Θεωρούσα ό,τι για να πραγματοποιήσω την ευχή μου μέσω του TED
θα ξεκινούσα βάζοντας αυτό που θέλω να κάνω σε ένα πλαίσιο
για να διαπιστώσω αν ταιριάζει με αυτό που προσπαθεί να κάνει το TED.
Ζούμε όπως όλοι μας γνωρίζουμε,σε έναν αλληλοεξαρτώμενο κόσμο,
αλλά ανεπαρκή σε τρεις βασικούς τομείς.
Πρωτίστως είναι βαθιά άνισος.
Ο μισός πληθυσμός εξακολουθεί να ζει με λιγότερο από 2 δολάρια την ημέρα,
ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό,
2,5 δισεκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση σε εγκαταστάσεις υγιεινής,
1 δισεκατομμύριο πηγαίνει για ύπνο κάθε βράδυ χωρίς να έχει φάει.
Ένας στους τέσσερις πεθαίνει κάθε χρόνο από AIDS, φυματίωση και ελονοσία,
και άλλες ασθένειες σχετιζόμενες με το ακάθαρτο νερό.
Το 80% αυτών είναι κάτω των 5 ετών.
Ακόμη και στις πλούσιες χώρες, βλέπουμε πως η ανισότητα αυξάνεται.
Στις Η.Π.Α , από το 2001 είχαμε 5 χρόνια οικονομικής ευμάρειας,
πέντε χρόνια με αύξηση της παραγωγικότητας στον εργασιακό χώρο,
αλλά οι μέσοι μισθοί παραμένουν στάσιμοι και το ποσοστό των εργαζόμενων οικογενειών
που πέφτουν κάτω από το όριο της φτώχειας έχει αυξηθεί κατά τέσσερα τοις εκατό.
Το ποσοστό των εργαζόμενων οικογενειών χωρίς ιατρική περίθαλψη έχει αυξηθεί κατά τέσσερα τοις εκατό.
Οπότε αυτός ο αλληλοεξαρτώμενος κόσμος που μοιάζει αρκετά καλός για τους περισσότερους από εμάς,
γι'αυτό και εμείς που βρισκόμαστε εδώ στην Βόρεια Καλιφόρνια συνεχίζουμε να κάνουμε ό,τι κάνουμε,
για να ζήσουμε, και απολαμβάνουμε αυτή την βραδιά, είναι βαθιά άνισος.
Ακόμη είναι και ασταθής.
Ασταθής εξαιτίας των τρομοκρατικών απειλών,
των όπλων μαζικής καταστροφής, της μετάδοσης των ασθενειών σε όλο τον κόσμο
και του αισθήματος ότι είμαστε ευάλωτοι σε βαθμό που δεν ίσχυε πριν από λίγα χρόνια.
Και πιθανόν το πιο σημαντικό είναι, ότι ο κόσμος μας δεν είναι βιώσιμος,
εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών, της εξάντλησης των φυσικών πόρων και τον αφανισμό των ειδών.
Όταν σκέφτομαι τον κόσμο που θα κληροδοτήσω στην κόρη μου
και στα εγγόνια που εύχομαι να αποκτήσω,
σκέφτομαι έναν κόσμο μακριά από ανισότητες, αστάθειες και βιώσιμη
αλληλοεξάρτηση σε ολοκληρωμένες κοινωνίες, σε τοπικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο
που μοιράζονται τα χαρακτηριστικά όλων των πετυχημένων κοινωνιών.
Με διευρυμένες προσβάσιμες ευκαιρίες
με κοινό αίσθημα ευθύνης για την επιτυχία της κοινής επιχείρησης
και μια γνήσια αίσθηση του ανήκειν.
Πολύ πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις.
Όταν έλαβαν χώρα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Ηνωμένο Βασίλειο πριν μερικά χρόνια,
σκέφτηκα πως παρόλο που δεν είχαν τόσες απώλειες όσες χάσαμε στις Η.Π.Α την 11η Σεπτεμβρίου ,
σκέφτηκα ότι αυτό που προβλημάτισε πιο πολύ τους Βρετανούς
ήταν οτι οι εγκληματίες δεν ήταν ξένοι εισβολείς, αλλά γηγενείς πολίτες
των οποίων οι θρησκευτικές και πολιτικές ταυτότητες ήταν πιο σημαντικές για αυτούς
από τους ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσαν μαζί, πήγαν μαζί σχολείο,
εργάστηκαν μαζί, πέρασαν μαζί τα Σαββατοκύριακά τους, δείπνησαν μαζί.
Με άλλα λόγια, είδαν ότι οι διαφορές τους
ήταν πιο σημαντικές από την κοινή ανθρωπιά τους.
Είναι η κεντρική ψυχολογική μάστιγα της ανθρωπότητας τον 21ο αιώνα.
Σε αυτή την σύνθεση, άνθρωποι όπως εμείς που δεν κατέχουμε δημόσια αξιώματα,
έχουν τώρα περισσότερη δύναμη να κάνουν κάτι καλό από ό,τι είχαν πιο παλιά,
επειδή περισσότερος από τον μισό πληθυσμό της γης
ζούν με εκλεγμένες κυβερνήσεις τις οποίες μπορούν να καταψηφίσουν.
Ακόμη κι οι μη δημοκρατικές κυβερνήσεις είναι πιο ευαίσθητες απέναντι στην κοινή γνώμη.
Αρχικά εξαιτίας της δύναμης του Διαδικτύου,
άνθρωποι με περιορισμένα μέσα μπορούν να συννενωθούν και να συγκεντρώσουν μεγάλα χρηματικά ποσά
τα οποία μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο για το κοινό όφελος, εάν συμφωνούν.
Όταν το τσουνάμι χτύπησε τη Νότια Ασία, οι Η.Π.Α συνεισέφεραν 1.2 δις δολάρια
εκ των οποίων το 30% προήλθε από τα νοικοκυριά.
Οι μισοί από αυτούς τα προσέφεραν μέσω του Διαδικτύου.
Η μέση συνεισφορά ήταν περίπου 57 δολλάρια.
Και τρίτον, εξαιτίας της εξάπλωσης των μη κυβερνητικών οργανώσεων.
Αυτές, οι επιχειρήσεις, και άλλες οργανώσεις πολιτών, έχουν τεράστια δύναμη
για να επιδράσουν στις ζωές των συνανθρώπων μας.
Όταν έγινα πρόεδρος το 1993,
δεν υπήρχαν τέτοιοι οργανισμοί στη Ρωσία.
Τώρα υπάρχουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες.
Δεν υπήρχαν στην Ινδία. Τώρα υπάρχουν τουλάχιστον 500.000 ενεργοί.
Δεν υπήρχαν στην Κίνα. Τώρα 250.000 είναι σε συνεργασία με την κυβέρνηση,
πιθανόν να είναι διπλάσιοι, καθώς υπάρχουν και εκείνοι που δεν συνεργάζονται με την κυβέρνηση για πολιτικούς λόγους.
Όταν οργάνωνα το ίδρυμά μου, σκεπτόμουν τον κόσμο ως έχει
και τον κόσμο που θα ήθελα να παραδώσω στις επόμενες γενιές.
και προσπάθησα να είμαι ρεαλιστής σχετικά με αυτά που είχα φροντίσει όλη μου τη ζωή
στα οποία μπορούσα ακόμη να έχω μια επιρροή.
Ήθελα να εστιάσω στις δραστηριότητες
που θα μπορούσαν να αμβλύνουν τη φτώχεια, να καταπολεμήσουν την ασθένεια, να αγωνιστούν για την κλιματική αλλαγή,
να γεφυρώσουν θρησκευτικές, φυλετικές και άλλες διαφορές που βασανίζουν τον κόσμο,
αλλά να το κάνω με τέτοιο τρόπο, που θα χρησιμοποιούσαμε
όποιες δεξιότητες μπορούσαμε να συγκεντρώσουμε στην ομάδα μας
για να αλλάξουμε τον τρόπο που το κοινό όφελος λειτουργεί
έτσι ώστε να εξαπλωθεί ακόμη πιο πολύ σε όλο τον κόσμο.
Είδατε μόνο μια αναφορά σχετικά με το τι καταφέραμε να κάνουμε με τα φάρμακα κατά του AIDS.
Θα ήθελα να προσθέσω ότι επικεφαλής στην προσπαθειά μας για το ΑΙDS,
και ο άνθρωπος που είναι πρωταρχικά υπέυθυνος για την ευχή που θα κάνω απόψε,
ο Ira Magazinew, είναι εδώ μαζί μου και θα ήθελα να τον ευχαριστήσω για όλα όσα έχει προσφέρει.
Βρίσκεται εκεί πίσω.
(Χειροκρότημα)
Όταν τελείωσε η θητεία μου και ξεκίνησα την δουλειά, πρώτα στην Καραϊβική,
για να προσπαθήσω να βοηθήσω στην αντιμετώπιση του προβλήματος του AIDS,
υπήρχαν γενικευμένα φάρμακα, διαθέσιμα προς 500 δολάρια ανά άτομο τον χρόνο.
Αν αγόραζες μεγάλες ποσότητες,
μπορούσες να τα προμηθευτείς με λίγο λιγότερο από 400 δολάρια.
Η πρώτη χώρα που επισκεφθήκαμε ήταν οι Μπαχάμες,
η οποία και πλήρωνε 3,500 δολάρια για αυτά τα φάρμακα.
Η αγορά ήταν βαθιά αποδιοργανωμένη
σε σημείο που προμηθεύονταν το συγκεκριμμένο φάρμακο από δύο αντιπροσώπους
που χρέωναν επτά φορές παραπάνω.
Έτσι την πρώτη εβδομάδα που δουλέψαμε,
πετύχαμε την μείωση της τιμής στα 500 δολάρια.
Και έτσι ξαφνικά, μπορούσαν να σώσουν επταπλάσιες ζωές
με τα ίδια χρήματα.
Έπειτα πήγαμε να εργαστούμε με τους κατασκευαστές των φαρμάκων κατά του AIDS
ένας από τους οποίους αναφέρθηκε στο φιλμ,
και διαπραγματευθήκαμε μια τελείως διαφορετική επιχειρηματική στρατηγική.
Γιατί ακόμη και στα 500 δολάρια, αυτά τα φάρμακα
διακινούνταν στην αγορά με μεγάλο κόστος, χαμηλή παραγωγή και αβέβαιη πληρωμή.
Έτσι εργαστήκαμε για να βελτιώσουμε την παραγωγικότητα της επιχείρησης
και τον εφοδιασμό και κατορθώσαμε να έχουμε χαμηλό κόστος, υψηλή παραγωγή
και ασφαλή πληρωμή.
Αστειευόμουν ότι συνεισφέραμε κυρίως
στην μάχη κατά του AIDS με το να αλλάξουμε την στρατηγική των κατασκευαστών
από μια στρατηγική ενός κοσμηματοπωλείου σε στρατηγική ενός παντοπωλείου.
Αλλά η τιμή πήγε από τα 500 δολάρια στα 140.
Και πολύ σύντομα, η μέση τιμή ήταν 192 δολάρια.
Τώρα πλεον βρίσκεται στα 100 δολάρια.
Το παιδικό φάρμακο κόστιζε 600 δολάρια,
επειδή κανείς δεν είχε χρήματα να το αγοράσει.
Το διαπραγματευτήκαμε και η τιμή του έπεσε στα 190.
Έπειτα, οι Γάλλοι επέβαλλαν τον περίφημα σχεδιασμένο αεροπορικό φόρο
για να δημιουργήσουν το λεγόμενο UNITAID,
σ'αυτό συνέβαλλαν και άλλες χώρες.
Το παιδικό φάρμακο κοστίζει τώρα ετησίως 60 δολάρια ανά άτομο.
Το μόνο που μας κρατά από το να σώζουμε τις ζωές
όλων όσων χρειάζονται το φάρμακο για να ζήσουν
είναι η απουσία των συστημάτων διάγνωσης, θεραπείας και φροντίδας
για τους ανθρώπους, καθώς και η χορήγηση του φαρμάκου.
Ξεκινήσαμε μια πρωτοβουλία για την παιδική παχυσαρκία με τoν Αμερικανικό Καρδιολογικό Σύλλογο.
Προσπαθήσαμε να κάνουμε το ίδιο διαπραγματευόμενοι δικαιώματα
με βιομηχανίες αναψυκτικών και έτοιμων φαγητών για να μειώσουν τις θερμίδες,
και άλλα επικίνδυνα συστατικά στα τρόφιμα, που προμηθεύονται τα παιδιά μας στα σχολεία.
Απλά αρχίσαμε να αναδιοργανώνουμε την αγορά.
Κα σκέφτηκα πως σε αυτό το μη κυβερνητικό κόσμο,
κάποιος χρειάζεται να σκεφτεί πως οργανώνονται οι αγορές δημοσίων αγαθών.
Και αυτό είναι που προσπαθούμε να κάνουμε,
δουλεύουμε μαζί με μεγάλες ομάδες πόλεων για να πολεμήσουμε την κλιματική αλλαγή
να διαπραγματευτούμε μεγάλες, εμπορικές συναλλαγές που θα επιτρέπουν στις πόλεις
οι οποίες παράγουν το 75% των αερίων του θερμοκηπίου
να μειώσουν δραστικά και άμεσα τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου
με τέτοιο τρόπο που να είναι καλός οικονομικά.
Όλη αυτή η συζήτηση, λες και πρόκειται για κάποιο οικονομικό βάρος,
παραμένει μυστήριο για μένα.
Θεωρώ ότι επιτυγχάνεται πολύ εύκολα.
Όταν ο Αλ Γκορ κέρδισε επάξια το Όσκαρ
για την ταινία " Μια Άβολη Αλήθεια", ενθουσιάστηκα,
αλλά τον παρότρυνα να δημιουργήσει γρήγορα και μια δεύτερη ταινία.
Για όσους έχουν παρακολουθήσει την ταινία "Μια Άβολη Αλήθεια,"
η πιο σημαντική παρουσίαση στην ομιλία του Αλ Γκορ, είναι η τελευταία,
η οποία δείχνει που καταλήγουν τα αέρια του θερμοκηπίου
εαν δεν κάνουμε κάτι, να που θα καταλήξουν.
Και έπειτα υπάρχουν έξι διαφορετικές κατηγορίες
πραγμάτων που μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε αυτή την τροχιά.
Χρειαζόμαστε μια ταινία με αυτές τις έξι κατηγορίες.
Και πρέπει όλοι σας να την εμπεδώσετε
και να οργανώσετε τις ζωές σας σύμφωνα με αυτή
Οπότε προσπαθούμε να κάνουμε αυτό.
Η οργάνωση των αγορών είναι κάτι που προσπαθούμε να κάνουμε.
Τώρα πήγαμε στο επόμενο βήμα, και αυτό οδηγεί στην ευχή μου.
Η εμπειρία μου στο να δουλεύω σε αναπτυσσόμενες χώρες λέει ότι
ενώ τα πρωτοσέλιδα μπορεί να...τα απαισιόδοξα πρωτοσέλιδα μπορεί να λένε
δεν μπορούμε να κάνουμε το ένα ή το άλλο λόγω της διαφθοράς,
θεωρώ ότι η έλλειψη υποδομής είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα στις φτωχές χώρες από την διαφθορά,
και συντηρεί τη διαφθορά.
Τώρα έχουμε τα χρήματα, για να διαθέσουμε
τα φάρματα κατά του AIDS σε όλο τον κόσμο, σε ανθρώποθς που δεν μπορούσαμε να φτάσουμε.
Σήμερα αυτές οι χαμηλές τιμές είναι διαθέσιμες σε 25 χώρες στις οποίες δουλεύουμε
και συνολικά σε 62 χώρες.
Περίπου 550,000 άνθρωποι επωφελούνται από αυτά.
Αλλά τα χρήματα είναι εκεί για να προσεγγίσουν άλλους.
Τα συστήματα δεν είναι εκεί για να προσεγγίσουμε τους ανθρώπους.
Οπότε αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε
είναι να δουλέψουμε στη Ρουάντα και μετά στο Μαλάουι καθώς και σε άλλα μέρη
αλλά θέλω να μιλήσω για τη Ρουάντα απόψε--
προσπαθούμε να αναπτύξουμε ένα μοντέλο αγροτικής υγειονομικής περίθαλψης σε μια πολύ φτωχή περιοχή
για να αντιμετωπίσει το AIDS, τη φυματίωση, την ελονοσία και άλλες λοιμώδεις ασθένειες,
τη μητρική και παιδική φροντίδα και μια σειρά θεμάτων υγείας
που φτωχοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν σε έναν αναπτυσσόμενο κόσμο,
τα οποία μπορούν να εφαρμοστούν σε όλη τη Ρουάντα,
και μετά να αποτελέσουν ένα μοντέλο που θα μπορούσε
να εφαρμοστεί σε οποιαδήποτε άλλη φτωχή χώρα του κόσμου.
Το ερώτημα είναι ένα: Θα αποδόσει
θα αναπτυχθεί--θα παρέχει περίθαλψη υψηλής ποιότητας;
Και δεύτερον, θα γίνει με τέτοιο κόστος,
που θα επιτρέπει στη χώρα να συντηρήσει ένα σύστημα υγείας
χωρίς εξωτερικές δωρεές μετά από πέντε ή δέκα χρόνια;
Γιατί όσο πιο πολύ ασχολούμαι με αυτά τα προβλήματα,
τόσο πιο πολύ πεπεισμένος είμαι ότι οφείλουμε--
ανεξάρτητα εάν μιλάμε για θέματα οικονομικά, υγείας, εκπαίδευσης --
να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις.
Η απουσία λειτουργικών συστημάτων
δημιουργεί προβλήματα και γι'αυτό είμαστε απόψε εδώ.
Αναλογιζόμενοι την πορεία της ζωής σας,
όσα εμπόδια κι αν χρειάστηκε να υπερπηδήσετε,
σε κρίσιμες περιόδους πάντα γνωρίζατε
οτι υπήρχε ένας προβλέψιμος σύνδεσμος μεταξύ της προσπάθειάς σας
και του αποτελέσματος που είχατε πετύχει.
Σε έναν κόσμο που δεν είναι οργανωμένος, που επικρατεί χάος,
όλα μετατρέπονται σε αγώνα ανταρτών,
και αυτή η προβλεψημότητα δεν υπάρχει.
Γίνεται σχεδόν αδύνατο να σώσεις ζωές,
να εκπαιδεύσεις τα παιδιά, να αναπτύξεις την οικονομία.
Το άτομο που κατά την γνώμη μου,
έχει κάνει την καλύτερη δουλειά στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης,
δημιουργώντας ένα σύστημα σε μια πολύ φτωχή περιοχή, είναι ο Δρ. Πολ Φάρμερ,
ο οποίος όπως πολλοί γνωρίζετε, έχει εργαστεί για πάνω από 20 χρόνια με την ομάδα του,
"Συνεργάτες στην Υγεία", κυρίως στην Αϊτή από όπου και ξεκίνησε.
Δούλεψαν επίσης και στη Ρωσία, στο Περού
καθώς και σε άλλα μέρη του κόσμου.
Όσο φτωχή κι αν είναι η Αϊτή, στην περιοχή που βρίσκεται η κλινική των αγροτών,
και εξυπηρετούν μια πολύ μεγαλύτερη περιοχή
από αυτή που είχαν υποδείξει ότι θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν, οι ειδικοί
από το 1988 δεν έχει χαθεί ούτε μια ανθρώπινη ζωή από φυματίωση.
Όντως πέτυχαν μια σειρά από θεαματικά ιατρικά αποτελέσματα.
Όταν αποφασίσαμε να πάμε στη Ρουάντα,
για να αυξήσουμε το κεφάλαια της χώρας και να καταπολεμήσουμε το AIDS,
θέλαμε να κατασκευάσουμε ένα δίκτυο υγειονομικής περίθαλψης,
μιας και είχε καταστραφεί κατά την περίοδο της γενοκτονίας το 1994,
και το κατά κεφαλή εισόδημα παρέμενε κάτω από ένα δολάριο την ημέρα.
Έτσι επικοινώνησα με τον Πολ Φάρμερ και τον ρώτησα εάν μπορούσε να βοηθήσει.
Καθώς θεωρούσα οτι αν μπορούσαμε να αποδείξουμε ότι υπήρχε ένα μοντέλο στην Αϊτή,
και ένα μοντέλο στη Ρουάντα που θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε σε όλη τη χώρα,
πρώτον, θα ήταν καταπληκτικό για μία χώρα,
που υπέφερε περισσότερο από όλους τα τελευταία 15 χρόνια,
και δεύτερον, θα είχαμε κάτι που θα μπορούσε να υιοθετηθεί μετέπειτα,
από άλλες φτωχές χώρες οπουδήποτε στον κόσμο.
Έτσι ξεκινήσαμε να το πραγματοποιούμε.
Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε μαζί εδώ και 18 μήνες.
σε μια περιοχή που ονομάζεται Νότια Καγιόνζα,
η οποία είναι από τις πιο φτωχές περιοχές στη Ρουάντα,
με μια ομάδα 400,000 ατόμων.
Κυρίως εφαρμόζουμε ό,τι έκανε ο Πολ Φάρμερ στην Αϊτή,
όπου και ανέπτυξε και εκπαίδευσε κοινοτικούς υγειονομικούς μισθωτούς υπαλλήλους
που είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τα προβλήματα υγείας,
να διασφαλίσουν ότι οι άνθρωποι με AIDS ή φυματίωση, έχουν διαγνωστεί σωστά,
και λαμβάνουν τα φάρμακά τους τακτικά,
οι οποίοι εργάζονται για να εκπαιδεύσουν σε θέματα υγείας, καθαρό νερό και υγιεινή,
παρέχοντας συμπληρώματα διατροφής και στέλνοντας ασθενείς σε ειδικούς
εάν αντιμετωπίζουν προβλήματα με την ανάλογη κρισιμότητα.
Οι διαδικασίες έχουν εξελιχθεί,
όπως είπα, από τον Πολ Φάρμερ και την ομάδα του,
σε ό,τι κάνουν στην αγροτική περιοχή της Αϊτής για πάνω από 20 χρόνια.
Πρόσφατα, αξιολογήσαμε τις προσπάθειες των πρώτων 18 μηνών, στη Ρουάντα.
Και τα αποτελέσματα ήταν τόσο καλά που η κυβέρνηση της Ρουάντα,
συμφώνησε να υιοθετήσει το ίδιο μοντέλο σε όλη τη χώρα,
και το υποστήριξε ένθερμα με όλες τις δυνάμεις της κυβέρνησης.
Θα αναφέρω λίγα από αυτά που κάνει η ομάδα μας, τα οποία είναι ενδεικτικά.
Έχουμε περίπου 500 ανθρώπους σε όλο τον κόσμο,
που εργάζονται στο πρόγραμμα κατά του AIDS, κάποιοι από αυτούς αφιλοκερδώς,
τους παρέχουμε απλά έξοδα μετακίνησης, στέγασης και διατροφής.
Έχουμε φυσικά και άλλους που εργάζονται σε άλλα συναφή προγράμματα.
Το επιχειρησιακό μας σχέδιο στη Ρουάντα,
το ανέλαβε η Νταϊάνα Νομπλ,
η οποία είναι μια ασυνήθιστα χαρισματική γυναίκα,
αλλά όχι ασυνήθιστη για τους ανθρώπους που προθυμοποιήθηκαν να κάνουν αυτού του είδους τη δουλειά.
Στα είκοσί της ήταν η νεότερη συνεργάτης των επιχειρήσεων Schroder στο Λονδίνο.
'Ηταν Διευθύνουσα σύμβουλος μια πετυχημένης διαδικτυακής επιχείρησης--
ξεκίνησε και δημιούργησε τις Επιχειρήσεις Reed Elsevier--
και στα 45 της αποφάσισε ότι ήθελε να ασχοληθεί με κάτι διαφορετικό στη ζωή της.
Τώρα απασχολείται πλήρως και αμείβεται ελάχιστα.
Η ίδια μαζί με μια ομάδα πρώην επιχειρηματιών δημιούργησαν ένα επιχειρησιακό σχέδιο,
το οποίο μας επιτρέπει να κλιμακωθεί το σύστημα υγείας σε ολόκληρη τη χώρα.
Και θα είναι αντάξιο με την ιδιωτική δουλειά
που έκανε όταν είχε οικονομικό όφελος από αυτό.
Όταν ήρθαμε σε αυτή την αγροτική περιοχή, το 45% των παιδιών κάτω των 5 ετών,
δεν είχε σωστή ανάπτυξη εξαιτίας του υποσιτισμού.
Από αυτά το 23% πέθαινε πριν γίνει καν 5 ετών.
Η θνησιμότητα κατά τον τοκετό ήταν της τάξεως του 2,5%.
Περισσότερο από το 15% των θανάτων ενηλίκων και παιδιών οφειλόταν
σε εντερικά παράσιτα και διάρροια από το ακάθαρτο νερό και την ανεπαρκή υγιεινή,
όλα εντελώς αποτρέψιμα και θεραπεύσιμα.
Πάνω από το 13% των θανάτων οφειλόταν σε ασθένειες του αναπνευστικού,
εξίσου αποτρέψιμες και θεραπεύσιμες.
Και σε κανείς δεν λάμβανε θεραπεία για το AIDS και τη φυματίωση.
Μέσα στους πρώτους 18 μήνες, κατορθώσαμε
να παρέχουμε θεραπεία σε 2000 ανθρώπους για AIDS.
Μιλάμε δηλαδή για το 80% των ανθρώπων με ανάγκη για θεραπεία στην περιοχή.
Ακούστε κι αυτό: Λιγότερο από το 1/4 του 1% αυτών που δέχονταν θεραπεία,
έπαυσε να παίρνει το φάρμακο ή αλλιώς παρέλειπε την θεραπεία.
Οι αριθμοί είναι χαμηλότεροι από αυτούς των Η.Π.Α.
Λιγότερο από τα 3/10 του 1%
χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν πιο ακριβά φάρμακα.
400,000 έγκυες δέχονται συμβουλές
και θα γεννήσουν για πρώτη φορά σε ένα οργανωμένο σύστημα υγείας.
Μιλάμε δηλαδή για το 43% όλων των εγκύων.
Το 40% όλων αυτών των ανθρώπων-- Είπα 400,000. Ήθελα να πω 40,000.
Το 40% όλων όσων χρειάζονται θεραπεία για την φυματίωση, την έχουν τώρα--
μέσα σε μόλις 18 μήνες, ξεκινώντας από το μηδέν.
Το 43% των παιδιών με ανάγκη για ένα πρόγραμμα βρεφικής διατροφής
για να εμποδίσουμε τον υποσιτισμό και τον πρόωρο θάνατο
έχουν τα συμπληρώματα διατροφής που χρειάζονται για να ζήσουν και να μεγαλώσουν.
Ξεκινήσαμε το πρώτο πρόγραμμα θεραπείας κατά της ελονοσίας.
Οι ασθενείς βρίσκονται σε νοσοκομείο το οποίο είχε καταστραφεί εξαιτίας της γενοκτονίας,
το οποίο και ανακαινίσαμε μαζί με άλλες 4 κλινικές,
εξοπλισμένες με ηλιακές γεννήτριες ρεύματος και τεχνολογικά άρτια εργαστήρια.
Τώρα θεραπεύουμε 325 άτομα το μήνα,
παρά το γεγονός ότι περίπου το 100% των ασθενών με AIDS λαμβάνουν θεραπεία στο σπίτι.
Το πιο σημαντικό ζήτημα είναι
ότι εφαρμόζοντας το μοντέλο του Πολ Φάρμερ, χρησιμοποιώντας κοινοτικό προσωπικό υγείας,
εκτιμούμε ότι αυτό το σύστημα θα μπορεί να εφαρμοστεί σε όλη τη Ρουάντα,
κοστίζοντας περίπου 5 με 6% του ΑΕΠ,
και ότι η κυβέρνηση θα το διατηρήσει
χωρίς να στηρίζεται σε εξωτερική βοήθεια μετά από 5 ή 6 χρόνια.
Και για όσους γνωρίζουν από οικονομικά υγεινομικής περίθαλψης,
θα ξέρετε ότι όλες οι πλούσιες χώρες διαθέτουν 9 με 10% του ΑΕΠ
για την υγεία, με εξαίρεση τις Η.Π.Α που διαθέτει το 16%,
αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
(Γέλια)
Τώρα συνεργαζόμαστε με την οργάνωση "Συνεργάτες στην Υγεία" και το Υπουργείο Υγείας της Ρουάντα
και το ίδρυμά μας σκοπεύει να προωθήσει αυτό το σύστημα.
Έχουμε επίσης ξεκινήσει να το εφαρμόζουμε στο Μαλάουι και στο Λεσότο.
Παρόμοιες ενέργειες γίνονται και στην Τανζανία, στη Μοζαμβίκη,
στην Κένυα και την Αιθιοπία με άλλους συνεργάτες που προσπαθούν να πετύχουν ακριβώς το ίδιο,
για να σώσουν όσες περισσότερες ζωές μπορούν, πιο γρήγορα,
αλλά να το κάνουν με συστηματικό τρόπο για να μπορέσει να απλωθεί παγκοσμίως,
και έπειτα να υπάρχει ένα μοντέλο που να μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε χώρα του κόσμου.
Χρειαζόμαστε την άμεση επένδυση για να εκπαιδεύσουμε γιατρούς, νοσοκόμες,
διοικήσεις υγείας και κοινοτικούς υγειονομικούς υπαλλήλους σε όλη την χώρα,
να εφαρμόσουμε την τεχνολογία, την ηλιακή ενέργεια,
το νερό και την υγιεινή και να έχουμε υποδομές στη μεταφορά.
Αλλά μέσα σε πέντε με δέκα χρόνια,
θα μειώσουμε την ανάγκη για εξωτερική βοήθεια
ώσπου σταδιακά να καταργηθεί τελείως.
Η ευχή μου είναι να έχουμε βοήθεια από το TED και να μας βοηθήσει να δημιουργήσουμε,
ένα σύστημα αγροτικής υγείας, υψηλής ποιότητας σε φτωχές χώρες όπως η Ρουάντα,
που θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για την Αφρική,
και για οποιαδήποτε άλλη φτωχή χώρα σε όλο τον κόσμο.
Πιστεύω ότι έτσι θα βοηθήσουμε στη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου κόσμου,
με περισσότερους συμπορευτές και λιγότερους τρομοκράτες,
με περισσότερους παραγωγικούς πολίτες και λιγότερους εχθρούς,
ένα μέρος στο οποίο θα θέλαμε να μεγαλώσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Ήταν τιμή για μένα, να δουλέψω κυρίως στη Ρουάντα
στην οποία έχουμε ένα μεγαλειώδες έργο οικονομικής ανάπτυξης
σε συνεργασία με τον Σερ Τομ Χάντερ, τον Σκωτσέζο φιλάνθρωπο,
με τον οποίο πέρυσι, χρησιμοποιώντας το ίδιο σχέδιο με τα φάρμακα κατά του AIDS,
μειώσαμε το κόστος των φυτοφαρμάκων και τα επιτόκια στα μικροπιστοτικά δάνεια κατά 30%
επιτυγχάνοντας αύξηση 300 με 400 τοις εκατό
στις αποδόσεις των καλλιεργειών μαζί με τους αγρότες.
Αυτοί οι άνθρωποι πέρασαν πολλά και κανείς από εμάς, πιο πολύ εγώ,
δεν τους βοήθησε, όταν βρίσκονταν ένα βήμα πριν αρχίσουν να καταστρέφουν ο ένας τον άλλο.
Αυτό αλλάζει τώρα, το ξεπερνούν και πορεύονται προς το μέλλον.
Το κάνουμε αυτό με έναν υπεύθυνο και περιβαλλοντικό τρόπο.
Προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμες να τους πείσω να μην δημιουργήσουν σύστημα ηλεκτροδότησης,
στο 35% των ανθρώπων που δεν έχει πρόσβαση σε αυτό,
αλλά να το πετύχουν με καθαρή ενέργεια και να έχουν σωστά προγράμματα αναδάσωσης.
Οι κάτοικοι στη Ρουάντα, είναι εξαιρετικοί, κύριε Γουίλσον
στο να διατηρούν το έδαφος.
Υπάρχουν κάποιοι από τις αγροτικές οικογένειες του νότου--
το πρώτο πράγμα που έκανα όταν έφτασα εκεί
ήταν να γονατίσω και να σκάψω το χώμα
για να δω τι είχαν κάνει με αυτό.
Μας δίνεται μια ευκαρία να αποδείξουμε ότι μια χώρα
που σχεδόν αυτοσφαγιάστηκε μέχρι εξόντωσης
μπορεί να εφαρμόσει την συμφιλίωση, να αναδιοργανωθεί, να επικεντρωθεί στο αύριο
και να παρέχει ουσιαστική, ποιοτική υγειονομική περίθαλψη με ελάχιστη εξωτερική βοήθεια.
Είμαι ευγνώμων γι' αυτό το βραβείο και θα το χρησιμοποιήσω γι' αυτό το σκοπό.
Καλό θα ήταν να είχαμε περισσότερη βοήθεια σε αυτό που κάνουμε,
απλά σκεφτείτε τι θα σήμαινε εάν μπορούσαμε να έχουμε ένα άριστο σύστημα υγείας
στη Ρουάντα-- σε μια χώρα που το μέσο ημερήσιο εισόδημα είναι λιγότερο από 1 δολάριο,
ένα σύστημα που θα μπορούσε να σώσει εκατομμύρια ζωές
τις επόμενες δεκαετίες, εάν εφαρμοζόταν σε παρόμοιες χώρες σε όλο τον κόσμο.
Αξίζει τον κόπο και πιστεύω ότι θα πετύχει.
Σας ευχαριστώ, ο Θεός να είναι μαζί σας.
(Χειροκρότημα)