حضور در اتاقی با این همه انسان، شگفت‌انگیز است
بعد از این همه مدت.
طی چندسال اخیر،
من همراه گونه‌ی جدیدی بوده‌ام
که در هوا زندگی می‌کند.
و خوشحال می‌شوم که با دوست هوازی‌ام آشنا شوید.
(موسیقی)
(پایان موسیقی)
(تشویق)
هر بار که پروازش را می‌بینم، احساساتی می‌شوم.
در کارم به عنوان یک هنرمند،
سوالات زیادی را درباره‌ی اطرافم می‌پرسم.
با این که مشکلات جهان راه حل‌های ساده‌ای ندارند،
فکر می‌کنم که پرسش درست به همان اندازه اهمیت دارد.
چرا تکنولوژی‌هایمان باعث این‌همه ترس در ما می‌شوند؟
چرا زندگی‌هایمان انقدر حس بیگانگی به ما می‌دهند،
وقتی تکنولوژی قرار است زندگی‌مان را بهبود دهد؟
و چرا انقدر احساس منفصل‌بودن می‌کنیم،
وقتی اختراعاتمان برای این هستند که تک‌تک ما را به یکدیگر متصل کنند؟
کارهای هنری من با تکامل، بیولوژی و حواس سروکار دارند.
من به این علاقه‌مندم که چگونه ارگانیسم‌ها از اشکال مختلف زندگی ساخته شده‌اند،
مثل باکتری‌ها، قارچ‌ها و ویروس‌ها ...
اما همچنین چگونگی انجام فعل‌وانفعالات شیمیایی و مولکولی
زمانی که ما یک نفس ساده می‌کشیم.
در نتیجه، من همیشه تکنولوژیِ مدرن را بسیار محدود یافته‌ام
به خاطر سرد و بی‌تنوع بودنش.
اما چه می‌شود اگر ماشین‌هایمان می‌توانستند بیشتر کل‌نگر باشند؟
و چه می‌شد اگر ماشین‌هایمان می‌توانستند به طور کلی‌تر با ما در ارتباط باشند؟
چه می‌شود اگر ماشین‌هایمان چیزی بیشتر از ابزار
و به جای آن، نوعی جدید از گونه‌های همراهمان باشند؟
باور دارم که نیاز داریم چیزی که هستیم را به عنوان گونه‌های همزیست بپذیریم،
و ماشین‌هایی را طراحی کنیم که این را منعکس کنند.
چه می‌شود اگر جهان دارای جمعیتی از ماشین‌هایی شود
که بیشتر شبیه حیوانات و گیاهان هستند،
به جایی چیزی که می‌توانید در کارخانه‌ها پیدا کنید؟
این کار می‌تواند خیلی بیشتر درباره‌ی زندگی به ما بیاموزد
با تمام پیچیدگی‌های وسیعش.
این ایده‌ها ممکن است تنها علمی-تخیلی به‌نظر برسند
اما هدف من به عنوان یک هنرمند این است که احتمالاتی از جهان‌های دیگر را خلق کنم،
و روش‌های دیگر از زندگی و بودن،
حتی برای یک لحظه.
پس وقتی که برای طراحی یک قطعه‌ی هنری با ابعاد بالا
به [موزه‌ی] تِیت مدرن در لندن دعوت شدم،
تصمیم گرفتم که جهانی را که توصیف کردم به واقعیت تبدیل کنم.
فضای موزه بسیار وسیع است،
و من همان موقع فهمیدم که می‌خواهم دگرگونش کنم
به آکواریومی از ماشین‌ها.
از خود پرسیدم،
«زندگی کردن در جهانی با حضور ماشین‌ها چه حسی خواهد داشت،
[ماشین‌هایی که] بتوانند درطبیعت زندگی کنند و خودشان تکامل یابند؟»
برای پاسخ به این پرسش،
من دو گونه‌ی جدید ماشین ساختم که به آن‌ها «هوازی» می‌گویم.
من دوازده هوازی را در موزه رها کردم
تا بتوانند اکوسیستم کوچک خود را تشکیل دهند.
برای کاهش تعصبِ انسان-مرکزمان،
و برای این که اصلا از اشکال انسانی تقلید نکنیم،
با تیمم برای بررسی جهان طبیعی کار کردم،
و ما از موجوداتی مثل شانه‌داران (گونه‌ای از عروس دریایی)
و قارچ یال شیر الهام گرفتیم.
ما همچنین عمیقاً حوزه‌ی روباتیک نرم را بررسی کردیم،
و سرانجام هوازی‌ها را با طراحی حرکات سیال
و بدنه‌ای سبک‌تر از هوا، ساختیم.
زمانی که به این هوازی‌ها نگاه کنید،
حسی تقریبا مخالف دره‌ی وهمی (فرضیه‌ای در زیبایی‌شناسی) به شما می‌دهد.
شما می‌دانید که آن‌ها مکانیکی هستند،
با این‌حال، به شکل قابل لمسی زنده به نظر می‌رسند.
حس می‌کنید که ممکن است کنار شکلی باشکوه و بعید از زندگی باشید.
مثل شناکردن در کنار یک وال گوژپشت.
اندازه‌شان ابهت دارد ...
اما باز هم احساسی نزدیک‌تر به حیرت را در ما برمی‌انگیزند تا ترس.
احساس می‌کنید که تقریباً زنده هستند،
و باعث می‌شود که بخواهید در آغوششان بگیرید
و همراهشان زندگی کنید،
ببینید که واقعاً موفق می‌شوند.
من می‌خواستم که یک حس آزادی همراه هوازی‌ها باشد
و غیرقابل پیش‌بینی بودن،
پس با تیمم کار کردم
تا چیزی را بسازیم که شبیه‌سازِ زندگی مصنوعی نام دارد.
نرم‌افزار به هریک از هوازی‌ها اجازه می‌دهد که رفتارهای متفاوتی را توسعه دهند
و به محیط اطرافشان به صورت خودگردان پاسخ دهند.
هوازی‌ها شخصیت‌شان را
با تقابل و یادگیری از یکدیگر، توسعه می‌دهند.
هرچه بیشتر آن‌ها را پرواز می‌دادیم،
بیشتر شخصیت‌های مستقلشان
و طبیعت ملایمشان را می‌شناختیم.
برای من بسیار مهم بود
که هوازی‌ها دنیای حسی خودشان را داشته باشند.
اغلب هوش‌های مصنوعی مثل یک ذهن بدون بدن عمل می‌کند.
اما تمام موجودات زنده،
از کنه‌های محقر گرفته تا یوزپلنگ مرموز،
درباره‌ی جهان اطرافشان به کمک بدن و قوای حسی خود می‌آموزند.
هوازی‌ها یکدیگر را از طریق امواج رادیویی با فرکانس بالا حس می‌کنند،
و از حسگرهای دمایی استفاده می‌کنند
تا موجودات زنده‌ی دیگر را در محیط خود شناسایی کنند.
یک هوازی ممکن است درباره‌ی رد فروسرخ شما کنجکاو باشد
و به سمتتان پرواز کند تا با شما احوال‌پرسی و طنازی کند،
درحالی که هوازی‌های دیگر خجالتی‌تر هستند
و ممکن است دست به هرکاری بزنند تا از جمعیت دور شوند.
این ماشین‌ها و انسان‌ها چگونه در جهان با یکدیگر همراه خواهندشد؟
این جهان چه منظره‌ای خواهد داشت؟
این دنیا ممکن است ماشین‌ها و انسان‌هایی را به خود ببیند که صمیمیت‌هایی جدید
و دیدگاه‌هایی جایگزین خلق کنند.
امید من این است که این هوازی‌ها به ما کمک کنند تا
انواعی گوناگون از زندگی و وجود داشتن را درک کنیم.
هدفشان این نیست که با ما رقابت کنند یا بر ما سلطه یابند،
اما این که از ما بپرسند یک آینده‌ی سازگارتر چه شکلی خواهد داشت.
همه‌ی ما یک سهم در این مکالمه درباره‌ی تکنولوژی داریم.
آیا می‌توانیم طوری به ماشین‌ها جهت دهیم که واقعیت زیستی ما را بهتر منعکس کنند؟
من خالصانه امید دارم که این را درنظر خواهید گرفت
که ماشین‌ها می‌توانند چیزی بسیار بیشتر از آنچه می‌دانیم باشند
و چگونه می‌توانند خردی را دربرگیرند که پایه‌ی زیستی دارند.
این پروژه‌ای برای همگان است،
تا جهان‌هایی دیگر و آینده‌هایی متفاوت را تصور کنیم.
برای دگرگونی تکامل ماشین‌ها
و در نظرگرفتن اهداف جدید دیر نشده‌است،
جایی که ماشین‌ها و انسان‌ها بتوانند در کنار هم
به شکلی همراهانه زندگی کنند.
باور دارم که این جایی است که می‌توانیم مکالمه را آغاز کنیم.
(تشویق)
(موسیقی)
(پایان موسیقی)
از شما ممنونم.
(تشویق)