμε.
Επειδή αυτό που μετράμε
είναι αυτό που πραγματικά έχει αξία.
Επιτρέψτε μου αρχικά να σας πω μια ιστοριούλα.
Κεντρικό πρόσωπο είναι η Βαν Κουάτς.
Ήρθε σ' αυτήν την χώρα το 1986 από το Βιετνάμ.
Άλλαξε το όνομά της σε Βίβιαν
επειδή ήθελε να ενταχθεί στην Αμερικάνικη κοινωνία.
Η πρώτη της δουλειά ήταν σε ένα κεντρικό μοτέλ
στο Σαν Φρανσίσκο ως καμαριέρα.
Έτυχε μάλιστα να το αγοράσω αυτό το μοτέλ
περίπου τρεις μήνες αφότου η Βίβιαν ξεκίνησε να δουλεύει εκεί.
Έτσι, ουσιαστικά η Βίβιαν κι εγώ δουλεύουμε μαζί εδώ και 23 χρόνια.
Με τον νεανικό ιδεαλισμό που είχε ένας 26χρονος,
στα 1987,
ξεκίνησα την επιχείρησή μου και την ονόμασα Joie de Vivre, (γαλ. Χαρά της Ζωής)
ένα πολύ θεωρητικό όνομα,
επειδή ουσιαστικά επιζητούσα να δημιουργήσω μια ζωή με ξενοιασιά.
Κι αυτό το πρώτο ξενοδοχείο που αγόρασα, δηλ. το μοτέλ,
ήταν ένα μοτέλ με την ώρα, για ζευγαράκια
στο κέντρο του Σαν Φρανσίσκο.
Καθώς περνούσα το χρόνο μου με τη Βίβιαν,
κατάλαβα πως έβγαζε αυτό το ξένοιαστο στυλ ζωής
στον τρόπο που δούλευε.
Αυτό μου δημιούργησε ερωτηματικά και την περιέργεια:
Πώς μπορεί πράγματι κανείς να ευχαριστιέται
καθαρίζοντας τουαλέτες για να βγάλει το ψωμί του;
Πέρναγε λοιπόν ο καιρός με τη Βίβιαν, και κατάλαβα πως
δεν ευχαριστιόταν που καθάριζε τουαλέτες.
Η δουλειά της, ο στόχος της και το όνειρό της
δεν ήταν να γίνει η πρώτη καθαρίστρια καμπινέδων στον κόσμο.
Αυτό που μετράει για τη Βίβιαν ήταν η συναισθηματική σχέση
που έφτιαχνε με τους συναδέλφους της και τους πελάτες μας.
Κι αυτό που την ενέπνεε κι έδινε νόημα (στη δουλειά της)
ήταν το γεγονός πως, πράγματι, φρόντιζε τους ανθρώπους
που ήταν μακρυά από το σπίτι τους.
Επειδή η Βίβιαν ήξερε πώς είναι να είσαι μακρυά από το σπίτι σου.
Αυτό το μάθημα ανθρωπιάς,
πριν από είκοσι και πλέον χρόνια,
λειτούργησε καλά για μένα
όταν τα οικονομικά μας πήραν την κάτω βόλτα.
Σαν επακόλουθο της "φούσκας" του διαδικτύου και της 9/11,
τα ξενοδοχεία στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο
είχαν την μεγαλύτερη ποσοστιαία πτώση στα έσοδά τους
σ' όλη την ιστορία των Αμερικάνικων ξενοδοχείων.
Είχαμε το μεγαλύτερο ξενοδοχείο στην περιοχή του κόλπου,
επομένως ήμασταν ιδιαίτερα ευάλωτοι.
Επίσης εκείνο τον καιρό,
θυμηθείτε πως κόψαμε τις Γαλλικές (δηλ. τηγανιτές) πατάτες στη χώρα μας.
Καλά τώρα, όχι κυριολεκτικά. Και βέβαια όχι.
Βασικά αρχίσαμε να τρώμε "πατάτες της ελευθερίας."
Και ουσιαστικά μποϊκοτάραμε οτιδήποτε Γαλλικό. (σημ. Οι Γάλλοι ήταν κατά της εισβολής στο Ιράκ.)
Λοιπόν, το όνομα της επιχείρησής μου ήταν Joie de Vivre.
Έτσι άρχισα να παίρνω γράμματα
από μέρη όπως η Αλαμπάμα κι η κομητεία του Όραντζ
που μου έλεγαν πως θα μποϊκοτάρουν την επιχείρησή μου
επειδή νόμιζαν πως ήμασταν Γαλλική επιχείρηση.
Κι εγώ τους απαντούσα λέγοντάς τους, "Μια στιγμή, ρε παιδιά. Δεν είμαστε Γάλλοι.
Είμαστε Αμερικάνικη εταιρία. Έδρα μας είναι το Σαν Φρανσίσκο."
Κι ερχόταν ορθά-κοφτά η απάντηση, "Ω!,ακόμα χειρότερα."
(Γέλια)
Έτσι μια μέρα
που ένιωθα λίγο πεσμένος και χωρίς πολλή διάθεση,
βρέθηκα στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς ένα τετράγωνο από τα γραφεία μας.
Αρχικά βρέθηκα στο τμήμα του βιβλιοπωλείου που αφορά τις επιχειρήσεις
αναζητώντας μια επιχειρηματική λύση.
Αλλά μιας και το μυαλό μου ήταν θολωμένο, κατέληξα
πολύ γρήγορα στο τμήμα βιβλίων για αυτοβοήθεια.
Κι εκεί ξαναγνωρίστηκα με
την ιεράρχηση των αναγκών του Αβραάμ Μάσλοου.
Στο κολλέγιο πήρα ένα μάθημα Ψυχολογίας,
κι έμαθα γι αυτόν τον τύπο, τον Αβραάμ Μάσλοου,
όπως πολλοί από μας είναι εξοικειωμένοι με το βιβλίο του "Ιεράρχηση των Αναγκών".
Αλλά καθώς καθόμουν εκεί επί τέσσερις ώρες,
όλο το απόγευμα, διαβάζοντας Μάσλοου,
πράγματι διαπίστωσα κάτι
που ισχύει για τους περισσότερους ηγέτες.
Ένα από τα πιο απλά πράγματα στις επιχειρήσεις
είναι κάτι που συχνά το παραμελούμε.
Κι αυτό είναι πως όλοι είμαστε άνθρωποι.
Κι ο καθένας μας, ανεξάρτητα τι ρόλο παίζει στην επιχείρηση,
βασικά έχει κάποιου είδους ιεράρχηση των αναγκών
στο χώρο δουλειάς.
Έτσι καθώς άρχισα να διαβάζω Μάσλοου,
αυτό που βασικά άρχισα να αντιλαμβάνομαι είναι πως,
πράγματι ο Μάσλοου, αργότερα στη ζωή του,
ήθελε να πάρει αυτήν την ιεράρχηση για το άτομο
και να την εφαρμόσει στη συλλογικότητα,
στους οργανισμούς κι ειδικά στις επιχειρήσεις.
Αλλά δυστυχώς, πέθανε πρόωρα το 1970.
Κι έτσι δεν κατάφερε πράγματι να ζήσει αυτό το όνειρο ολοκληρωμένο.
Έτσι αντιλήφθηκα σε εκείνη την φούσκα στο Ίντερνετ
πως ο ρόλος μου στη ζωή ήταν να συνεχίσω το όνειρο του Α. Μάσλοου.
Κι αυτό είναι που έκανα πριν από μερικά χρόνια
όταν πήρα αυτήν την πυραμίδα ιεράρχησης σε πέντε επίπεδα
και την μετέτρεψα σε αυτό που ονομάζω πυραμίδα μεταμόρφωσης,
που είναι η επιβίωση, η επιτυχία κι η μεταμόρφωση.
Αυτό δεν είναι θεμελιώδες μόνο στις επιχειρήσεις. Είναι θεμελιώδες στη ζωή.
Και ξεκινήσαμε ουσιαστικά να θέτουμε στον εαυτό μας ερωτήσεις
σχετικά με τον τρόπο που πράγματι αντιμετωπίζουμε
τις υψηλότερες ανάγκες, αυτές τις ανάγκες μεταμόρφωσης
για τους υπαλλήλους-κλειδιά στην εταιρία μας.
Αυτά τα τρία επίπεδα ιεράρχησης των αναγκών
ουσιαστικά σχετίζονται με τα πέντε επίπεδα
της ιεράρχησης των αναγκών του Μάσλοου.
Αλλά καθώς αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε για το πώς αντιμετωπίζουμε
τις υψηλότερες ανάγκες των υπαλλήλων μας και των πελατών μας,
συνειδητοποίησα πως δεν είχαμε δείκτες μέτρησης.
Δεν είχαμε τίποτε που ουσιαστικά θα μπορούσε να μας πει αν πράγματι το κάναμε σωστά.
Κι 'ετσι αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε:
Τι είδους λιγότερο προφανείς δείκτες μέτρησης
θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για να αξιολογήσουμε
την αίσθηση του στόχου των υπαλλήλων μας,
ή την αίσθηση των πελατών μας για τη συναισθηματική τους σχέση μαζί μας;
Για παράδειγμα, αρχίσαμε να ρωτάμε τους υπαλλήλους μας,
αν καταλάβαιναν την αποστολή της εταιρίας μας,
και αν είχαν την διάθεση να την ενστερνιστούν,
αν μπορούν πράγματι να την επηρεάσουν,
και αν νιώθουν πράγματι ότι η δουλειά τους έχει ουσιαστικά επίδραση πάνω της.
Αρχίσαμε να ρωτάμε τους πελάτες μας,
αν ένιωθαν πως ήταν συναισθηματικά δεμένοι μαζί μας,
με έναν από επτά διαφορετικούς τρόπους.
Ως εκ θαύματος, καθώς κάναμε αυτές τις ερωτήσεις
κι αρχίσαμε να εστιάζουμε ψηλότερα στην πυραμίδα,
αυτό που ανακαλύψαμε είναι πως ανεβάσαμε την πίστη τους σε μας.
Η σταθερότητα της πελατείας μας απογειώθηκε.
Οι αλλαγές στο προσωπικό μας έπεσαν
στο ένα τρίτο του μέσου όρου στην αγορά.
Και μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια της διαδικτυακής έξαρσης,
τριπλασιάσαμε το μέγεθός μας.
Λοιπόν καθώς έβγαινα κι άρχισα να συναναστρέφομαι με άλλα στελέχη επιχειρήσεων
και τους ρωτούσα πώς τα καταφέρνανε σε εκείνη τη φάση,
αυτό που μου λέγανε συνέχεια
ήταν ότι απλά διαχειρίζονταν ό,τι μπορούσαν να μετρήσουν.
Κι αυτό που μπορούμε να μετρήσουμε είναι τα υλικά στοιχεία του ενεργητικού
στο κάτω μέρος της πυραμίδας.
Ούτε κατά διάνοια έβλεπαν τα άυλα στοιχεία του ενεργητικού
στο πάνω μέρος της πυραμίδας.
Έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι:
Πώς μπορούμε να κάνουμε τους ηγέτες να αρχίσουν να εκτιμούν τα άυλα στοιχεία;
Αν εκπαιδευόμαστε ως ηγέτες απλά και μόνο να διαχειριζόμαστε ό,τι μπορούμε να μετρήσουμε,
και το μόνο που μπορούμε να μετρήσουμε είναι το υλικό στη ζωή,
χάνουμε ένα σωρό πράγματα στο πάνω μέρος της πυραμίδας.
Άρχισα λοιπόν να μελετάω κάποια πράγματα.
Ανακάλυψα μια έρευνα που έδειχνε
ότι το 94 τοις εκατό
των ηγετών στις επιχειρήσεις παγκοσμίως
πιστεύουν πως τα άυλα στοιχεία είναι σημαντικά για την επιχείρησή τους,
πράγματα όπως η πνευματική ιδιοκτησία,
η κουλτούρα της εταιρίας τους, η εμπιστοσύνη (των πελατών) στη φίρμα τους.
Παρόλα αυτά, μόνο το πέντε τοις εκατό αυτών των ίδιων των ηγετών
είχαν πράγματι κάποιο τρόπο να μετρούν τα άυλα στοιχεία της επιχείρησής τους.
Ως στελέχη λοιπόν, καταλαβαίνουμε
ότι τα άυλα στοιχεία είναι σημαντικά,
αλλά δεν έχουμε ιδέα για τον τρόπο μέτρησής τους.
Έτσι, ιδού άλλο ένα απόφθεγμα του Αϊνστάιν:
"Δεν έχει αξία οτιδήποτε μπορεί να μετρηθεί,
και δεν μπορεί να μετρηθεί οτιδήποτε έχει αξία."
Δεν μου αρέσει να αντιδικώ με τον Αϊνστάιν,
αλλά αν αυτό που είναι το πολυτιμότερο
στη ζωή μας και στην επιχείρησή μας
ουσιαστικά δεν μπορεί να μετρηθεί ή να αξιολογηθεί,
δεν θα περάσουμε τη ζωή μας
απλά παγιδευμένοι στο να μετράμε κοινοτοπίες;
Ήταν αυτό το ερώτημα που με τριβέλιζε ως προς το τι αξίζει
που με έκανε να ξεφορτωθώ την ιδιότητα του διευθυντή για μια βδομάδα
και να πετάξω μέχρι τις κορφές των Ιμαλαίων.
Πέταξα σε ένα μέρος που εδώ κι αιώνες καλύπτεται από ένα πέπλο μυστηρίου,
ένα μέρος που κάποιοι το αποκαλούν Σάνγκρι λα -
κάτι πέρα από την βάση επιβίωσης της πυραμίδας,
κάτι που έγινε ένα μεταμορφωτικό
μοντέλο για τον κόσμο.
Πήγα στο Μπουτάν.
Ο έφηβος βασιλιάς του Μπουτάν ήταν επίσης και ανήσυχος άνθρωπος,
αλλά αυτό συνέβη παλιά το 1972,
όταν ανέβηκε στο θρόνο
δυο μέρες αφότου απεβίωσε ο πατέρας του.
Στα δεκαεφτά του, άρχισε να βάζει ερωτήματα
που θα τα περίμενες από κάποιον με απλοϊκό μυαλό.
Σε ένα ταξίδι του στην Ινδία,
στις αρχές της βασιλείας του,
ρωτήθηκε από έναν Ινδό δημοσιογράφο
για το ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) του Μπουτάν,
για το μέγεθος του ΑΕΠ του Μπουτάν.
Κι ο βασιλιάς απάντησε με ένα τρόπο
που ουσιαστικά μας μεταμόρφωσε σαράντα χρόνια αργότερα.
Είπε τα εξής: "Γιατί είμαστε κολλημένοι
και βλέπουμε μόνο το Ακαθάριστο Εγχώριο Προίόν;
Γιατί δεν νιαζόμαστε περισσότερο για
την ακαθάριστη εγχώρια ευτυχία;"
Λοιπόν, κατά βάθος, ο βασιλιάς μας ζητούσε να σκεφτούμε
έναν εναλλακτικό ορισμό της επιτυχίας.
αυτόν που έχει γίνει γνωστός ως
ΑΕΕ, ή Ακαθάριστη Εγχώρια Ευτυχία.
Οι περισσότεροι παγκόσμιοι ηγέτες δεν έδωσαν σημασία,
κι εκείνοι που έδωσαν νόμισαν πως ήταν απλά "Βουδιστικά οικονομικά."
Αλλά ο βασιλιάς σοβαρολογούσε.
Κι αυτή ήταν μια σημαντική στιγμή,
επειδή ήταν η πρώτη φορά που ένας από τους ηγέτες του κόσμου
εδώ και 200 χρόνια
πρότεινε
αυτό το άυλο στοιχείο της ευτυχίας-
επαναλαμβάνοντας έναν άλλον ηγέτη πριν από 200 χρόνια,
τον Τόμας Τζέφερσον με τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας -
200 χρόνια αργότερα,
αυτός ο βασιλιάς, λοιπόν, πρότεινε πως το άυλο στοιχείο της ευτυχίας
είναι κάτι που οφείλουμε να το μετράμε,
και είναι κάτι που βασικά οφείλουμε να το εκτιμούμε
ως κυβερνητικοί αξιωματούχοι.
Για τα επόμενα τριανταέξι χρόνια ως βασιλιάς,
αυτός ο βασιλιάς πράγματι ξεκίνησε να μετράει
και να διαχειρίζεται την ευτυχία στο Μπουτάν.
Και μεταξύ των άλλων, μόλις πρόσφατα, έβγαλε τη χώρα του
από την απόλυτη μοναρχία κάνοντάς την συνταγματική μοναρχία
χωρίς αιματοχυσία, χωρίς πραξικόπημα.
Και το Μπουτάν, για όσους από σας δεν το γνωρίζουν,
αποτελεί την πιο νεαρή δημοκρατία παγκοσμίως, μόλις δύο ετών.
Έτσι, καθώς βρισκόμουν με τους ηγέτες στο κίνημα ΑΕΕ,
βασικά μπήκα στο νόημα του τι έκαναν.
Κι άρχισα να κάνω παρέα με τον πρωθυπουργό.
Εκεί που τρώγαμε, τον ρώτησα κάτι άσχετο.
Τον ρώτησα,
"Πώς μπορείτε να δημιουργείτε και να μετράτε
κάτι που εξατμίζεται,
με άλλα λόγια, την ευτυχία;"
Κι αυτός ο σοφός άνθρωπος μου είπε,
"Άκουσέ με, ο σκοπός του Μπουτάν δεν είναι να δημιουργήσει ευτυχία.
Δημιουργούμε τις συνθήκες για να προκύψει η ευτυχία.
Με άλλα λόγια, δημιουργούμε ένα βιότοπο της ευτυχίας."
Γουάου. Ενδιαφέρον!
Και είπε πως έχουν μια επιστήμη πίσω από αυτήν την τέχνη.
και πράγματι έχουν δημιουργήσει τέσσερις βασικούς πυλώνες,
εννέα δείκτες-κλειδιά
και 72 διαφορετικούς τρόπους μέτρησης
που βοηθούν ουσιαστικά στην μέτρηση της ΑΕΕ τους.
Ένας από αυτούς τους δείκτες-κλειδιά είναι:
Πώς νιώθουν οι πολίτες του Μπουτάν για
το πώς περνάνε τον χρόνο τους καθημερινά;
Καλή ερώτηση. Εσείς πως νιώθετε για
το πώς περνάτε το χρόνο σας καθημερινά;
Ο χρόνος είναι ένας από τους πιο σπάνιους πόρους
στο σύγχρονο κόσμο.
Κι όμως, βέβαια,
αυτό το μικρό άυλο δεδομένο
δεν συνυπολογίζεται στους υπολογισμούς μας για το ΑΕΠ.
Έτσι, καθώς πέρασα μια βδομάδα εκεί ψηλά στα Ιμαλάια,
βασικά άρχισα να φαντάζομαι
αυτό που ονομάζω συναισθηματική εξίσωση.
Κι αυτό εστιάζει σε κάτι που διάβασα παλιά
από ένα τύπο που τον έλεγαν Ραβή Χάιμαν Σάτσελ.
Πόσοι τον γνωρίζετε; Τον ξέρει κανείς;
Το 1954, έγραψε ένα βιβλίο που λεγόταν "Η Πραγματική Απόλαυση της Ζωής."
Και πρότεινε πως η ευτυχία
δεν είναι να έχεις αυτά που επιθυμείς.
Αντιθέτως, έχει να κάνει με αυτά που έχεις.
Ή με άλλα λόγια, νομίζω πως οι πολίτες του Μπουτάν πιστεύουν
πως η ευτυχία ισούται με το να θέλεις αυτά που έχεις -
φανταστείτε την ευγνωμομοσύνη -
διαρούμενο με το να έχεις αυτά που θέλεις -
δηλ. με τη χαρά.
Οι πολίτες του Μπουτάν δεν έχουνε μπει στο λούκι,
και δεν κάθονται διαρκώς να εστιάζουν στο τι δεν έχουν.
Η θρησκεία τους, η απομόνωσή τους,
ο βαθύς σεβασμός για την κουλτούρα τους
και τώρα οι αρχές του κινήματός τους για την ΑΕΕ
όλα αυτά έχουν εμπεδώσει μια αίσθηση ευγνωμοσύνης
γι αυτά που πραγματικά έχουν.
πόσοι από μας εδώ, ως μέλη του TED στο ακροατήριο,
περνάμε τον περισσότερο χρόνο μας
στο κάτω μισό αυτής της εξίσωσης, στον παρονομαστή;
Η κουλτούρα μας είναι για τα μπάζα
από πολλές μεριές.
(Γέλια)
Η πραγματικότητα είναι πως, στις Δυτικές χώρες,
πολύ συχνά ρίχνουμε όλο το βάρος στο κυνήγι της ευτυχίας
λες κι η ευτυχία είναι κάτι που πρέπει να το βρούμε έξω από μας -
ένα αντικείμενο που υποτίθεται ότι πρέπει να αποκτήσουμε, ή ίσως πολλά αντικείμενα.
Βασικά,πράγματι, αν το ψάξεις στο λεξικό,
πολλά λεξικά ορίζουν το κυνήγι
ως "εχθρική καταδίωξη."
Τελικά κυνηγάμε την ευτυχία με εχθρικές διαθέσεις;
Καλό ερώτημα. Πάμε πάλι πίσω στο Μπουτάν.
Βασικά το Μπουτάν βόρεια και νότιά του συνορεύει με
χώρες που έχουν το 38 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού.
Θα μπορούσε αυτή η μικρή χώρα,
σαν νεόφερτη σε μια ώριμη βιομηχανία,
να αποτελέσει τον κινητήριο μοχλό που μπορεί να επηρεάσει
μέσα στον 21ο αιώνα
τη μεσαία τάξη της Κίνας και της Ινδίας;
Το Μπουτάν πράγματι δημιούργησε το υπέρτατο εξαγώγιμο προϊόν,
ένα νέο παγκόσμιο συνάλλαγμα ευημερίας.
Και υπάρχουν 40 χώρες σε όλο τον κόσμο σήμερα
που πράγματι μελετούν τη δική τους ΑΕΕ.
Ίσως να ακούσατε, πέρσι το φθινόπωρο,
το Νικολά Σαρκοζί στη Γαλλία,
να αναγγέλει τα αποτελέσματα μιας 18μηνης μελέτης
από δύο Νομπελίστες οικονομολόγους,
με αντικείμενο την ευτυχία και ευημερία στη Γαλλία.
Ο Σαρκοζί πρότεινε
οι ηγέτες του κόσμου να σταματήσουν
να εστιάζουν μυωπικά στο ΑΕΠ
και να σκεφτούν ένα νέο δείκτη αξιολόγησης,
αυτό που κάποιοι Γάλλοι αποκαλούν "δείκτη χαράς της ζωής."
Μου αρέσει.
Ευκαιρίες μέσω εταιρικών συμπράξεων.
Και μόλις πριν από τρεις μέρες, πριν από τρεις μέρες εδώ στο TED,
βασικά είχαμε μια σύγχρονη μετάδοση του Ντέιβιντ Κάμερον,
πιθανόν του επόμένου πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου,
που ανέφερε επί λέξει έναν από τους αγαπημένες μου λόγους όλω των εποχών,
τον ποιητικό λόγο του Ρόμπερτ Κένεντι από το 1968
όταν ισχυριζόταν πως
εστιάζουμε μυωπικά στο λάθος πράγμα
κι ότι το ΑΕΠ είναι ένα παραπλανητικό αντικείμενο μέτρησης.
Έτσι αυτό δείχνει ότι η ορμή μετατίθεται
Πήρα αυτό το απόσπασμα ομιλίας του Ρόμπερτ Κένεντι,
και το μετέτρεψα σε ένα νέο φύλλο ισολογισμού για μια στιγμή μονάχα εδώ.
Αυτό ουσιαστικά είναι μια συλλογή από πράγματα
που είπε ο Ρόμπερτ Κένεντι σε αυτό το απόσπασμα.
Το ΑΕΠ μετράει τα πάντα από τη μόλυνση της ατμόσφαιρας
μέχρι την καταστροφή των δασών με σεκόγιες.
Αλλά δε μετράει την υγεία των παιδιών μας
ή την ακεραιότητα των αξιωματούχων του δημοσίου.
Καθώς κοιτάζετε αυτέ εδώ τις δύο στήλες,
δεν σας έρχεται να πείτε πως είναι καιρός
να αρχίσουμε να ψάχνουμε ένα καινούριο τρόπο να μετράμε,
ένα καινούριο τρόπο βασικά να σχηματίζουμε μια εικόνα
του τι είναι σημαντικό στη ζωή μας;
(Χειροκροτήματα)
Βεβαίως ο Ρόμπερτ Κένεντι αυτό ακριβώς υπέδειξε στο τέλος της ομιλίας του.
Είπε πως το ΑΕΠ "μετράει εν συντομία τα πάντα,
εκτός από αυτά που δίνουν αξία στη ζωή."
Γουάου.
Λοιπόν πώς το καταφέρνουμε αυτό;
Επιτρέψτε μου να αναφέρω ένα πράγμα που απλά μπορούμε να βάλουμε μπρος
σε δέκα χρόνια από σήμερα, τουλάχιστον σε αυτή τη χώρα.
Γιατί, που να πάρει, στην Αμερική
κάνουμε απογρφή το 2010.
Ξοδεύουμε 10 δισεκατομύρια στην απογραφή.
Και ρωτάμε 10 απλά πράγματα - είναι απλοϊκό.
Αλλά όλες αυτές οι ερωτήσεις είναι για υλικά στοιχεία.
Αφορούν σε δημογραφικά θέματα.
Αφορούν το πού ζείτε, με πόσους ανθρώπους κατοικείτε,
κι αν έχετε δικό σας σπίτι ή όχι.
Αυτό είναι όλο.
Με τις ερωτήσεις μας δεν αναζητούμε μετρήσιμα μεγέθη με ουσία.
Δε θέτουμε σημαντικά ερωτήματα.
Δεν ρωτάμε για οτιδήποτε άυλο.
Ο Αβ. Μάσλοου είπε πριν από πολύ καιρό
κάτι που το έχετε ξανακούσει, αλλά δεν συνειδητοποιήσατε πως είναι δικό του.
Είπε, " Αν το μόνο εργαλείο που διαθέτετε είναι το σφυρί,
όλα αρχίζουν να μοιάζουν με καρφί."
Μας την έπαιξε το εργαλείο μας.
Συγχωρήστε μου την έκφραση.
(Γέλια)
Μας την έπαιξε το εργαλείο μας.
Το ΑΕΠ είναι το σφυρί μας.
Και το καρφί μας είναι
το βιομηχανικό μοντέλο επιτυχίας του 19ου και του 20ου αιώνα.
Κι όμως, το 64 τοις εκατό
του παγκόσμιου ΑΕΠ σήμερα
βρίσκεται σε αυτή την άυλη βιομηχανία που αποκαλούμε υπηρεσίες,
τη βιομηχανία των υπηρεσιών, τη βιομηχανία στην οποία βρίσκομαι κι εγώ.
Και μόνο το 36 τοις εκατό βρίσκεται στις υλικές βιομηχανίες
της βιοτεχνίας και της γεωργίας.
Επομένως ίσως να είναι ώρα να βρούμε μια μεγαλύτερη εργαλειοθήκη.
Ίσως ήρθε η ώρα πράγματι να βρούμε μια εργαλειοθήκη που,
δεν μετράει απλά και μόνο αυτά που εύκολα μετριούνται, τα υλικά στη ζωή,
αλλά πράγματι μετράει αυτά που θεωρούμε τα πλέον αξιόλογα,
τα πράγματα που είναι άυλες αξίες.
Φαντάζομαι πως είμαι από κείνους τους περίεργους Διευθυντές.
Ήμουν περίεργος και σαν φοιτητής στο βασικό μάθημα των οικονομικών.
Κι έμαθα ότι οι οικονομολόγοι μετράνε τα πάντα
με υλικές μονάδες παραγωγής και κατανάλωσης
λες και καθεμιά από αυτές τις υλικές μονάδες
ταυτίζεται ακριβώς με τις υπόλοιπες.
Δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Στην πραγματικότητα, ως ηγέτες, αυτό που χρειάζεται να μάθουμε
είναι πως μπορούμε πράγματι να επηρεάσουμε
την ποιότητα αυτής της μονάδας παραγωγής
δημιουργώντας ουσιαστικά τις συνθήκες
για να βρουν οι εργαζόμενοι νόημα σ' αυτό που κάνουν.
Και βασικά, στην περίπτωση της Βίβιαν,
η μονάδα παραγωγής της
δεν είναι οι υλικές ώρες που δουλεύει.
Είναι η άυλη διαφορά που κάνει
μέσα σε μια ώρα εργασίας.
Αυτός στη φωτογραφία είναι ο Ντέιβ Αρινγκντέιλ,
εδώ και πολύ καιρό πελάτης στο μοτέλ της Βίβιαν.
Έμεινε εκεί εκατοντάδες φορές
τα τελευταία 20 χρόνια.
Και το μέρος το νιώθει δικό του λόγω της σχέσης
που έχουν αναπτύξει η Βίβιαν κι οι συνάδελφοί της μαζί του.
Έχουν δημιουργήσει ένα οικοσύστημα ευτυχίας για τον Ντέιβ.
Και μου λέει πως είναι πάντα βέβαιος οτι
η Βίβιαν και το υπόλοιπο προσωπικό
θα τον κάνουν να νιώθει σαν στο σπιτι του.
Πώς γίνεται και
οι ηγέτες των επιχειρήσεων κι οι επενδυτές,
αρκετά συχνά, δεν βλέπουν τη σχέση
ανάμεσα στη δημιουργία του άυλου στοιχείου
της ευτυχίας του εργαζόμενου
και στη δημιουργία του υλικού στοιχείου
του οικονομικού κέρδους στην επιχείρησή τους;
Δεν τίθεται δίλημμα επιλογής μεταξύ
αφοσιωμένου προσωπικού και μεγάλων κερδών.
Μπορούμε να τα έχουμε και τα δυο.
Και πράγματι, οι εμπνευσμένοι εργαζόμενοι, αρκετά συχνά,
συμβάλλουν στη δημιουργία μεγάλων κερδών.
Επομένως αυτό που χρειάζεται σήμερα ο κόσμος,
κατά τη γνώμη μου,
είναι ηγέτες στον επιχειρηματικό και πολιτικό χώρο
που να γνωρίζουν να μετράνε.
Λογαριάζουμε τα νούμερα.
Υπολογίζουμε στην υποστήριξη των ανθρώπων.
Αυτό που πραγματικά μετράει είναι όταν πράγματι χρησιμοποιούμε τα νούμερα
για να πάρουμε στα αληθινά υπόψη μας τους ανθρώπους μας.
Αυτό μου το έμαθε μια καμαριέρα σε ένα μοτέλ
κι ο βασιλιάς μιας χώρας.
Τι μπορείτε
να αρχίσετε να μετράτε σήμερα;
Ποιο είναι αυτό το μοναδικό πράγμα που μπορείτε να αρχίσετε να το μετράτε σήμερα
και που θα έδινε νόημα στη ζωή σας,
είτε πρόκειται για την εργασά σας είτε για την επιχείρησή σας;
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκροτήματα)