ตอนอายุ 17 สมัยเรียนมัธยม
ฉันเรียนจบจากโรงเรียน ใน เดคาทัวร์ รัฐจอร์เจีย
โดยได้เป็นผู้กล่าวสุนทรพจน์ตอนจบการศึกษา
ซึ่งฉันภูมิใจในตัวเองมาก
ฉันมาจากสังคมผู้มีรายได้ต่ำ โตในรัฐมิซซิซซิปปี
จากนั้นก็ย้ายไปรัฐจอร์เจีย
เพื่อที่พ่อแม่ของฉันจะได้เรียนต่อ เพื่อเป็นพระนักเทศน์ได้
อาจจะเพราะพวกท่านคิดว่า เรายังจนกันไม่พอ
เลยเปลี่ยนให้เราเป็นพวกจนถาวรแทน
(เสียงหัวเราะ)
ในขณะที่พวกเขาเรียนที่ เอมอรี
ฉันก็เรียนที่ อาวอนเดล และได้กล่าวสุนทรพจน์
ซึ่งเรื่องน่ายินดีอย่างหนึ่ง ของการได้เป็นคนกล่าวสุนทรพจน์
ก็คือการที่คุณได้รับเชิญ ให้เข้าพบกับผู้ว่าการรัฐจอร์เจีย
ซึ่งฉันก็สนใจอยู่นิดๆนะ
มันเจ๋งนะ
และฉันยิ่งทึ่งมากขึ้นเมื่อรู้ว่า เขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์
เพราะว่าฉันดูละคร พวกคุณหญิงคุณชายเยอะมาก
เมื่อครั้งยังเด็ก
(เสียงหัวเราะ)
เช้าวันเข้าพบผู้ว่า ฉันลุกขึ้นเตรียมตัว
แม่กับพ่อของฉัน ที่ได้รับเชิญด้วย ก็ลุกขึ้น
และออกเดินทาง
แต่เราไม่มีรถส่วนตัว
ทางตอนใต้ รถถือเป็นสิ่งที่จำเป็น
เรามีตัวเลือกการเดินทาง ไม่ค่อยมากนัก
แต่ถ้าคุณโชคดีพอ ได้อาศัยอยู่ในเขตชุมชน
ที่ที่คุณไม่มีรถ
ทางเลือกเดียวคือ ขนส่งสาธารณะ
และนั่นก็คือ สิ่งที่เราเลือก
ดังนั้น เราจึงขึ้นรถเมล์
นั่งจากเดคาทัวร์ ต่อเดียวจนถึงบัคเฮด
ที่ที่คฤหาสน์ของท่านผู้ว่า ตั้งอยู่บนผืนดินงามนับเอเคอร์
กับประตูรั้วสีดำ ที่ยาวพอๆกับคฤหาสน์
และแล้วก็ถึงคฤหาสน์ของท่านผู้ว่า
เรากดกริ่ง เพื่อบอกให้รู้ว่าเราจะลงที่นี่
เราลงจากรถ
แม่ พ่อ และฉัน ต้องข้ามไปอีกฝั่ง
เราต้องเดินเลาะบนถนน เพราะว่ารถกำลังแล่น
รถที่นำนักเรียน มาจากทั่วทั้งรัฐจอร์เจีย
ดังนั้นเราจึงเดินคู่ไปกับรถ
แบบเรียงเดี่ยวขนานไปกับรถ
แม่กับพ่อของฉันต้องกันหัวท้าย เพื่อให้มั่นใจว่าฉันจะไม่ถูกชน
จากรถที่ขนเด็กโรงเรียนอื่นมา
เราจะเข้าทางประตูของเจ้าหน้าที่
พอเราไปถึง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ออกมา
เขามองดูฉัน และก็มองดูพ่อแม่ของฉัน
และก็พูดว่า "คุณไม่ใช่คนของที่นี่ นี่เป็นงานเลี้ยงส่วนตัว"
พ่อฉันตอบว่า "ไม่ นี่ลูกสาวผม สเตซี่ เธอเป็นหนึ่งในเด็กที่ถูกเชิญมา"
แต่เจ้าหน้าที่ไม่ยอมดู ใบรายชื่อแขกที่อยู่ในมือเขา
เขาไม่ถามแม่ฉันถึงบัตรเชิญ
ที่อยู่ด้านใน กระเป๋าใบหรูของเธอ
เขากลับมอง ข้ามไหล่ของเราไปยังรถบัส
เพราะในความคิดของเขา รถบัส ได้ให้ภาพของเราแก่เขา
เพราะเราจนเกินไป เลยไม่มีรถเป็นของตนเอง
นั่นคือ เรื่องราวที่เขาบอกกับตัวเอง
และเขาอาจจะเห็น บางอย่างในสีผิวของฉัน
หรือบางอย่างในการแต่งกายของฉัน
ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร
แต่ข้อสรุปของเขาคือ การมองฉันอีกครั้ง
ด้วยสายตาดูถูก และก็พูดว่า
ผมบอกคุณแล้วว่านี้เป็นงานส่วนตัว คุณไม่ใช่คนของที่นี่
คือตอนนั้น พ่อแม่ของฉันกำลังเรียน เพื่อเป็นพระนักเทศน์อยู่
แต่ก็ยังไม่ได้เป็นพระจริงๆ
(เสียงหัวเราะ)
พวกท่านก็เลยคุย กับสุภาพบุรุษท่านนี้
ด้วยการสนทนาที่แน่วแน่มาก จากทักษะการตัดสินใจของท่าน
(เสียงหัวเราะ)
พ่อของฉันอาจจะเปรยๆ ว่า
เขาอาจต้องใช้เวลาชั่วนิจนิรันดร์ ในสถานที่ที่ร้อนมากๆ
ถ้าเขาหาชื่อฉันไม่เจอ ในใบรายชื่อนั้น
และแน่นอน ชายคนนั้น ตรวจสอบรายชื่อให้ จนในที่สุด
เขาพบชื่อของฉัน และเขาให้เราเข้าไปได้
แต่ฉันกลับจำตอนที่ พบผู้ว่าการรัฐจอร์เจีย ไม่ได้
ฉันจำไม่ได้ว่า ได้พบ เพื่อนๆที่กล่าวสุนทรพจน์
จากอีก 180 โรงเรียน หรือไม่
ความทรงจำเดียวที่ฉันมี ในวันนั้น
คือ ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้า สถานที่ที่ทรงพลังที่สุดในรัฐจอร์เจีย
จ้องมองมาที่ฉัน และพูดว่า ฉันไม่ใช่คนของที่นี่
ดังนั้น ฉันจึงตัดสินใจ ในอีก 20 ปีต่อมา
ว่าจะเป็นคนที่เปิดประตู
(เสียงเชียร์)
(เสียงปรบมือ)
น่าเสียดาย พวกคุณน่าจะได้อ่าน เรื่องราวทั้งหมดแล้ว
มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น
และฉันก็มีหน้าที่ ที่จะคิดให้ออกว่า ฉันจะเดินหน้าต่ออย่างไร
เพราะฉันไม่ต้องการแค่ เปิดประตูให้กับผู้หญิงผิวดำ
คนที่โดนดูถูกดูแคลน และถูกบอกว่า เขาไม่ใช่คนของที่นี่
ฉันต้องการเปิดประตูพวกนั้น เพื่อชาวลาตินและชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย
ฉันต้องการเปิดประตูพวกนั้น เพื่อผู้ที่มีและไม่มีเอกสารสัญชาติ
ฉันต้องการเปิดประตูพวกนั้น เฉกเช่นพวกพ้องของคนหลากหลายเพศ
ฉันต้องการเปิดประตู
ให้กับครอบครัวที่เรียกตัวเองว่า ผู้ตกเป็นเหยื่อของความรุนแรงจากปืน
ฉันต้องการเปิดประตูเหล่านั้นให้กว้างๆ เพื่อทุกคนในรัฐจอร์เจีย
เพราะว่ามันคือรัฐของเรา และนี่คือชาติของเรา
และเราทุกคนเป็นคนของที่นี่
(เสียงเชียร์)
(เสียงปรบมือ)
แต่สิ่งที่ฉันได้ตระหนักคือ ความพยายามในครั้งแรกนั้นยังไม่พอ
และคำถามของฉันก็กลายมาเป็น ฉันจะเดินหน้าต่ออย่างไร
ฉันจะก้าวพ้นความขมขื่น ความโศกเศร้า ความเฉื่อยชา
และการดูโทรทัศน์ที่มากเกินไป พร้อมกินไอศกรีมไปด้วยได้อย่างไร
(เสียงหัวเราะ)
ฉันจะต้องทำอะไรต่อ
และฉันจะทำอย่างที่เคยทำมาตลอด
นั่นคือ การเดินหน้าต่อ เพราะการถอยหลังไม่อยู่ในตัวเลือก
และการหยุดอยู่กับที่ ก็ไม่ดีพอ
(เสียงปรบมือ)
ฉันเริ่มการชิงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐฯ
ด้วยการวิเคราะห์ว่าฉันเป็นใคร และอะไรที่ฉันต้องการจะเป็น
และคำถามสามข้อ ที่ฉันถามตัวเองอยู่เสมอ
ไม่ว่าจะตอนสมัครเลือกตั้ง หรือเริ่มธุรกิจ
เมื่อฉันตัดสินใจเริ่ม โครงการ New Georgia
เพื่อลงทะเบียนคนที่จะลงคะแนน
หรือเมื่อเริ่มทำกิจกรรมล่าสุด Fair Fight Georgia
ไม่ว่าฉันจะทำอะไร ฉันจะถามตัวเอง ด้วยคำถาม 3 ข้อ
ฉันต้องการอะไร
ทำไมฉันต้องการมัน
และทำอย่างไรถึงจะได้สิ่งนั้น
และในกรณีนี้ ฉันรู้ว่าต้องการอะไร
ฉันต้องการเปลี่ยนแปลง
นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ
แต่คำถามก็คือ
ความเปลี่ยนแปลงแบบไหนที่ฉันต้องการ
นั่นเป็นคำถาม ที่จะต้องถามกับตัวเอง
1 ฉันซื่อสัตย์กับเป้าหมาย ของตัวเองหรือยัง
เพราะเมื่อเราไม่ได้สิ่งที่ต้องการ เราจะคิดเอาง่ายๆ
ว่าควรตั้งเป้าหมาย ให้ต่ำลงมาซักหน่อยไหม
แต่ ฉันขอบอกเลยว่า จงมุ่งมั่นกับเป้าหมายของคุณ
อย่ายอมให้ความล้มเหลวทำให้คุณพ่ายแพ้
(เสียงปรบมือ)
ข้อ 2 ทำความเข้าใจ ความผิดพลาดของตัวเรา
และเข้าใจความผิดพลาดของผู้อื่น
เพราะโดยธรรมชาติของผู้หญิง
เราได้รับการสอนว่า ถ้าบางอย่างเกิดผิดพลาด
นั่นอาจเป็นเพราะเรา
และกับบางสิ่ง ที่เราสามารถทำให้ดีขึ้นได้
กลับถูกบอกว่า อย่าจุ้นจ้านให้มากนัก
ในสิ่งที่อีกฝ่ายทำ
นี่ไม่ใช่การแบ่งพวก แต่คือประชาชน
เราถูกบอกอยู่บ่อยๆว่า ความผิดพลาดของเรา เราต้องรับ
แต่เมื่อได้ผลประโยชน์ เราต้องแบ่ง
ดังนั้นฉันจึงบอกให้คุณ เข้าใจความผิดพลาดของตัวเอง
เข้าใจความผิดพลาดของผู้อื่น
อย่าสับสนกับมัน
ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง ต่อคนที่สนับสนุนคุณ
เมื่อคุณรู้ตัวว่าต้องการอะไร
เข้าใจว่าทำไมเราถึงต้องการมัน
เพราะการแก้แค้นไม่ใช่เหตุผลที่ดี ถึงแม้มันจะทำให้เรารู้สึกดี
(เสียงหัวเราะ)
ขอให้แน่ใจว่าต้องการมันจริงๆ
เพราะบางสิ่งนั้น ไม่ใช่แค่สิ่งที่คุณ ควร ทำ
แต่คือสิ่งที่คุณ ต้อง ทำ
มันอาจจะเป็นบางสิ่ง ที่ทำให้เราไม่ได้หลับไม่ได้นอน
เว้นแต่กำลังฝันถึงมันอยู่
บางสิ่งที่ปลุกคุณในตอนเช้า และทำให้รู้สึกสดชื่น
หรือบางสิ่งที่ทำให้คุณเดือดดาล
คุณรู้ว่า คุณต้องทำ อะไรซักอย่างกับมัน
แต่ต้องรู้ว่าทำไมต้องทำ
และรู้ว่าทำไมต้องทำให้สำเร็จ
คุณได้ฟังผู้หญิง ที่อยู่อีกซีกโลก
พูดว่า ทำไม บางสิ่งบางอย่างต้องเกิดขึ้น
แต่คุณต้องหาเองว่า ทำไม ของคุณมันคืออะไร
เพราะการเปลี่ยนจาก อะไร เป็น ต้องทำ
มันไม่มีความหมาย ถ้าคุณหา ทำไม ไม่เจอ
เพราะเมื่อเผชิญกับความยาก เมื่อพบเจอกับความลำบาก
เมื่อเพื่อนๆ หันหลังให้
เมื่อผู้สนับสนุน หลงลืมคุณไป
เมื่อคุณพ่ายในการลงสนามครั้งแรก
ถ้าคุณหาเหตุผลไม่เจอ คุณจะไม่พยายามอีก
ดังนั้น สิ่งแรกคือ รู้ว่าต้องการอะไร
สองคือ รู้ว่าทำไมถึงต้องการมัน
และสาม รู้ว่าจะต้อง ทำอย่างไร เพื่อให้มันสำเร็จ
ฉันเจออุปสรรคนิดหน่อย ในการแข่งขันนี้
(เสียงหัวเราะ)
แค่นิดหน่อยนะ
แต่เมื่อมุ่งมั่น
ฉันกลายเป็นผู้หญิงผิวดำคนแรก ที่ได้เสนอชื่อเข้าชิงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐ
ในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา ภายใต้พรรคการเมืองใหญ่
(เสียงเชียร์)
(เสียงปรบมือ)
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด ในเรื่องนี้
คือเราได้รับผลโหวต 1.2 ล้านเสียง จากคนแอฟริกันอเมริกันในรัฐจอร์เจีย
ซึ่งนั่นเป็นผลโหวต
ที่มากกว่าการโหวต ในปี 2014
(เสียงปรบมือ)
คะแนนโหวตเพิ่มขึ้น 3 เท่าจากชาวละติน
ผู้ที่เชื่อว่าเสียงพวกเขาสำคัญในจอร์เจีย
เราได้เพิ่มจากชาวเอเชีย 3 เท่า
คนที่ยืนขึ้นและพูดว่า นี่ก็รัฐของเขาเช่นกัน
ความสำเร็จในครั้งนี้ บอกกับฉันว่า ฉันสามารถทำมันได้
และยังทำให้ฉันเข้าใจอีกว่า เราสามารถเอาชนะอุปสรรคได้
มันแค่ยากกว่าเดิมขึ้นมาหน่อย
และเข้าใจเพิ่มเติมว่า
มี 3 สิ่งที่มักจะ ฉุดรั้งเราไว้
เรื่องแรกคือ เงิน
คุณอาจจะเคยได้ยิน ฉันมีหนี้อยู่นิดหน่อย
ถ้าคุณไม่เคยได้ข่าวเลย แสดงว่าคุณอยู่แต่ในถ้ำ
(เสียงหัวเราะ)
และเรื่องเงิน เป็นเรื่องที่ รั้งเราไว้บ่อยมาก
ฝันของเราถูกจำกัด ด้วยจำนวนเงินที่เรามี
แต่เราก็ได้ยินอยู่บ่อยๆ
ถึงเรื่องราวของคนที่ ก้าวข้ามข้อจำกัดเรื่องนี้ไปได้
ซึ่งคุณจะผ่านมันไปไม่ได้ ถ้าไม่ยอมรับมันเสียก่อน
ฉันจึงไม่ยอมให้ใคร มาสบประมาทเรื่องหนี้ ในตอนหาเสียง
ฉันไม่ยอมให้ใครมาบอกว่า เพราะโอกาสไม่เอื้ออำนวย
ฉันจึงไม่มีคุณสมบัติ ที่จะลงสมัคร
และเชื่อฉันเถอะ หลายคน พยายามบอกกับฉันว่า อย่าเลย
เพื่อนๆ พูดเหมือนกันว่า อย่าลงเลย
ผู้สนับสนุน ก็บอกฉันว่า อย่าทำเลย
แม้แต่รายการข่าว ก็ยังแนะนำว่า ฉันไม่น่าลงสมัครเลย
(เสียงหัวเราะ)
แต่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม
ฉันรู้ว่าปัญหาเรื่องเงิน มักจะ เป็นสาเหตุให้เราเลิกที่จะฝัน
ฉันจะไม่บอกหรอกว่า พวกคุณจะผ่านมันไปได้
แต่ฉันจะขอพูดว่า ชีวิตคุณพังแน่ ถ้าคุณไม่ลองกับมันซักตั้ง
(เสียงปรบมือ)
สองคือ ความกลัว
และความกลัว คือของจริง
มันทำให้เราตัวชา
หวาดกลัว
แต่มองอีกมุม มันก็เป็นแรงกระตุ้นได้เช่นกัน
เพราะเมื่อคุณรู้ว่า คุณกลัวอะไร
คุณก็จะหาทางอยู่กับมันได้
และอย่างที่สามคือ ความเหนื่อยล้า
บางครั้งคุณก็เหนื่อยกับการที่ต้องพยายาม
คุณล้ากับการพิจารณา นโยบายและกระบวนการต่างๆ
ล้ากับสิ่งที่คอยรั้ง ไม่ให้เราไปในที่ที่ต้องการ
บางครั้ง ความเหนื่อยล้าเปรียบเสมือน การยอมรับสภาพที่เป็นโดยไม่คิดจะต่อต้าน
เรายอมให้บางคนตั้งฉายาให้ว่า เป็นพวกเหมาะกับรางวัลชมเชย
แทนที่จะเห็นว่า เรามีจุดมุ่งหมาย และมุ่งมั่นเพื่อให้ได้มา
แม้เลือดตาแทบกระเด็น
นั่นเป็นสาเหตุ ที่พระเจ้าประทานการงีบมาให้
(เสียงหัวเราะ)
แต่เราก็ได้เรียนรู้ในห้วงเวลานั้น
ว่าความเหนื่อยล้า ก็คือโอกาส ที่จะทบทวนว่า เราต้องการมันมากแค่ไหน
เพราะถ้าคุณโดนสอยจนร่วง
ถ้าคุณทำจนสุดความสามารถ
ถ้าคุณทำหมดแล้วทุกอย่าง ที่บอกกับตัวเองว่าจะทำ
แต่มันก็ยังไม่ได้ผล
ความเหนื่อยล้าจะทำให้คุณหมดแรง
แต่นั่นก็จะทำให้คุณ กลับไปยัง คำถามที่ว่า ทำไมถึงต้องทำ
เพราะฉันรู้ว่าเราต้องมีผู้หญิง ที่พูดแทนผู้ไม่มีปากมีเสียง
ฉันรู้ว่าเราต้องมีคนที่ มีมโนธรรมสำนึกดี
คนที่ยืนขึ้นต่อต้านการกดขี่
ฉันรู้ว่าเราต้องมีคนที่
เข้าใจว่า สังคมที่ยุติธรรม เป็นสิทธิที่ทุกคนควรได้รับ
สิ่งเหล่านี้ คอยปลุกชั้นในทุกๆ เช้า
และผลักดันให้ฉันสู้หนักกว่าเดิม
เพราะฉันกำลังก้าวไปข้างหน้า โดยไม่หลงลืมอดีต
ฉันรู้ถึงอุปสรรคที่พวกเขาได้เตรียมไว้ไห้
ฉันรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร
และฉันมั่นใจสุดๆ ว่า ณ ตอนนี้พวกเขา ขะมักเขม้นกับการสร้างอุปสรรคใหม่อยู่
แต่พวกเขามีเวลาอีกแค่ 4 ปี ที่ต้องคิดมันออกมาให้ได้
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
หรืออาจจะ 2 ปี
(เสียงเชียร์)
(เสียงปรบมือ)
แต่นี่คือจุดยืนของฉัน
ฉันรู้ว่าฉันต้องการความยุติธรรม
ฉันรู้ว่าทำไมฉันถึงต้องการมัน
เพราะความยากจนเป็นเรื่องผิดศีลธรรม และมันเป็นรอยด่างในชาติของเรา
และฉันรู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะลบมันได้
โดยการก้าวต่อไป ในทุกๆวัน
ขอบคุณมากๆค่ะ
(เสียงเชียร์)
(เสียงปรบมือ)