Είναι υπέροχο να βρίσκομαι σε μια αίθουσα με τόσο πολλούς ανθρώπους
ύστερα από τόσο καιρό.
Τα τελευταία χρόνια,
μου κρατούν συντροφιά νέα είδη
που τυχαίνει να ζουν στον αέρα.
Θα ήθελα να γνωρίσετε τον αερόβιο φίλο μου.
(Μουσική)
(Τέλος μουσικής)
(Επευφημίες και χειροκρότημα)
Συγκινούμαι κάθε φορά που το βλέπω να πετά.
Στη δουλειά μου ως καλλιτέχνιδα,
κάνω πολλές ερωτήσεις σχετικά με τον κόσμο γύρω μου.
Επειδή τα προβλήματα του κόσμου δεν έχουν εύκολες λύσεις,
πιστεύω ότι είναι σημαντικό να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις.
Γιατί οι τεχνολογίες μας μάς προκαλούν τόσο πολύ φόβο;
Γιατί οι ζωές μας, σήμερα, είναι τόσο αποξενωμένες,
ενώ οι τεχνολογίες υποτίθεται πως βελτιώνουν τη ζωή μας;
Γιατί νιώθουμε τόσο αποκομμένοι
ενώ οι εφευρέσεις μας προορίζονται να μας συνδέουν μεταξύ μας;
Το έργο μου αφορά την εξέλιξη, τη βιολογία και τις αισθήσεις.
Ενδιαφέρομαι για το πώς οι οργανισμοί αποτελούνται από διαφορετικές μορφές ζωής,
όπως τα βακτήρια, οι μύκητες και οι ιοί.
Επίσης, πώς γίνονται διαφορετικές χημικές και μοριακές αλληλεπιδράσεις
κάθε φορά που απλώς παίρνουμε μια ανάσα.
Πάντα θεωρούσα ότι η σύγχρονη τεχνολογία είναι αρκετά περιοριστική
εξαιτίας του πόσο ψυχρή και επίπεδη είναι.
Τι θα γινόταν αν οι μηχανές μας μπορούσαν να είναι πιο ολιστικές;
Τι θα γινόταν αν οι μηχανές σχετίζονταν με εμάς με πιο ολιστικό τρόπο;
Τι θα γινόταν αν οι μηχανές ήταν κάτι παραπάνω από εργαλεία
και ήταν ενός νέου τύπου συντροφικό είδος;
Πιστεύω ότι πρέπει να αποδεχτούμε ότι είμαστε συμβιωτικά όντα,
και να σχεδιάσουμε μηχανές που να το αντανακλούν.
Τι θα γινόταν αν ο κόσμος κατοικούνταν από μηχανές
που θα έμοιαζαν με ζώα και φυτά,
αντί με κάτι που θα έβρισκες σε ένα εργοστάσιο;
Αυτή η εξερεύνηση μπορεί να μας μάθει πάρα πολλά για τη ζωή,
σε όλες τις απέραντες πολυπλοκότητές της.
Αυτές οι ιδέες μπορεί να ακούγονται σαν επιστημονική φαντασία,
αλλά ο σκοπός μου ως καλλιτέχνιδα είναι να δημιουργώ πιθανότητες άλλων κόσμων
και άλλων τρόπων ζωής και ύπαρξης
έστω και στιγμιαία.
Όταν με προσκάλεσαν να φανταστώ μια εγκατάσταση πλήρους κλίμακας
στην Τέιτ Μόντερν του Λονδίνου,
αποφάσισα να κάνω αυτόν τον κόσμο που περιγράφω, πραγματικότητα.
Ο χώρος της πινακοθήκης είναι απέραντος.
Ήξερα αμέσως ότι ήθελα να τον μεταμορφώσω
σε ένα ενυδρείο μηχανών.
Αναρωτήθηκα:
Πώς θα ήταν να ζω σε έναν κόσμο με μηχανές
που θα μπορούσαν να ζουν στη φύση και να εξελίσσονται μόνες τους;
Για να εξερευνήσω αυτό το ερώτημα,
δημιούργησα δύο νέα είδη μηχανών που αποκαλώ «αερόβια».
Ελευθέρωσα 12 αερόβια στον χώρο της πινακοθήκης
ώστε να μπορέσουν να δημιουργήσουν το δικό τους οικοσύστημα.
Για να ελαχιστοποιήσουμε τις ανθρωποκεντρικές μας προκαταλήψεις,
και να αποφύγουμε την απομίμηση της ανθρώπινης μορφής,
η ομάδα μου και εγώ κοιτάξαμε τον φυσικό κόσμο
και εμπνευστήκαμε από πλάσματα όπως η κτενοφόρος μέδουσα
και το μανιτάρι «χαίτη του λιονταριού».
Μελετήσαμε, επίσης, το πεδίο της μαλακής ρομποτικής
και δώσαμε ζωή στα αερόβια σχεδιάζοντάς τα με ρευστή κίνηση
σε μια φόρμα ελαφρύτερη από τον αέρα.
Όταν κοιτάς αυτά τα αερόβια,
σου δίνεται μια αίσθηση σχεδόν αντίθετη από αυτή του παράδοξου.
Ξέρεις ότι είναι μηχανικά,
και, όμως, τα νιώθεις ζωντανά.
Νιώθεις σαν να έχεις πλάι σου μια μαγική και απόμακρη μορφή ζωής.
Σαν να κολυμπάς δίπλα σε μια μεγάπτερη φάλαινα.
Έχουν επιβλητικό μέγεθος.
Ωστόσο, εμπνέουν ένα συναίσθημα δέους αντί για φόβου.
Αισθάνεσαι ότι σχεδόν ζουν,
και αυτό σε κάνει να θέλεις να είσαι μαζί τους.
Να τα βλέπεις να τα καταφέρνουν.
Ήθελα τα αερόβια να δίνουν μια αίσθηση ελευθερίας
και απροβλεψιμότητας.
Εργάστηκα με την ομάδα μου
για να δημιουργήσουμε την αποκαλούμενη προσομοίωση τεχνητής ζωής.
Το λογισμικό επιτρέπει σε κάθε αερόβιο να αναπτύξει μοναδική συμπεριφορά
και να αντιδρά αυτόνομα στο περιβάλλον του.
Τα αερόβια εξελίσσουν την προσωπικότητά τους
καθώς αλληλεπιδρούν μαθαίνοντας το ένα από το άλλο.
Όσο πιο πολύ τα έχουμε στον αέρα
τόσο περισσότερο γνωρίζουμε τις ξεχωριστές τους προσωπικότητες
και την απαλή τους φύση.
Ήταν πολύ σημαντικό για μένα
τα αερόβια να έχουν τον δικό τους αισθητηριακό κόσμο.
Μεγάλο μέρος της ΤΝ λειτουργεί σαν μυαλό χωρίς σώμα.
Αλλά όλα τα ζωντανά πλάσματα,
από το ταπεινό τσιμπούρι ως τον αθόρυβο πάνθηρα,
μαθαίνουν τον κόσμο μέσω των σωμάτων και των αισθήσεών τους.
Τα αερόβια βλέπουν το ένα το άλλο μέσω ραδιοκυμάτων υψηλής συχνότητας,
και χρησιμοποιούν θερμική ανίχνευση
για να εντοπίζουν άλλα ζωντανά πλάσματα στο περιβάλλον τους.
Ένα αερόβιο μπορεί να είναι περίεργο για το θερμικό σας αποτύπωμα
και να πετάξει για να σας χαιρετήσει και να σας φλερτάρει,
ενώ άλλα είναι πιο ντροπαλά
και ίσως κάνουν το παν για να αποφύγουν το πλήθος.
Πώς μπορούν αυτές οι μηχανές να συνυπάρξουν με τους ανθρώπους;
Πώς θα μοιάζει αυτός ο κόσμος;
Αυτός ο κόσμος μπορεί να δει τις μηχανές και τους ανθρώπους
να δημιουργούν νέες οικειότητες
και διαφορετικές οπτικές.
Ελπίζω πως τα αερόβια θα μας βοηθήσουν να δώσουμε αξία
σε έναν ποικίλο τρόπο ζωής και ύπαρξης.
Ο σκοπός τους δεν είναι να μας ανταγωνιστούν ή να μας επιβληθούν,
αλλά να μας κάνουν να αναρωτηθούμε πώς μπορεί να μοιάζει ένα αρμονικό μέλλον.
Όλοι μας συμμετέχουμε σ′ αυτήν τη συζήτηση για τις τεχνολογίες.
Μπορούμε, άραγε, να κάνουμε τις μηχανές
να καθρεφτίζουν καλύτερα τη βιολογική μας πραγματικότητα;
Ελπίζω ειλικρινά πως θα αναλογιστείτε
ότι οι μηχανές μπορεί να είναι παραπάνω από αυτό που γνωρίζουμε
και πως μπορεί να ενσωματώσουν τη σοφία της βιολογίας.
Αυτό το έργο είναι ένα έργο για όλους.
Για να φανταστούμε διαφορετικούς κόσμους και διαφορετικό μέλλον.
Δεν είναι πολύ αργά να αλλάξουμε την εξέλιξη των μηχανών
και να σκεφτούμε νέους στόχους,
όπου άνθρωποι και μηχανές μπορούν να συνυπάρξουν
με έναν πιο συμπονετικό τρόπο.
Πιστεύω πως αυτή πρέπει να είναι η βάση της συζήτησής μας.
(Χειροκρότημα)
(Μουσική)
(Τέλος μουσικής)
Σας ευχαριστώ.
(Επευφημίες και χειροκροτήματα)