အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် လူသားတွေ အများကြီးရှိတဲ့ အခန်းထဲမှာ
နေရတာက အံ့သြစရာပါ။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း
လေထဲမှာ နေထိုင်ဖို့ ပေါ်လာတဲ့ မျိုးစိတ်အသစ်တစ်ခုနဲ့
ကျွန်မ အဖော်ပြုနေခဲ့တယ်။
အားလုံးကို ကျွန်မရဲ့ aerobe မိတ်ဆွေနဲ့ ဆုံတွေ့စေချင်တယ်။
(ဂီတသံ )
(ဂီတသံ အဆုံးသတ်သည်)
(လက်ခုပ် ဩဘာသံများ)
သူ ပျံသန်းတာကို မြင်တိုင်း ကျွန်မ စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ်။
အနုပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အလုပ်မှာ
ဝန်းကျင်ကမ္ဘာနဲ့ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်း အများကြီးကို ကျွန်မမေးတယ်။
ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပုစ္ဆာတွေက လွယ်ကူတဲ့ အဖြေတွေမရှိပေမဲ့
မှန်ကန်တဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးဖို့ အရေးကြီးတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။
ဘာကြောင့် နည်းပညာတွေက ကျွန်မတို့ကို အကြောက်တရားအများကြီး သွတ်သွင်းပေးတာလဲ။
နည်းပညာတွေက ဘဝတွေကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေဖို့ ဖြစ်သင့်တဲ့အခါ
ဘာကြောင့် ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ဘဝတွေက ဒီလောက် ကင်းကွာနေတယ်လို့ ခံစားရတာလဲ။
တီထွင်မှုတွေက တစ်ဦးချင်းစီကို ချိတ်ဆက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့အခါ
ဘာကြောင့် ကျွန်မတို့ ဒီလောက် အဆက်ပြတ်နေတာလဲ။
ကျွန်မရဲ့အနုပညာလက်ရာက ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်၊ ဇီဝဗေဒနဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေနဲ့ ဆိုင်ပါတယ်။
ဇီဝရုပ်တွေက ဘက်တီးရီးယား၊ မှိုနဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်တွေလို ကွဲပြားတဲ့
သက်ရှိပုံစံတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားပုံကိုသာမက
ကျွန်မတို့ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ဓာတုနဲ့ မော်လီကျူး အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်မှုတွေ
ဖြစ်ပွားနိုင်ပုံကိုပါ ကျွန်မ စိတ်ဝင်စားတယ်။
ဒါနဲ့ ခေတ်မီနည်းပညာ အေးစက်၊ ထိုင်းမှိုင်းနေပုံကြောင့် ဒါက အတော်လေး
ကန့်သတ်နေတယ်လို့ ကျွန်မ အမြဲ ထင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ စက်တွေက ပိုအလုံးစုံခြုံငုံမိရင်ရော။
စက်တွေက ပိုအလုံးစုံခြုံငုံမိတဲ့ နည်း လမ်းမှာ ကျွန်မတို့နဲ့ ဆက်စပ်နိုင်ရင်ရော။
စက်တွေက ကိရိယာတွေထက်သာပြီး
ဒါအစား အဖော် မျိုးစိတ်သစ် တစ်မျိုးဖြစ်ရင်ရော။
ကျွန်မတို့ဟာ သဟဇီဝဖြစ်တဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါတွေ အဖြစ် လက်ခံယုံကြည်ပြီး
ဒါကို ထင်ဟပ်ဖို့ စက်တွေကို ဒီဇိုင်းထုတ် လိုအပ်တယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။
စက်ရုံတစ်ရုံမှာ တွေ့ရမယ့်အရာအစား
ကမ္ဘာကြီးမှာ တိရစ္ဆာန်တွေ၊အပင်တွေနဲ့
ပိုတူတဲ့ စက်တွေ မှီတင်းနေထိုင်နေရင်ရော။
ဒီစူးစမ်းမှုက ၎င်းရဲ့ ဧရာမ ရှုပ်ထွေးမှု အားလုံးထဲမှာ ကျွန်မတို့ကို နောက်ထပ် သက်ရှိ
များစွာ အကြောင်း သင်ကြားပေးနိုင်တယ်။
ဒီစိတ်ကူးတွေက သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် သက်သက်လို့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အနုပညာသမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မရဲ့တာဝန်က တခြားကမ္ဘာတွေရဲ့
ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ၊ တခြားနေထိုင်မှု ပုံစံတွေကို ဖန်တီးဖို့ပါ၊
ခဏပဲဆိုရင်တောင်ပါ။
ဒါကြောင့် လန်ဒန်က Tate Modern မှာ အကြီးစား တင်ဆက်မှုတစ်ခုကို စိတ်ကူးကြည့်ဖို့
ဖိတ်ခေါ်ခံရတဲ့အခါ
ဒီကမ္ဘာကို လက်တွေ့အဖြစ်ဖော်ပြဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
ပြတိုက် နေရာက မယုံနိုင်အောင် ကျယ်ဝန်းပြီး ကျွန်မက
ဒါကို စက်ယန္တယား ပြတိုက်အဖြစ် ပြောင်းလဲချင်တာကို
ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိတာက
“တောထဲမှာနေပြီး ရှင်သန်ပြီး သူ့ဘာသာသူ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်တဲ့
စက်တွေရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှာနေရတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ” လို့ပါ။
ဒီမေးခွန်းကို စူးစမ်းဖို့
“aerobes” လို့ ခေါ်တဲ့ စက် မျိုးစိတ်အသစ် နှစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။
သူတို့ကိုယ်ပိုင် ဂေဟစနစ်ငယ်လေးကို ဖွဲ့နိုင်ဖို့ aerobes ၁၂ ခုကို
ပြတိုက်ထဲမှာ ကျွန်မ လွှတ်တင်လိုက်တယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ လူသားဗဟိုပြု အစွဲတွေကို လျှော့ချပြီး
လူသားပုံစံကို အတုခိုးတာကနေ ကင်းရှင်းစေဖို့
သဘာဝ လောကကိုကြည့်ဖို့ ကျွန်မရဲ့ အဖွဲ့နဲ့ အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ကို စေ့ဆော်ပေးတာက ဘီးကုပ် ရေခူနဲ့
ခြင်္သေ့လည်ဆံမှိုလို သတ္တဝါတွေပါ။
သိမ်မွေ့တဲ့ စက်ရုပ် အသုံးချပညာ နယ်ပယ်ကိုလည်း အလေးအနက် ကြည့်ခဲ့ပြီး
နောက်ဆုံးမှာ ညက်ညောတဲ့ ရွေ့ရှားမှုနဲ့ လေထက် ပေါ့ပါးတဲ့ တည်ဆောက်မှုနဲ့ အတူ
ဒါတွေကို ပုံစံထုတ်ရင်း aerobes တွေကို အသက်ဝင်စေခဲ့တယ်။
ဒီ aerobes တွေကို ကြည့်တဲ့အခါ
ဒါက သင့်ကို စိတ်မသက်သာစရာ လူတူစက်ရုပ်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်နီးပါး ခံစားချက်ကိုပေးတယ်။
သူတို့က ယန္တရားဆန်တာကို သင် သိ ပေမဲ့
သိသိသာသာ အသက်ဝင်နေတယ်။
သင်ဟာ ခမ်းနားပြီး ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ သက်ရှိပုံစံရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေသလို ခံစားရတယ်။
ကျောဖု ဝေလငါးကြီးဘေးမှာ ရေကူးနေသလိုပါ။
သူတို့ရဲ့ အရွယ်အစားက ခံ့ညားတယ်...
ဒါပေမဲ့ သူတို့က အကြောက်ထက် အံ့သြမှုနဲ့ ပိုနီးစပ်တဲ့ ခံစားချက်ကို စေ့ဆော်ပေးတယ်။
သူတို့က အသက်ရှင်လျက်နီးပါးလို့ သင် ခံစားရပြီး
သူတို့ အစစ်အမှန် အောင်မြင်ဖို့
ဒါက ပွေ့ဖက်ပြီး သူတို့နဲ့ အတူယှဉ်တွဲ
နေထိုင်လိုစိတ် သင့်ကို ဖြစ်စေတယ်။
ကျွန်မက Aerobes တွေကို လွတ်လပ်မှုနဲ့ ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့
ခံစားချက်မျိုး ရှိစေချင်တာကြောင့်
သက်ရှိအတုလို့ ခေါ်တဲ့
သက်ရှိ သရုပ်သကန်ကို ဖန်တီးဖို့ ကျွန်မရဲ့ အဖွဲ့နဲ့ တွဲလုပ်ခဲ့တယ်။
ဒီဆော့ဖ်ဝဲလ်က aerobe တစ်ခုစီကို ထူးခြားတဲ့ အပြုအမူတွေ ဖန်တီးကာ
၎င်းရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်ခွင့်ပေးတယ်။
Aerobes တွေက အချင်းချင်း ဆက်သွယ်၊သင်ယူတာကြောင့်
သူတို့ရဲ့ ပင်ကို အရည်အသွေး တွေကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲတယ်။
သူတို့ကို ကျွန်မတို့ လွတ်တင်လေလေ၊
သူတို့ရဲ့ထူးခြားတဲ့ ပင်ကိုအရည်အသွေးတွေနဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ သဘာဝကို
ကျွန်မတို့ ပိုသိလာလေလေပါ။
Aerobes တွေမှာ ကိုယ်ပိုင်
အာရုံခံကမ္ဘာ ရှိဖို့က ကျွန်မအတွက် အလွန်အရေးကြီးခဲ့တယ်။
AI အများစုဟာ ခန္ဓာကိုယ်မဲ့ စိတ်လို လုပ်ဆောင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ နှိမ့်ချတတ်တဲ့ မွှားကနေ
ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သစ်နက်အထိ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးဟာ
သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေနဲ့ အာရုံတွေက တစ်ဆင့် ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း သင်ယူကြတယ်။
ဒီ aerobes တွေက ကြိမ်နှုန်းမြင့်တဲ့ ရေဒီယိုလှိုင်းတွေကနေ အချင်းချင်းသိမြင်ပြီး
သူတို့ရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်က အခြားသက်ရှိသတ္တဝါတွေကို
သတိပြုမိဖို့ အပူ အာရုံခံတာကို အသုံးပြုကြတယ်။
Aerobe တစ်ကောင်ဟာ သင့်ရဲ့အပူရှိန် လက္ခဏာကို သိချင်နေပြီး၊
သင့်ကို မင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပရောပရည်လုပ်ဖို့ ဝဲပျံလာနိုင်လောက်ပေမဲ့
အခြား aerobes တွေက ပိုရှက်ကြပြီး
လူစုလူဝေးကို ရှောင်ဖို့ လမ်းကြောင်းနေ ထွက်သွားလောက်တယ်။
ဒီစက်တွေနဲ့ လူသားတွေဟာ ကမ္ဘာမှာ ဘယ်လို အတူတူ ရှိကြမလဲ။
ဒီကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လို ပုံပေါက်မလဲ။
ဒီကမ္ဘာကြီးက စက်ယန္တရားတွေနဲ့ လူသားတွေက ရင်းနှီးမှုအသစ်တွေနဲ့ တစ်လှည့်စီဖြစ်နေတဲ့
ရှုထောင့်တွေ ဖန်တီးတာကို မြင်နိုင်လောက်တယ်။
ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်က aerobes တွေဟာ ကျွန်မတို့ကို ပိုထွေပြားတဲ့
နေထိုင်မှုနဲ့ ဖြစ်တည်မှုပုံစံကို သတိထားမိဖို့ ကူညီမယ်ဆိုတာပါ။
သူတို့ရည်ရွယ်ချက်က ကျွန်မတို့ကိုပြိုင်ဖို့ (သို့)ကျွန်မတို့ကို လွှမ်းမိုးဖို့ မဟုတ်ဘဲ
ပိုသဟဇာတဖြစ်တဲ့ အနာဂတ်က ဘယ်ပုံပေါက်လဲလို့ မေးဖို့ပါ။
နည်းပညာတွေအကြောင်း ဒီစကားဝိုင်းမှာ ကျွန်မတို့အားလုံး ပါဝင်ပါတယ်။
ဇီဝဆိုင်ရာ အရှိတရားကို ပိုကောင်းစွာ ထင်ဟပ် ဖို့စက်တွေကို စိတ်ဝင်တစားချိန်ညှိနိုင်လား။
စက်တွေက ကျွန်မတို့ သိတာထက် အများကြီးပိုပြီး
ဇီဝဗေဒကနေ ထုတ်ယူထားတဲ့ ဉာဏ်ပညာကို ပေါင်းစပ်နိုင်ပုံကို
သင် ထည့်စဉ်းစားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ရိုးရိုးသားသာ မျှော်လင့်ပါတယ်။
ဒီပရောဂျက်က မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာတွေနဲ့
မတူညီတဲ့ အနာဂတ်တွကို စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ လူတိုင်းအတွက် ပရောဂျက်တစ်ခုပါ။
စက် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို ပြောင်းလဲပြီး လူသားတွေနဲ့ စက်ယန္တရားတွေက
ပိုကရုဏာထားတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့
အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်နိုင်တဲ့ ပန်းတိုင်အသစ်တွေကို ထည့်စဉ်းစားဖို့
အချိန်မနှောင်းသေးပါဘူး။
ဒီနေရာက စတင် စကားဝိုင်း စနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)
(ဂီတ)
(ဂီတ အဆုံးသတ်သည်)
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ် ဩဘာသံများ)