Şu andaki işime başladığımda, iyi bir tavsiye aldım,
her gün üç politikacıyla görüşmem gerektiği hakkında.
Ve bundan dolayı politikacılarla ilişki halinde olmaktan,
size hepsinin şu ya da bu şekilde duygusal ucubeler olduklarını söyleyebilirim.
Benim logore demans dediğim şeyden muzdaripler,
bu da o kadar çok konuşuyorlar ki kendilerini çılgına çeviriyorlar demek.
(Gülüşmeler)
Ama aslında sahip oldukları şey inanılmaz sosyal yetenekleri.
Karşılaştığınızda, size kilitlenirler,
gözünüzün içine bakarlar,
kişisel alanınızı istila ederler,
kafanızın arkasına masaj yaparlar.
Birkaç ay önce Cumhuriyetçi bir senatörle yemek yedim,
tüm yemek boyunca eli bacağımın
üzerindeydi -
Bir keresinde - bu yıllar önceydi -
Ted Kennedy ve Dan Quayle'in merdiven boşluğunda karşılaştığını gördüm.
Arkadaştılar ve birbirlerine sarıldılar
ve gülüyorlardı ve yüzleri birbirinden bu kadar uzaktaydı.
Ve hareket ediyor ve birbirlerini sıkıştırıyorlardı
ve kollarını kollarında aşağı yukarı gezdiriyorlardı.
Ve "Bir oda bulun. Bunu görmek istemiyorum." gibiydi.
Ama onların böyle sosyal yetenekleri var.
Diğer bir vaka:
Son seçim dönemi,
New Hampshire civarında Mitt Romnet'i takip ediyordum.
Ve beş mükemmel oğluyla kampanya yapıyordu:
Bip, Chip, Rip, Zip, Lip and Dip.
(Gülüşmeler)
Ve bir lokantaya giriyordu.
Ve lokantaya girip kendisini bir aileye tanıttı ve dedi ki
"New Hampshire'da hangi bölgedensiniz?"
Ve sonra o bölgede kendi sahip olduğu evden bahsetti.
Ve odanın içinde dolandı,
ve sonra lokantayı terk ederken,
neredeyse her tanıştığına ismiyle hitap ediyordu.
Ben de "Tamam, sosyal yetenek bu." dedim.
Ama çelişki şurada,
bu insanların çoğu kanun-yapıcı moduna girdiklerinde,
sosyal farkındalık yok oluyor
ve muhasebeci gibi konuşmaya başlıyorlar.
Sonuçta kariyerim süresince,
bir dizi başarısızlığı kapattım.
Sovyetler Birliği çöktüğünde oraya
özelleştirme planlarıyla ekonomistler yolladım,
ve aslında onlarda eksik olan sosyal güvendi.
Irak'ı kültürel ve psikolojik gerçeklerden
bihaber bir şekilde ele geçirdik.
Ticaretle uğraşanların aptalca bir şey
yapmayacak mantıklı yaratıklar
olduğu varsayımlarına dayalı
finansal düzenleme rejimimiz vardı.
30 yıl boyunca, okul reformlarıyla ilgili yazıyorum
ve temel olarak bürokratik kutuları yeniden düzenledik -
imtiyazlar, özel okullar, makbuzlar -
ama her yıl heves kırıcı sonuçlar alıyoruz.
Ve durum şu ki, insanlar sevdiklerinden öğrenirler.
Ve eğer bir öğretmen ve bir öğrenci arasındaki
kişisel ilişkiden bahsetmiyorsanız,
bu gerçeklikten bahsetmiyorsunuz,
ama bu gerçeklik bizim kanun yapma
sürecimizden çıkarıldı.
Ve böylece bu bir soruya işaret etti:
Dünya üzerindeki sosyal olarak en uyumlu insanlar
politika hakkında düşündüklerinde
tamamen insanlıktan çıkıyor?
Ve sonuca ulaştım,
bu daha büyük bir sorunun semptomu.
Asırlardır birbirimizden ayrı kişiler olduğumuza dayanan
insan doğası imgesini
miras olarak taşıdık,
mantığın duygulardan ayrı olduğuna
ve mantığın tutkuları bastırabileceği
noktaya gelecek kadar toplumun ilerleyebileceğine inandık.
Ve teşviklere dolambaçsız yollarla
cevap veren mantıklı kişiler
olduğumuza dair insan doğası görüşüne götürdü.
Ve bu insan davranışını fizik varsayımlarını
kullanarak nasıl ölçülebileceğini deneyen insanların
olduğu bir dünyayı görmenin yollarını gösteriyor.
Ve bu büyük bir ampütasyon yaratıyor,
insan doğasına yüzeysel bir bakış.
Maddesel şeyler hakkında konuşmak konusunda gerçekten iyiyiz,
ama duygular hakkında konuşmada gerçekten kötüyüz.
Yetenekler ve güvenlik ve sağlık konusunda
konuşmada gerçekten iyiyiz,
karakter hakkında konuşmada gerçekten kötüyüz.
Ünlü filozof Alasdair MacIntyre der ki,
"Antik ahlaki
kavramlara sahibiz
ama onlara bağlanabileceğimiz
bir sistemimiz yok artık."
Ve bu da politikada ve aynı zamanda geniş bir
insan gayreti aralığında daha sığ bir izleğe yol açıyor.
Bunu genç çocuklarımızı yetiştiriş tarzımızdan görebilirsiniz.
Öğleden sonra saat üçte bir ilköğretim okuluna gidin
ve çıkan çocukları izleyin,
ve şu 40 kiloluk sırt çantalarından taşıyorlar.
Eğer rüzgar onları düşürecek olsa, yerde kalakalmış böceklere benzeyecekler.
Onları okula getiren arabaları görüyorsunuz --
genellikle Saab ve Audi ve Volvolar,
çünkü belirli mahallelerde lüks bir arabaya sahip olmak sosyal olarak kabul edilebilir,
yani ABD dış politikasına karşı muhalif olduğu sürece -
önemli değil.
Süper-anneler denen şu yaratıklar tarafından alınıyorlar,
tüm çocuklarının Harvard'a gittiğinden emin olmak
için işten ayrılabilecek ileri derecede başarılı kariyer kadınları bunlar.
Ve genellikle süper-anneleri tanıyabilirsiniz,
çünkü kendi çocuklarından daha zayıftırlar.
(Gülüşmeler)
Yani gebe kalırken,
küçük popo egzersizleri yapıyorlardır.
Bebekler çıkıverirler,
şeylere Çince bilgi kartlarını gösterirler.
Onları eve götürürken ve onların aydınlanmalarını isterler,
bu nedenle onları kendine ait dış politikası olan Ben & Jerry'nin
dondurma şirketine götürürler.
Kitaplarımdan birinde,
Ben & Jerry'nin pasifist bir diş macunu üretmeliler diyerek şaka yapmıştım -
mikropları öldürmez, sadece terk etmelerini ister.
Çok satan olacaktır.
(Gülüşmeler)
Ve Whole Foods'a bebek maması almaya giderler.
Ve Whole Foods şu ilerleyici marketlerden birisidir,
tüm kasiyerler Uluslararası Af Örgütü'nden ödünç alınmış gibidir.
(Gülüşmeler)
Oradan Veggie Booty denilen lahanalı deniz yosunu
içerikli atıştırmalıklardan eve gelip
"Anne, anne, kolorektal kanserin önlenmesine
yardımcı atıştırmalıktan istiyorum" diyen çocuklar için alırlar.
(Gülüşmeler)
Böylece çocuklar belli bir şekilde yetiştirilirler,
ölçebileceğimiz şeylerin deneyim çemberlerinden zıplayıp geçerek -
SAT hazırlık, obua, futbol çalışması.
Rekabetçi kolejlere girer, iyi işlere sahip olurlar,
ve bazen kendileri yüzeysel bir şekilde başarılı
olurlar ve tonlarca para kazanırlar.
Bazen onları Jackson Hole ya da Aspen gibi
tatil yerlerinde görürsünüz.
Ve zarif ve narin olurlar -
gerçekten uylukları yoktur;
sadece bir diğerinin üzerinde duran zarif kıvrımları vardır.
(Gülüşmeler)
Kendi çocukları vardır
ve güzel insanlarla evlenerek genetik bir mucizeyi başarmışlardır,
yani büyükanneleri Gertrude Stein gibi görünür,
kızları Halle Berry gibi - nasıl yaptıklarını hiç bilmiyorum.
Oraya varırlar ve üçüncü olarak tavanlarının
yüksekliği kadar uzun boylu köpeklerinin olmasının moda olduğunu fark ederler.
O zaman şu 80 kilo ağırlığında tüylü köpeklerden alırlar -
dinozor gibi görünürler,
hepsi Jane Austen karakterlerinin adını alır.
Ve sonra yaşlandıklarında, gerçekten bir yaşam felsefesi geliştirmemiş olurlar,
ama karar vermişlerdir, "Her şeyde başarılı oldum,
ben ölmeyeceğim."
Sonra kişisel çalıştırıcılar tutarlar,
Cialis'i nefes tazeleştirici gibi yutarlar.
Onları yukarıda, dağın tepesinde görürsünüz.
Dağın üzerinden tüm ülkeyi kayarak geçerler
Dick Chenney'i Jerry Lewis gibi
gösterecek yüzlerinde katı ifadelerle.
(Gülüşmeler)
Ve yanınızdan hızla geçerken,
sanki küçük demirden zengin üzüm drajeleri
tepeye tırmanıyormuş gibi.
(Gülüşmeler)
Yani bu hayatın bir parçası,
ama hayatın tümü değil.
Ve geçen birkaç yıldır,
İnsan doğasına dair daha derin bir anlayışa ve kim olduğumuza
dair daha derin bir anlayışa sahibiz.
Ve bu teoloji ya da felsefeye dayalı değil,
zihin biliminin içinde,
tüm bu araştırma sahaları boyunca,
nörobilimden bilişsel bilimlere,
davranışsal ekonomistlere, psikologlara,
sosyoloji,
bilinçte bir devrim geliştiriyoruz.
Ve tümünü sentezlediğinizde,
bize insan doğası hakkında yeni bir bakış veriyor.
Ve soğuk maddesel bir doğa anlayışından çok uzak,
yeni bir hümanizma, yeni bir cazibe.
Ve bu araştırmayı sentezlediğinizde sanıyorum,
üç anahtar içgörüyle başlıyorsunuz.
İlk içgörü şu;
bilinçli zihin türlerimizin otobiyografisini yazıyor olsa da,
bilinçdışı zihin işin çoğunu üstleniyor.
Bu nedenle bunu formüle etmenin bir yolu,
insan zihni dakikada milyonlarca bilgi parçacığını alabilir,
bilinçli olarak bunun yaklaşık 40'ının farkındadır.
Ve bu tuhaflıklara neden olur.
Benim favorilerimden bir tanesi şu; Dennis ismini
taşıyan insanlar oransız olarak muhtemelen diş hekimi oluyorlar,
Lawrence ismini taşıyanlar avukat (lawyer),
çünkü bilinçsizce tanıdık gelen şeylerin
çekimine kapılırız,
ki bu da kızıma ABD Başkanı Brooks'un adını vermemin nedeni.
(Gülüşmeler)
Diğer bir bulgu şu, bilinçdışı,
aptal ve cinselleştirilmiş olmaktan çok öte,
aslında gayet akıllı.
Yani bilişsel açıdan en fazla çaba gerektiren şey mobilya satın almamız.
Bir koltuğu hayal etmek gerçekten zor, evinizde nasıl görüneceğini.
Bunu yapmanız gereken yol
mobilya konusu çalışmak,
kafanızda marine etmek, dikkatinizi dağıtmak
ve bir kaç gün sonra, içgüdülerinize güvenmek
çünkü bilinçsiz bir şekilde bunu çözmüşsünüzdür.
İkinci içgörü
duygular düşüncelerimizin merkezidir.
İnme geçirmiş ve beyninin duygu-işleyen
bölümlerinde lezyonlar olan insanlar
süper zeki değiller,
aslında bazen gayet acizler.
Ve bu alandaki dev bu akşam bu odada ve
yarın sabah konuşacak - Antonio Damasio.
Ve bize gösterdiği şeylerden bir tanesi de
duyguların mantıktan ayrı olmadığı,
tam tersi onlar mantığın temelini oluşturuyor
çünkü neye değer vereceğimizi bize söylüyorlar.
Ve böylece duygularınızı anlamanız ve eğitmeniz
bilgeliğin temel faaliyetlerinden biridir.
Şimdi ben orta yaşlı bir adamım;
duygularımla ilgili tam olarak rahat değilim.
En sevdiğim beyin hikayelerinden biri bu orta yaşlı adamları anlatıyor.
Onları bir beyin tarama makinesine koyuyorlar -
bu arada bu uydurma ama umurumda değil -
ve onlara bir korku filmi izletmişler,
ve sonra eşlerine karşı duygularını tarif etmeleri istenmiş.
Beyin taramaları her iki faaliyet sırasında birbirinin aynısıymış.
Tam bir dehşet hali.
Duygulardan konuşan ben
açgözlülükten konuşan Gandi gibi,
ama düşünme şeklimizin merkezi
düzenleme süreci bu.
Neyi izleyeceğimizi bize söylüyor.
Beyin bir yaşamın duygularının kaydıdır.
Ve üçüncü içgörü
temel olarak kendi kendine yeten bireyler olmadığımızdır.
Sosyal hayvanlarız, mantıklı hayvanlar değil.
İlişkilerden ortaya çıkarız,
ve derin bir şekilde iç içe geçmişizdir, biri diğeriyle.
Bu nedenle bir diğer insanı gördüğünüzde,
onların zihinlerinde gördüğümüzü
kendi zihnimizde yeniden canlandırırız.
Bir filmde bir araba takibini izlediğimizde,
neredeyse bir araba takibi yaşıyor gibiyizdir.
Pornografi izlediğimizde,
seks yapmak gibidir biraz da,
o kadar iyi değil muhtemelen ama.
Ve aşıklar caddede yürürken, Mısır'da ya da Tunus'ta
bir kalabalık duygusal bir etkilenmeye
derin bir iç içe geçişe yakalandıklarında
bunu görürüz.
Ve bu kim olduğumuz konusundaki devrim
politikayı, bana göre, farklı bir şekilde görmemizi sağlar,
en önemlisi, insan sermayesini
farklı bir şekilde görmemizi sağlar.
Şimdi Fransız Aydınlanmasının çocuklarıyız.
Mantığın en yüksek meleke olduğuna inanırız.
Ama sanıyorum bu araştırma gösteriyor ki,
İngiliz Aydınlanması ya da İskoç Aydınlanması,
David Hume, Adam Smith'le,
aslında kim olduğumuzla daha iyi başa çıkıyordu -
mantığın sıklıkla zayıf, duygularımızın güçlü olduğunu,
ve duygularımızın sıklıkla güvenilir olduğunu gösteriyordu.
Ve bu iş kültürümüzdeki önyargıyı düzeltiyor,
şu insanlıkdışı önyargıyı.
Bize bu hayatta büyümemiz için
aslında ne gerektiğinin
daha derin bir duygusunu verir.
İnsan sermayesini düşündüğümüzde
kolayca ölçebileceğimiz şeyleri düşünürüz -
notlar, SAT, dereceler gibi şeyler,
eğitimdeki yıl sayısı.
Başarmak için, anlamlı bir hayat için gerçekten gereken
şeyler daha derindeler,
aslında kelimelerle ifade edemediğimiz şeyler.
Peki, izin verin bu araştırmanın anlamaya
çalışırken bizi yönlendirdiği bir kaç şeyi listeleyeyim.
İlk armağan, yetenek, zihingörüşü -
diğer insanların zihinlerine girip ne sunabildiklerini
öğrenebilme yeteneği.
Bebekler bu yetenekle doğar.
Washington Üniversitesindeki Meltzoff
43 dakikalık bir bebeğin üzerine eğilmiş.
Bebeğe dilini çıkarmış.
Bebek de dilini çıkarmış.
Bebekler annenin zihnine nüfuz etmek ve
bulduklarını indirmek üzere doğmuştur -
gerçekliği anlama modelleri budur.
ABD'de bebeklerin yüzde 55'i
anneleriyle derin bir çift yönlü konuşma yürütür
ve diğer insanlarla nasıl ilişki kuracaklarının modellerini öğrenir.
Ve nasıl ilişki kuracaklarına dair modellere sahip bu insanlar
hayatta muazzam bir üstünlükle başlar.
Minnesota Üniversitesindeki bilim insanları
18 aylık bebeklerle, yüzde 77 doğruluk
oranıyla kimin liseden mezun olacağını
tahmin ettikleri bir çalışma yaptılar,
bebeğin anneyle iyi bir bağı olmasına dayanarak.
Çocukların yüzde 20'sinin böyle bir ilişkisi yok.
Bizim negatif yönlü bağlı dediğimiz şekildeler.
Diğer insanlarla ilişkilerinde sorun yaşıyorlar.
Rüzgara göre yön değiştiren
yelkenliler gibi yaşıyorlar -
insanlara yakın olmak isteyerek,
ama bunu nasıl yapacaklarına dair modellere sahip olmayarak.
Yani bu birinin diğerinden
bilgiyi nasıl çekip alacağının becerisi.
İkinci yetenek eşit duruş.
Kendi zihnindeki önyargıları ve
hataları okuyabilme berraklığına sahip olma yeteneği.
Örneğin, bizler kendine fazla güven makineleriyiz.
Öğretmenlerimizin yüzde 95'i ortalamadan yüksek
öğretmenler olduklarını raporlamışlardır.
Kolej öğrencilerinin yüzde 96'sı
ortalamanın üzerinde sosyal yetenekleri olduğunu söylüyor.
Time dergisi Amerikalılara 'Kazananların en üst birinci yüzdesinde misiniz?' sormuş,
Amerikalıların yüzde 19'u kazananların en üst yüzde birinde.
(Gülüşmeler)
Bu cinsiyet-ilişkili bir özellik bu arada.
Erkekler kadınlara göre iki kat daha fazla boğuluyor,
çünkü erkekler bu gölü karşıdan karşıya geçebileceklerini düşünüyor.
Ama bazı insanlar kendi önyargılarının, kendi
aşırı güvenlerinin farkına varma yeteneğine sahiptir.
Epistemolojik alçakgönüllüğe sahipler.
Belirsizlik karşısında açık fikirliler.
Kanıtlarının gücünü sonuçların gücüyle
ayarlayabilirler.
Meraklıdırlar.
Ve bu özellikle sıklıkla birbiriyle alakasız ve IQ'dan bağımsızdır.
Üçüncü özellikle 'medes'tir,
sokak zekası diyebiliriz buna - Yunanca bir kelime.
Fiziksel çevreye olan duyarlılıktır,
bir çevredeki örüntüleri (paternleri) alma becerisi -
bir ana fikir türetme.
Times'taki iş arkadaşlarımdan biri
bir sokağa bakıp bir şekilde bir patlayıcı,
bir kara mayını olup olmadığını saptayabilen
askerlerle ilgili harika bir haber yaptı.
Nasıl yaptıklarını anlatamıyorlar,
ama soğuk hissediyorlar, soğuğu hissediyorlar
ve sıklıkla hatalı değil haklıydılar.
Üçüncü sempati diye adlandırabiliriz,
gruplar içinde çalışabilme becerisi.
Ve bu inanılmaz derecede işe yarar
çünkü gruplar bireylerden daha akıllıdırlar -
ve yüz yüze gruplar elektronik olarak
iletişen gruplardan çok daha fazla akıllıdır
çünkü iletişimimizin yüzde 90'ı sözsüz iletişimdir.
Ve bir grubun etkililiği grubun
IQ'su ile belirlenmez, ne kadar iyi bir şekilde
iletişim kurduklarıyla belirlenir,
ne sıklıkla konuşmada söz aldıklarıyla.
Sonra harmanlama diye bir özellikten bahsedebiliriz.
Herhangi bir çocuk 'Ben bir kaplanım' deyip kaplanmış gibi yapabilir.
Bu çok basit görünür.
Ancak aslında, 'ben' ve 'kaplan' kavramlarını
alarak onları bir araya getirmek
şaşırtıcı bir biçimde karmaşıktır.
Ama bu yenilemenin kaynağıdır.
Picasso'nun yaptığı, örneğin,
Batılı tarz sanat ile Afrika maskelerini
alıp onları birlikte karıştırmaktı -
sadece geometri değil,
onlara verilmiş olan
ahlaki sistemleri de.
Ve bunlar, yine, bizim sayabileceğimiz ve ölçebileceğimiz beceriler değiller.
Ve sonra bahsedeceğim sonuncu şey
sizin tutkuyla aşık olma hali diyebileceğiniz bir şey.
Ve bu bir yetenek değil,
bir güdü ve bir motivasyon.
Bilinçli zihin başarı ve prestije açtır.
Bilinçdışı zihin aşkınlık anlarına
açlık duyar, kafatası çizgisinin
yok olduğu ve bir zorlu görev karşısında
kaybolduğumuz anlarda -
bir zanaatkar kendi zanaatında kaybolduğunda,
bir doğasever kendini doğayla bütün hissettiğinde,
bir inanan Tanrının sevgisiyle tek olduğunu hissettiğinde.
Bilinçdışı zihnin açlık duyduğu budur.
Ve çoğumuz bunu sevgide hissederiz
aşıklar kenetlenmiş hissettiklerinde.
Ve bu araştırma sırasında karşılaştığım
zihnin nasıl nüfuz ettiğine dair
en güzel tanımlama
harika bir kuramcı ve bilim insanı olan
Indiana Üniversitesinden Douglas Hofstadter tarafından yapıldı.
Carol adında bir kadınla evliydi,
ve harika bir ilişkileri vardı.
Çocukları beş ve iki yaşındalarken,
Carol bir inme geçirdi ve bir beyin tümörü ve aniden öldü.
Ve Hofstafter 'Ben Garip Bir Döngüyüm'
adında bir kitap yazdı.
Bu kitabın hazırlığı sırasında, bir andan bahsediyor -
Carol öldükten sadece aylar sonra -
şömine üzerindeki ya da yatak odasındaki
çekmece üzerinde fotoğrafına bakıyor.
Ve işte şunu yazıyor:
"Yüzüne baktım,
öyle derin baktım ki
kendimi gözlerinin arkasında hissettim.
Ve o anda gözyaşlarım akarken
kendi kendime,
'Bu benim. Bu benim.' dedim.
Ve bu basit kelimeler
daha önce aklımdan geçirmiş olduğum düşünceleri getirdi,
ruhlarımızın daha yüksek düzeyde
bir varlıkta birleşmesi ile ilgili,
her ikimizin ruhlarının merkezindeki çocuklarımız için
özdeş umutlar ve hayallerin yattığı gerçeği ile ilgili,
bu umutların ayrı ve uzak umutlar
olmadığı, aksine sadece tek bir umut
olduğu, her ikimizi de
tanımlayan, bizi tek bir birim haline getiren,
öyle bir birim ki evlenmeden ve
çocuk sahibi olmadan var olan ama
belirsizce hayal ettiğim düşüncesi ile ilgili.
Fark ettim ki, Carol ölmüş olsa da,
onun asıl parçası hiç de ölmüş değildi,
benim beynimde kesin olarak yaşamaya devam ediyordu."
Yunanlar bilgeliğe giden yolda acı çekeriz derler.
Bu acı sayesinde, Hofstadter ne kadar derinden
birbirimize nüfuz ettiğimizi anladı.
Son 30 yılın siyasi başarısızlıkları boyunca,
insan doğası anlayışımızın ne kadar sığ olduğunu
anladığımızı düşünüyorum.
Ve şimdi, bu sığlıkla ve kim olduğumuzun
derinliklerine ulaşma konusundaki beceriksizliğimizden
doğan başarısızlıklarımızla yüzleşirken,
bilinçteki şu devrim ortaya çıkıyor -
doğamızın derinliklerini araştıran
birçok farklı alandan bu insanlar
bu büyüleyici, bu yeni hümanizma ile
geliyorlar.
Ve Freud kendi bilinçdışı duygusunu keşfettiği zaman,
bu zamanın ikliminde muazzam bir etki yaptı.
Şimdi biz bilinçdışının daha doğru bir bakışını
keşfediyoruz - derinlerde kim olduğumuzu.
Ve bu kültürümüz üzerinde harika ve içe işleyen
ve insanlaştıran bir etki yapacak.
Teşekkürler.
(Alkışlar)