Zanim wyjawię moje życzenie,
chciałbym zacząć od nakreślenia obrazu tego, co próbuję osiagnąć
i w jaki sposób to co robię koresponduje z wizją TED.
Wszyscy wiemy, iż żyjemy w świecie opartym na współzależności,
ale niedomagającym pod względem trzech ważnych kwestii.
Przede wszystkim jest to świat głębokich dysproporcji.
Połowa populacji naszego globu nadal żyje za mniej niż dwa dolary dziennie,
miliard ludzi nie ma dostępu do pitnej wody.
Dwa i pół miliarda żyje bez podstawowych warunków sanitarnych,
a miliard ludzi codziennie chodzi spać głodny.
Co czwarta osoba umiera na AIDS, gruźlicę, malarię
bądź szereg infekcji spowodowanych spożywaniem skażonej wody.
80 % przypadków śmiertelnych to dzieci poniżej 5 roku życia.
Obecnie nawet w krajach wysoko rozwiniętych powszechnie obserwuje się rosnące dysproporcje.
Pomimo pięciu lat wzrostu gospodarczego, który można było zaobserwować od początku 2001 roku w Stanach Zjednoczonych
oraz pięciu lat ciągłego wzrostu produktywności w miejscu pracy,
średnia płaca krajowa pozostaje niezmienna, a liczba rodzin należących do klasy pracującej,
które oscylują na granicy ubóstwa, w tym samym czasie wzrosła o 4 procent.
Odsetek pracujących rodzin bez ubezpieczenia zdrowotnego wzrósł o 4 procent.
Tak więc ten współzależny świat, który dla większości z nas jest bardzo dobrym miejscem do życia,
który pozwala nam być tutaj w Północnej Kalifornii i pracować w wybranych przez nas profesjach,
a także cieszyć się tym miłym spotkaniem, jest również miejscem pełnym społecznych niesprawiedliwości.
Jest to świat niestabilny.
Niestabilny z powodu zagrożeń terrorystycznych,
rozwoju broni masowej zagłady, ryzyka związanego z wybuchem globalnych epidemii
a także ze względu na poczucie bezsilności wobec tych niebezpieczeństw, które teraz jest odczuwalne o wiele głębiej niż kilka lat temu.
Ale przede wszystkim, nasz świat jest głęboko zachwiany pod względem równowagi ekologicznej,
a ten stan rzeczy spowodowany jest gwałtowną zmianą klimatu, wyczerpywaniem zasobów naturalnych oraz zagładą gatunków.
Kiedy myślę o świecie jaki chciałbym zostawić mojej córce
i wnukom, które mam nadzieję kiedyś mieć,
widzę świat daleki od dysproporcji, niestabilności i zachwianej równowagi ekologicznej.
Chcę widzieć świat zintegrowanych społeczności – lokalnych, państwowych i ogólnoświatowych,
które będą posiadały cechy charakterystyczne dla wszystkich prosperujących społeczności.
Chcę widzieć szeroko dostępne spektrum szans i możliwości,
a także odczuwalne przez wszystkich, poczucie odpowiedzialności za sukces wspólnego przedsięwzięcia,
jak również głębokie poczucie przynależności.
Oczywiście wszystko to jest łatwiej powiedzieć niż zrobić.
Kiedy kilka lat temu, terroryści zaatakowali Wielką Brytanię,
myślę, że pomimo iż ta tragedia pochłonęła mniej ofiar śmiertelnych niż wydarzenia z 11-go września w Stanach Zjednoczonych,
to co najbardziej zaniepokoiło brytyjczyków był fakt, iż
większością sprawców okazali się nie cudzoziemcy ale rodowici współobywatele,
których religijne i polityczne przekonania były ważniejsze niż
ludzie z którymi się oni wychowali, z którymi chodzili do szkół,
z którymi pracowali, spędzali weekendy i spożywali posiłki.
Innymi słowy byli oni przekonani, iż ich różnice
są ważniejsze niż człowieczeństwo.
Taki tok myślenia jest główną plagą ludzkości w XXI wieku.
W tej sytuacji, ludzie tacy jak my, niepełniący funkcji publicznych,
mamy więcej możliwości by czynić dobro niż kiedykolwiek w historii,
ponieważ ponad połowa ludzkości na tym świecie
żyje pod rządami ludzi, których sami wybrali i których sami maja prawo odwołać.
Obecnie nawet niedemokratyczne rządy są bardziej wrażliwe na opinie publiczną.
Głównie dzięki zasłudze internetu,
ludzie ze skromniejszymi dochodami mogą jako wspólnota zgromadzić znaczące sumy pieniędzy,
aby uczynić świat lepszym i wspomóc publiczne dobro, jesli tylko chcą.
Kiedy tsunami uderzyło w Azję Południowo Wschodnią, USA przeznaczyło na pomoc 1,2 miliarda dolarów.
Pomoc ofiarowało 30% naszych gospodarstw domowych.
Połowa z nich udzieliła pomocy przez internet.
Średnia darowizna wyniosła około 57 dolarów.
Również dzięki wzrostowi ilości organizacji pozarządowych,
ludzie, przedsiębiorstwa oraz inne stowarzyszenia obywatelskie mają potężną moc
oddziaływania na życie innych ludzi.
Kiedy zostałem prezydentem w 1993 roku,
w Rosji nie istniały żadne z tych organizacji.
Dziś jest ich kilkaset tysięcy.
Nie było ich w Indiach. Dziś tych aktywnych jest przynajmniej pół miliona.
Nie było ich w Chinach. Dziś tych zarejestrowanych przez rząd jest około 250 tysięcy,
a prawdopodobnie dwa razy tyle tych niezarejestrowanych ze względów politycznych.
Kiedy zakładałem swoją fundację i zastanawiałem się nad światem jaki jest ,
i światem, który chciałbym zostawić przyszłym pokoleniom,
starałem się być realistą względem rzeczy o które dbałem całe swoje życie,
rzeczy na które nadal mógłbym wpłynąć.
Chciałem skupić się na działalności,
która pomogłaby zmniejszyć ubóstwo, walczyć z chorobami, zwalczyć zmianę klimatu, a także
zniwelować religijne, rasowe oraz wszelkie inne różnice, które nękają nasz świat,
chciałem tego dokonać wykorzystując
wszelkie indywidualne umiejętności członków mojej organizacji,
zmieniając tym samym sposób w jaki pewne funkcje publiczne są wypełniane
i rozpropagować to podejście na całym świecie.
Nasz wysiłek można zilustrować na przykładzie tego czego udało nam się dokonać z lekami na AIDS.
Chciałbym tutaj zaznaczyć, iż głowa naszego departamentu do spraw AIDS,
a zarazem osoba głównie odpowiedzialna za moją tutaj obecność,
Ira Magaziner, jest dzisiaj z nami i korzystając z okazji chciałbym mu serdecznie podziękować za wszystko czego do tej pory dokonał.
Ira siedzi tam.
(Oklaski)
Kiedy zakończyła się moja kadencja prezydencka i zostałem poproszony o to bym zaangażował się
w pracę, której celem była pomoc w walce z AIDS na Karaibach,
cena nie patentowych leków dla każdego pacjenta wynosiła 500 dolarów na rok.
Jeśli kupiło się je hurtowo,
można było te same leki dostać za nieco mniej niż 400 dolarów.
Pierwszym krajem do jakiego pojechaliśmy pracować były Wyspy Bahama -
tam cena leków wynosiła 3.5 tysiąca dolarów.
Tamtejszy rynek był tak zdezorganizowany,
że leki kupowane były poprzez dwóch pośredników,
którzy zawyżali ceny siedmiokrotnie.
Pierwszego tygodnia pracy,
zbiliśmy cenę leków do 500 dolarów.
I nagle za tę samą sumę pieniędzy
można było uratować życie siedmiokrotnie większej liczbie ludzi.
Następnie przystąpiliśmy do współpracy z wytwórcami leków przeciwko AIDS,
widzieliśmy wypowiedź jednego z nich w filmie [wyświetlonym przed przemówieniem Clintona --- red. JR.]
i zdołaliśmy wynegocjować całkowitą zmianę ich strategii biznesowej.
Pomimo że udało nam się zbić cenę leków do 500 dolarów,
ich sprzedaż nadal opierała się na wysokiej marży, niskim nakładzie oraz nieokreślonych warunkach spłaty.
Tak więc skupiliśmy się na poprawie produktywności operacyjnej
oraz sieci dostawców, dzięki czemu udało nam się uzyskać
model biznesowy oparty na niskiej marży, wysokim nakładzie oraz określonych warunkach spłaty.
Żartowałem, że naszym głównych wkładem w walce z AIDS
była zmiana strategii biznesowej wytwórców leków,
z tej typowej dla zakładów jubilerskich na tą charakterystyczną dla sklepów spożywczych.
Cena spadła z 500 na 140 dolarów.
Niedługo później, średnia cena wynosiła 192 dolary.
Obecnie leki można kupić za około 100 dolarów.
Leki dziecięce kosztowały 600 dolarów
i ponieważ nikogo nie było stać na ich kupno,
wynegocjowaliśmy spadek ceny do 190 dolarów.
Następnie Francuzi wpadli na wspaniały pomysł by wprowadzić podatek lotniczy,
a zgromadzony w ten sposób dochód przeznaczyć na utworzenie UNITAID [ organizacja charytatywna do walki z AIDS --- red. JR.],
która obecnie jest wspomagana przez szereg krajów świata.
Dzięki takim inicjatywom, cena leków dla dzieci wynosi teraz 60 dolarów na rok.
Jedyną rzeczą, która powstrzymuje nas od ratowania życia pacjentom
potrzebującym leków przeciwko AIDS aby przeżyć,
jest brak systemu zdrowia dostępnego ludziom chorych na AIDS, który zapewniłby diagnostykę, leczenie, opiekę medyczną
oraz sprawną dystrybucję leków.
Kolejną z naszych inicjatyw była współpraca z Amerykańskim Stowarzyszeniem Serce, w walce z dziecięcą otyłością.
Tutaj również zaczęliśmy od negocjacji, w tej sytuacji z wytwórcami napojów i przekąsek,
aby obniżyli oni zawartość kalorii oraz substancji szkodliwych
w produktach trafiających do szkół uczęszczanych przez nasze dzieci.
Wystarczyło jedynie przestrukturyzować rynek.
I właśnie wtedy pomyślałem, że w świecie pozarządowych organizacji
potrzebny jest ktoś kto zreorganizowałby rynek zbytu dóbr społecznych.
I właśnie to staramy się teraz osiagnąć,
współpracując z organizacjami ekologicznymi w walce ze zmianą klimatu,
próbujemy negocjować olbrzymie porozumienia ilościowe,
które umożliwią miastom odpowiedzialnym za 75 procent emisji gazów cieplarnianych,
szybką i efektywną obniżkę emisji,
w sposob, który ma ekonomiczny sens.
Dlatego też nie rozumiem ludzi,
którzy uważają że walka ze zmianą klimatu wymaga olbrzymich nakładów finansowych.
Dla mnie jest to zupełnie proste.
Kiedy Al Gore zdobył zasłużonego Oscara
za swój film “Niewygodna prawda”, byłem zachwycony,
ale za razem zachęcałem go by jak najszybciej nakręcił on kolejny dokument.
Każdy kto widział “Niewygodną prawdę”,
na pewno zgodzi się ze mną, że najważniejsze przesłanie filmu jest zawarte w jego ostatniej sekwencji,
w której Gore pokazuje jaką skalę szkód mogą spowodować gazy cieplarniane
jeśli nie zmierzymy się z problemem zwiększającej się emisji.
Istnieje aż sześć różnych metod, które
możemy wykorzystać w walce ze zmianą klimatu.
Potrzebujemy filmu dokumentalnego o każdej z tych sześciu metod.
Każdy z nas musi sobie to zakodować
i zacząć działać.
I zarówno ja, jak i moja organizacja próbujemy właśnie tego dokonać.
Jak już wcześniej wspomniałem, zaczęliśmy od reorganizacji rynków dóbr publicznych.
Obecnie staramy się zająć kolejnym problemem, który bezpośrednio związany jest z moim życzeniem.
Jako osoba doświadczona w pracy w krajach rozwijających się,
pomimo iż wszyscy uznają szeroko panującą korupcję
za przeszkodę w niesieniu pomocy,
uważam że głównym problemem w tych krajach jest nieporadność i to właśnie ona
powoduje korupcję.
Obecnie, dzięki nowo wynegocjowanym cenom, posiadamy środki finansowe aby rozprowadzać leki przeciwko AIDS
na całym świecie, nawet w miejscach do których nadal nie jesteśmy w stanie dotrzeć.
W chwili obecnej, niższe ceny leków na AIDS są dostępne w 25 krajach, w których prowadzimy działalność
oraz łącznie w 62 krajach świata.
Dzięki naszym staraniom 550 tysięcy ludzi ma dostęp do leków.
A ponadto posiadamy środki finansowe by pomóc wielu innym.
Niestety brakuje nam kanałów by dotrzeć do reszty potrzebujących.
To czego staramy się dokonać,
zaczynając od pracy najpierw w Ruandzie, następnie w Malawi a także innych miejscach,
chociaż dzisiaj chcę się skupić na Ruandzie,
jest stworzenie modelu opieki zdrowotnej w obszarach najbiedniejszych,
który zapewniłby pomoc pacjentom cierpiących na AIDS, gruźlicę, malarię, inne choroby
zakaźnie, jak również opiekę położniczą i pediatryczną oraz pomoc w walce ze wszystkimi
innymi problemami zdrowotnymi, nękajacymi najuboższych obywateli krajów rozwijających się.
Myślę tutaj o stworzeniu modelu, który można by było zastosować w skali krajowej, najpierw w Ruandzie,
a następnie
w każdym ubogim kraju świata.
Chcemy się przekonać, po pierwsze, czy model ten będzie działał,
a także czy rozwinie się i zdoła zapewnić wysokiej klasy opiekę medyczną?
Po drugie, czy nakłady pieniężne potrzebne do jego realizacji,
pozwolą krajom, finansować ten model opieki zdrowotnej
w przyszłości bez pomocy zagranicznych dawców?
Czym wiecęj mam do czynienia z tymi problemami,
jestem coraz bardziej przekonany, iż
niezależnie czy chodzi o gospodarkę, służbę zdrowia, edukację bądź każdą inną dziedzinę życia publicznego,
musimy zacząć od budowy struktur .
Ponieważ gdy brakuje struktur,
każda z wyżej wymienionych funkcji publicznych przestaje spełniać swoją rolę.
Gdy każdy z nas myśli o swoim życiu,
niezależnie od trudności z jakimi musieliśmy się zmierzyć,
w krytycznych momentach naszego życia zawsze wiedzieliśmy, że
isnieje przewidywalna zależność pomiędzy wysiłkiem jaki włożyliśmy,
a rezultatem jaki osiągnęliśmy.
W świecie bez struktur, pełnym chaosu,
wszystko staje się walką o przetrwanie,
i niczego nie można przewidzieć.
W takiej sytuacji ratowanie życia,
kształcenie dzieci bądź rozwój gospodarczy jest praktycznie niemożliwy.
Osobą, która według mojej opinii,
uzyskała najlepsze rezultaty w budowaniu struktur opieki zdrowotnej,
w najuboższych obszarach świata jest doktor Paul Farmer,
który na pewno jest znany wielu tu obecnym, spędził ostatnie 20 lat pracując
głównie na Haiti, w ramach założonej przez siebie fundacji Partnerzy w Zdrowiu.
Jego fundacja działała również w Rosji, w Peru
a także wielu innych krajach świata.
Biorąc pod uwagę ubóstwo panujące na Haiti, a także położenie jego kliniki ,
chcę tutaj zaznaczyć, że ich pomoc obejmuje o wiele większy obszar regionalny,
niż można by było przypuszczać biorąc pod uwagę liczbę ich personelu medycznego,
od 1988 roku nie odnotowano tam ani jednego przypadku śmiertelnego wśród pacjentów cierpiących na gruźlicę.
Jego fundacja osiągnęła także szereg wspaniałych rezultatów w dziedzinie zdrowia.
Dlatego też, gdy zdecydowaliśmy się pracować w Ruandzie,
staraliśmy się zwiększyć dochód całego kraju oraz walczyć z epidemią AIDS,
chcieliśmy zacząć od budowy sieci opieki zdrowotnej,
ponieważ została ona całkowicie zniszczona podczas masowego ludobójstwa w 1994
oraz zwiększyć dochód per capita, który wynosił poniżej 1 dolara na dzień.
Tak więc zadzwoniłem do Paula Farmera i poprosiłem go o pomoc.
Pomyślałem, że jeśli uda nam się udowodnić iż istnieje model na Haiti oraz model
strukturalny w Ruandzie, które możemy zastosować w skali całego kraju,
po pierwsze będzie to wspaniała rzecz dla kraju,
który w ciagu ostatnich 15 lat cierpiał więcej niż jakikolwiek inny kraj na świecie,
a po drugie, osiągniemy uniwersalny model,
który będzie można zastosować w każdym zakątku świata.
I tak właśnie wszystko się zaczęło.
Nasza współpraca trwa już 18 miesięcy.
Obecnie pracujemy w regionie południowej Kayonzy,
jednym z najuboższych obszarów w Ruandzie,
z grupą ok. 400 tysięcy ludzi.
Nasza praca polega na wdrażaniu modelu, jaki Paul Farmer zastosował na Haiti,
polegającym na zatrudnianiu i szkoleniu pracowników opieki zdrowotnej,
którzy będą w stanie rozpoznać problemy zdrowotne lokalnych mieszkańców,
zadbać o to by pacjenci z AIDS bądź cierpiący na gruźlicę byli prawidłowo zdiagnozowani
oraz kontynuowali oni kuracje lekowe,
którzy będą dążyć do rozwoju edukacji zdrowotnej, dostępu do czystej wody i poprawy warunków sanitarnych,
a także zapewnią, wsród lokalnych społeczności, dystrybucję odżywek oraz dostęp
do szerokiej gamy usług medycznych, w zależności od stanu zdrowia pacjentów.
Jak już wcześniej wspomniałem,
wszystkie procedury jakie zastosowaliśmy,
były opracowane przez Paula Farmera w ciągu ostatnich 20 lat, które spędził on pracując na Haiti.
Niedawno dokonaliśmy ewaluacji pierwszych 18 miesięcy naszej pracy w Ruandzie.
Nasze rezultaty okazały się tak dobre, że rząd Ruandy
zgodził się zaadaptować nasz model opieki zdrowotnej na skalę krajową,
okazał nam pełne wsparcie oraz przeznaczył olbrzymie środki budżetowe na jego realizację.
Chcę tutaj opowiedzieć wam trochę o naszej drużynie, ponieważ to właśnie jej członkowie sprawiają, że to co robimy jest możliwe.
W skład naszej organizacji wchodzi ok. 500 ludzi na całym świecie,
którzy pracują w ramach naszego programu walki z AIDS, w większości przypadków są to
wolontariusze pracujący jedynie za wikt i opierunek.
Pozostali członkowie naszej organizacji zajmują się innymi projektami.
Nasz model biznesowy dla Ruandy
został opracowany pod wodzą Diany Noble,
która jest niezwykle utalentowaną kobietą,
chociaż jej poświęcenie jest zwykle typowe wśród większości ludzi, którzy jak Diana angażują się w ten rodzaj pracy.
Jako dwudziestokilkulatka Diana była najmłodszym partnerem w Schroder Ventures w Londynie.
Była prezesem znakomicie prosperującej firmy internetowej --
założyła i rozbudowała spółkę Reed Elsevier -
a w wieku 45 lat postanowiła ona zupełnie zmienić swoje życie.
Tak więc teraz Diana pracuje razem z nami, zarabiając bardzo niewiele.
Wraz ze swoją drużyną, złożoną z ludzi, którzy dawniej zajmowali się biznesem zawodowo,
opracowała ona plan biznesowy, który pozwoli nam rozszerzyć skalę naszego modelu na cały kraj.
Jej ciężka praca i oddanie jest identyczne z tym, jakie Diana poświęcała
w przeszłości pracując w sektorze prywatnym i za które dostawała znacznie wyższe wynagrodzenie.
Kiedy zaczynaliśmy naszą działalność w tym regionie, 45 procent dzieci poniżej 5-go roku życia
cierpiało na zaburzenia wzrostu spowodowane niedożywieniem.
23 procent tych dzieci zmarło zanim zdołały skończyć 5 lat.
Śmiertelność wśród noworodków wynosiła ponad 2,5 procent.
Przyczyną ponad 15 procent przypadków śmiertelnych wśród dzieci oraz osób dorosłych,
była biegunka oraz pasożyty jelitowe, spowodowane spożywaniem brudnej wody i brakiem odpowiednich warunków sanitarnych,
tak więc rzeczy, którym można w pełni zapobiec i które można leczyć.
Ponad 13 procent zgonów spowodowane było chorobami układu oddechowego,
także w tym przypadku, którym można w pełni zapobiec i które można leczyć.
Żaden pacjent w tym regionie cierpiący na gruźlicę bądź AIDS, nie był poddawany leczeniu.
Podczas pierwszych 18-tu miesięcy naszej działalności, zdołaliśmy osiągnąć kilka rzeczy :
zwiększyliśmy liczbę pacjentów przyjmujących leki na AIDS, z zera do dwóch tysięcy.
Co stanowi 80 procent przypadków wymagających leczenia w tym rejonie.
Posłuchajcie tego: mniej niż 0,4 procenta osób otrzymujących leki,
przerwało leczenie.
To odsetek niższy niż w Stanach Zjednoczonych.
Mniej niż 0,3 procenta naszych pacjentów,
musiało zacząć kurację droższymi, ale w ich przypadku bardziej skutecznymi lekami.
400 tysięcy ciężarnych kobiet otrzymało porady psychologiczne
i po raz pierwszy urodziło dzieci w ramach zorganizowanej opieki medycznej.
To ponad 43 procent wszystkich ciąży.
Około 40 procent wszystkich ludzi, wspomniałem wcześniej 400 tysięcy ale miałem na myśli 40 tysięcy.
Około 40 procent wszystkich ludzi cierpiących na gruźlicę aktualnie otrzymuje leczenie,
w ciągu 18 miesięcy to 40 procentowy wzrost.
43 procent dzieci wymagających dożywiania w okresie noworodkowym,
aby zapobiec niedożywieniu i przedwczesnej śmierci,
otrzymuje odżywki podtrzymujące ich rozwój i procesy życiowe.
Zaczęliśmy także program leczenia malarii, pierwszy jaki kiedykolwiek miał miejsce w tym regionie.
Pacjenci trafiają do szpitala, który zburzony podczas masowego ludobójstwa,
a który wraz z czterema innymi klinikami, udało nam się odbudować,
obecnie zasilanego generatorem energii słonecznej oraz posiadającego nowoczesne labolatoria.
Aktualnie zapewniamy opiekę medyczną 325-ciu osobom miesięcznie,
pomimo tego, że prawie 100 procent pacjentów cierpiących na AIDS otrzymuje leczenie w domu.
I co najważniejsze,
ponieważ wprowadziliśmy model Paula Farmera, wykorzystujący społecznych pracowników zdrowia,
szacujemy, że nasz system może być rozszerzony na skalę całej Ruandy,
a jego koszt nie przekroczy 5 procent produktu krajowego brutto,
dzięki czemu rząd będzie w stanie samodzielnie finansować system opieki zdrowotnej
po przejściowym okresie 5 – 6 lat.
Ludzie którzy rozumieją ekonomię opieki zdrowotnej,
na pewno orientują się, że kraje bogate przeznaczają na służbę zdrowia pomiędzy 9 - 11 procent produktu krajowego brutto,
jedyny wyjątek stanowią tutaj Stany Zjednoczone, które wydają 16 procent,
ale to jest temat na inną rozmowę.
(Śmiech)
Obecnie pracujemy wraz z Partnerami w Zdrowiu oraz Ministerstwem Opieki Zdrowotnej Ruandy
w celu rozszerzenia naszego systemu na skaję krajową.
Zaczynamy również pracę w Malawi oraz Lesotho.
Podobne projekty posiadamy w Tanzanii, Mozambiku,
Kenii i Etiopi, w każdym z tych krajów pracujemy z różnymi partnerami ale nasz cel jest wspólny:
chcemy uratować jak najwięcej osób w jak najkrótszym czasie,
a zarazem staramy się to robić w sposób systematyczny, który pozwoli na wdrożenie naszego modelu w całym kraju,
a następnie w każdym kraju na świecie.
Potrzebujemy wstępnej inwestycji finansowej, aby wyszkolić lekarzy i pielęgniarki,
administratorów oraz lokalnych pracowników opieki zdrowotnej,
a także aby wdrożyć technologię informacyjną, system energii słonecznej,
sprawną kanalizację oraz infrastrukturę transportową.
Ale dzięki temu w przeciągu kolejnych 5-10 lat,
uda nam się całkowicie zlikwidować potrzebę zewnętrznej pomocy finansowej
i zupełnie wycofać naszą działalność.
Moim życzeniem jest, by TED pomógł nam w zbudowaniu
wysokiej klasy systemu opieki zdrowotnej w ubogiej Ruandzie,
który może stać się modelem dla całej Afryki,
a także dla każdego ubogiego kraju, gdziekolwiek na świecie.
Jestem przekonany że nasze działania pomogą nam zbudować bardziej zintegrowany świat,
oparty na zasadach partnerstwa, z mniejszą ilością terrorystów,
a za to wypełniony szeregiem produktywnych obywateli, którym obca jest wzajemna nienawiść,
który stanie się miejscem, w jakim chcielibyśmy aby dorastały nasze dzieci i wnuki.
Możliwośc pracy w Ruandzie jest dla mnie zaszczytem
w kraju, w którym z pomocą szkockiego filantropa – Toma Huntera,
zaczęliśmy projekt rozwoju gospodarki,
gdzie w roku ubiegłym, wykorzystując taktykę zastosowaną wcześniej przy zakupie leków przeciwko AIDS,
udało nam się obniżyć koszt nawozu oraz raty spłat mikro-pożyczek o 30 procent,
a także osiagnąć 400 procentowy wzrost
plonów wśród lokalnych rolników.
Ludność Ruandy przeszła przez prawdziwe piekło i nikt z nas, a w szczególności ja,
nie okazał im pomocy, gdy byli oni na krawędzi samozagłady.
Staramy się teraz to naprawić i tak jak mieszkańcy Ruandy, zapomnieć o przeszłości i skupić się na przyszłości.
Nasza działalność odbywa się w sposób odpowiedzialny pod względem środowiska i ekologii.
Staram się przekonać miejscową ludność, aby w celu zapewnienia elektryczności dla 35 procent populacji, którzy nadal nie mają do niej dostępu,
zamiast elektrycznych linii wysokiego napięcia,
opcjowali oni za czystą energią i wykorzystywali projekty wtórnego zalesiania.
Ludność Ruandy, jest zaskakujaco dobra, Panie Wilson [ E.O. Wilson – amerykański biolog,laureat nagrody TED 2007 --- red. JR]
jeśli chodzi o zachowanie wierzchniej warstwy gleby.
Pamiętam kilku ludzi z osad rolniczych na południu kraju,
gdy tylko tam przybyłem, pierwsze co zrobiłem
to upadłem na kolana i zacząłem przekopywać ziemię,
chciałem zobaczyć co udało im się osiagnąć.
Mamy tu szansę udowodnić, że kraj
który samoistnie prawie doprowadził się do zagłady,
może zainicjować pojednanie, zreorganizować się, skupić na przyszłości
oraz zapewnić swoim obywatelom wszechstronną, wysokiej klasy opiekę zdrowotną, przy minimalnej pomocy z zewnątrz.
Jestem bardzo wdzięczny za nagrodę TED i przeznaczę ją właśnie na ten cel.
Oczywiście przyda nam się wszelka pomoc jaką możemy zdobyć,
ale tylko pomyślcie, mając światowej klasy system opieki zdrowotnej
w Ruandzie, w kraju którego dochód na jednego miejszkańca wynosi mniej niż 1 dolar,
system ten będzie w stanie w przeciągu najbliższych 10-ciu lat ocalić miliony ludzkich istnień,
jeśli tylko uda nam się go wdrożyć w każdym z krajów znajdujących się w podobnej sytuacji.
Warto próbować, wierzę że się nam powiedzie.
Dziękuję, niech Bóg Wam błogosławi.
(Oklaski)