ยินดีต้อนรับสู่ TED
ริชาร์ด: ขอบคุณมากครับ ครั้งแรกกับ TED ยอดเยี่ยมมากครับ
คริส: แล้วคุณพบใครที่น่าสนใจบ้างไหม?
ริชาร์ด: โอ้…สิ่งที่ดีของ TED คือทุกคนในนี้น่าสนใจทั้งนั้น
ผมแอบดีใจที่เจอกับโกลดี้ ฮอว์นอีกครั้ง
ผมมีเรื่องที่ต้องขอโทษเธออย่างใหญ่หลวงเลย
เพราะเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ผมมีโอกาสได้ไปทานอาหารมื้อค่ำกับเธอ
เธอมาพร้อมกับแหวนแต่งงานเม็ดโต ผมลองใส่แหวนนั่น แต่แล้วก็ถอดไม่ออก
ผมจึงต้องใส่มันกลับบ้านไปเจอภรรยาในคืนนั้น
ภรรยาผมถามยกใหญ่ว่าทำไมมีแหวนแต่งงานคนอื่น
มาอยู่บนนิ้วมือของผมได้อย่างไร
เช้าวันต่อมา พวกเราจึงไปหาช่างทอง
เพื่อให้เขาตัดแหวนเพชรนั้นออกจากนิ้วผม
ดังนั้น (เสียงหัวเราะ)
ต้องขอโทษโกลดี้ด้วย
คริส: มันฟังดูน่าตื่นเต้นมาก
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาพวกเราขอเริ่มต้น
ในประเด็นเรื่องบริษัทของคุณ
คุณเริ่มต้นสร้างบริษัทหนึ่งหรือสองแห่ง ในระยะเวลาไม่นาน
นั่นคือ Virgin Atlantic กับ Virgin Record
ถ้าจำไม่ผิด มันเริ่มต้นมาจากนิตยสาร ที่มีชื่อว่า Student
แล้วก็ยังมีบริษัทอื่น ๆ ตามมา ผมอยากถามว่าคุณทำได้อย่างไร?
ริชาร์ด: ผมอ่านรูปแบบการสัมภาษณ์ของ TED แล้ว
คุณไม่ให้พูดเกี่ยวกับธุรกิจของตนเอง และนี่
คุณกลับมาถามผมซะเอง
ผมหวังว่าจะไม่ถูกคุณเตะ ออกจากเวทีนี่หรอกนะ
ตอนที่คุณเริ่มถามคำถาม
(เสียงหัวเราะ)
คริส: มันขึ้นอยู่กับว่าคุณตอบคำถามนั้นยังไง
ริชาร์ด: ไม่ ผมหมายถึง ผมคิดว่าผมได้เรียนรู้ มาแต่แรกแล้วว่า ถ้าคุณบริหารบริษัทหนึ่งได้
คุณก็บริหารที่อื่นได้
ผมหมายความว่าบริษัททั้งหมดนั้น ล้วนเกี่ยวข้องกับการหาบุคลากรที่เหมาะสม
สร้างแรงบันดาลใจให้กับคนเหล่านั้น ที่รู้ ดึงเอาสิ่งที่ดีที่สุดมาจากคนเหล่านั้น
และอีกอย่างผมชอบเรียนรู้ และเป็นคนที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องราวต่าง ๆ
และพยายามเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านั้น
ผมชอบที่จะท้าทายกับสิ่งธรรมดา ๆ
ผมคิดว่าชีวิต คือ การเรียนรู้อย่างไม่รู้จบ
ในอดีตผมเคยใช้บริการสายการบินแห่งหนึ่ง
และพบว่าประสบการณ์ในครั้งนั้น ไม่เป็นที่น่าพึงพอใจเท่าที่ควร
21 ปีที่แล้วผมมีความคิดเล่น ๆ ว่าบางทีผมอาจจะสร้างสายการบินขึ้นมาเอง
เป็นสายการบินแบบที่ผมเองอยากจะใช้บริการ
อย่างที่รู้กัน ผมได้สั่งซื้อเครื่องบิน มือสองโบอิ้ง 747 มาแล้วเริ่มจากตรงนั้น
คริส: โอ้ เรื่องยอดมาก
เพราะตอนที่คุณได้ลงมือทำเรื่องนั้น คนอื่น ๆ มองว่ามันบ้าบิ่นมาก
และตามจริง ในตอนนั้น มันเกือบฉุดบริษัทคุณ ล้มลงได้ภายในพริบตา
ผมได้มีโอกาสนั่งคุยกับ ที่ปรึกษาทางการเงินของธนาคาร (วาณิชธนกร)
ในตอนที่คุณตัดสินใจขายบริษัท Virgin Record
แล้วไปลงทุนอย่างหนักกับ Virgin Atlantic
ในมุมองของเขานั้น คุณกำลังทำการ แลกเปลี่ยนธุรกิจ ที่รู้กัน
จากบริษัทเพลงยักษ์ใหญ่อันดับ 4 ของโลก
มาเป็นสายการบินขนาดใหญ่อันดับที่ 25 ซึ่งเหมือนกับคุณกำลังเสียสติ
ทำไมคุณถึงตัดสินใจทำเช่นนั้น?
ริชาร์ด: อือ ผมคิดว่ามันมีเส้นบาง ๆ กั้นอยู่ ระหว่างความสำเร็จและความล้มเหลวนะ
ผมคิดว่าถ้าคุณเริ่มต้นทำธุรกิจ โดยไม่มีเงินหนุนหลัง
มันเหมือนกับว่าคุณกำลังขับรถผิดทาง
เราเจอเอง เราก็เคยโดนโจมตี จากสายการบิน British Airway
พวกเขาพยายามกีดกันสายการบินของผม ให้ออกจากธุรกิจทางการบินให้ได้
และพวกเค้าได้ทำบางอย่าง ที่รู้ ๆ กันว่า เป็นแผนสกปรกทางธุรกิจ
ผมเข้าใจนะว่า บริษัทในเครือทั้งหมดนั้น สามารถพังพินาศ
เว้นแต่ผมจะรวมเป็นหนึ่งเดียว
และในการปกป้องให้พนักงานสายการบินของผม ให้มีงานทำ
รวมไปถึงพนักงานในบริษัทเพลงผมให้มีงานทำ
ผมจำเป็นต้องขายสมบัติทั้งบ้านเพื่อปกป้อง ธุรกิจสายการบิน
คริส: หลังยุค Napster ภาพลักษณ์ของคุณ คือเป็นนักธุรกิจอัจฉริยะ
อย่างที่เห็นกันอยู่
ริชาร์ด: ใช่ ถอนตัวออกมา มันได้ยืนยันว่าถูกเวลา
แต่ใข่ เป็นเรื่องเศร้า แต่เราต้องเดินหน้า
คริส: ตอนนี้คุณใช้แบรนด์ Virgin กับหลายธุรกิจ
เหมือนคุณกำลังใช้สิ่งนี้ เพื่อส่งเสริมสิ่งกันและกัน
อะไรคือความหมายของแบรนด์เหล่านั้น ในความคิดของคุณ?
ริชาร์ด: เออ ผมคิดว่ามันยืนยันถึงคุณภาพ
อย่างที่รู้กัน ถ้าหากมีใครพบกับบริษัท Virgin โดยบังเอิญ พวกเขา--
คริส: พวกเขาคือ คุณภาพ ไม่เอาน่า Richard ใคร ๆ ก็เอาแต่พูดถึงคุณภาพ
ริชาร์ด: ไม่นะ แต่ผมเลือกที่จะบริหารงานแบบนี้
พวกเราสนุกกันมาก และคิดว่าทุกคนที่ได้ทำงาน ก็มีความสุขกับมันด้วย
อย่างที่บอก พวกเราเข้าไปเขย่าอุตสาหกรรรมอื่น ๆ
และผมคิด อย่างที่รู้ พวกเราทำมันแตกต่าง
และผมคิดว่าอุตสาหกรรมหลายอย่างต่างกันมาก
นั่นคือเหตุผลหนึ่งที่ Virgin บุกตลาด
คริส: ผมหมายถึง มีบางธุรกิจใหม่ของคุณ
ที่มีผลลัพท์ออกมาไม่ค่อยจะดีสักเท่าไร
ผมหมายถึง Virgin Brides-- มันเกิดอะไรขึ้น
(เสียงหัวเราะ)
ริชาร์ด: เราไม่มีลูกค้า
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
คริส: ผมอยากรู้อยากเห็นเหลือเกินว่าทำไม--
ผมคิดว่าคุณพลาดโอกาสกับธุรกิจถุงยางอนามัย ที่เรียกมันว่า “Mates”
ผมหมายถึง ทำไมคุณถึงไม่ใช้แบรนด์ Virgin กับสินค้าชนิดนี้ด้วย
ไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป หรืออะไรบางอย่าง
ริชาร์ด: อีกครั้ง เราอาจมีปัญหาในการหาลูกค้า
ผมหมายถึงบ่อยครั้ง เมื่อคุณเริ่มลงมือ ทำธุรกิจและลูกค้าได้ร้องเรียน
ที่รู้กัน คุณสามารถจัดการกับมันได้
แต่หลังจากทำธุรกิจถุงยางมาได้สัก 3 เดือน
ผมก็ได้รับจดหมายร้องเรียนฉบับหนึ่ง
ผมนั่งลงและเขียนจดหมายกลับไป เพื่อขอโทษหญิงสาวคนนั้นอย่างมาก
แต่จริง ๆ แล้ว มันแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว
และ 6 เดือนต่อมาหรือ 9 เดือน หลังจากปัญหานั้นเกิดขึ้นมาแล้ว
ผมได้รับจดหมายที่ทำให้ผมมีความสุขมาก ซึ่งมีรูปเด็กน้อยมาด้วย
พร้อมข้อความที่ขอให้ผมเป็นพ่อทูนหัวของเด็ก ซึงแน่นอน ผมตอบรับ
ดังนั้นทุกอย่างจึงได้คลี่คลายเป็นอย่างดี
จริงหรือ คุณน่าจะพกรูปนั่นมาด้วยนะ มันเป็นอะไรที่เยี่ยมมากเลย
ผมก็ควรจะพกมันมา
ประเด็นต่อมาคือมูลค่าของตัวเลข?
ผมหมายถึง อะไรคือตัวเลขในนี้
ผมหมายถึง มูลค่ารวมทั้งหมด
รายได้ทั้งหมดที่คุณได้มามันมีมูลค่าแค่ไหน
ทั้งหมดราว ๆ 25 พันล้านเหรียญดอลล่าห์
จำนวนพนักงานทั้งหมด
ประมาณ 55,000 คน
คุณมีรูปถ่ายออกมามากมายหลากหลายรูปแบบ และในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน
โดยไม่เคยกังวลเลยกับการที่ต้องเอาชื่อเสียง มาแขวนอยู่บนเส้นด้ายหรืออะไรทำนองนั้น
มันคืออะไร คุณช่วยขยายความหน่อยได้ไหม
ใช่นะ พวกเราเปิดร้านค้าขนาดใหญ่มาก ใน ลอส แองเจลลิส ผมคิดว่านะ
ไม่นะ ผมหมายถึงผมคิด
นั่นผมของคุณใช่ไหม
ไม่ ๆ
หรือจะเป็นอันนี้
ใช้โรยตัวไปนั่งจิบชา
ใช่เลย
(เสียงหัวเราะ)
ริชาร์ด: มันเป็นอะไรที่ดูน่าสนุกนะ มันเป็นรถเรือที่มหัศจรรย์มาก
คริส: นั่นไง รถคันนั้น ในความเป็นจริงแล้ว
งาน TEDster ที่ผ่านมา ก็ถูกจัดขึ้นที่นั่นนะถ้าผมจำไม่ผิด
นั่นไงคุณช่วยหยุดภาพตรงนั้นสักนาทีได้ไหม
(เสียงหัวเราะ)
มันเป็นงานที่ยากใช่ไหม
ผมหมายถึงมันเป็นงานที่ต้องใช้ความอดทนสูง
(เสียงหัวเราะ)
ตอนที่ผมมาที่อเมริกาครั้งแรก ผมเคยลองเล่นรถเรือกับพวกพนักงานด้วยนะ
พวกเขามีกฎที่แตกต่างกันไปที่นี่
มันก็เป็นอะไรที่แปลก
ผมก็รู้มาเหมือนกันนะ ทนายของผมบอกว่า คุณไม่ต้องทำอะไรแบบนั้นก็ได้นะ แต่…
พูดออกเลย บอกพวกเราที
เราได้เปิดตัว “Pammy”
เราคิดผิดว่าเราสามารถคว่ำ Coca-Cola ได้
พวกเราเปิดตัวแบรนด์โคล่าของเรา ชื่อว่า “The Pammy”
เพราะมันมีรูปทรงที่คล้ายกับ "Pamela Anderson"
แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ พวกเราก็เลือกที่จะจดจำมันแบบนั้น
(เสียงหัวเราะ)
ออกแบบโดย Philippe Starck ใช่ไหม
ใช่แล้ว
ต่อไปเราจะแสดงรูปอีก 2-3 รูปที่นี่ Virgin Brides นั้นมันเยี่ยมจริง ๆ
และ โอเค หยุดตรงนี้ก่อน นี่คือ.. คุณได้รับรางวัลมาด้วยใช่ไหมถ้าผมจำไม่ผิด
ใช่ครับ เมื่อ 25 ปีก่อนตอนที่พวกเราเริ่ม โครงการปั้นวงดนตรี Sex Pistols
ในเพลง “God Save The Queen” และเอาตามตรงผมไม่เคยคาดหวังว่า
25 ปีให้หลัง พวกเขาเหมือนเป็นอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยผม
อย่างไรก็ตามพวกเขาอาจจะลืมไปแล้วก็ได้ ผมคิดว่านะ
พระเจ้าช่วยพวกเขาและทำให้คุณได้รับรางวัล
คุณคิดว่าคุณสมควรที่จะได้รับ การขนานนามว่า Sir Richard ไหม
ไม่เห็นจะมีใครเรียกผมว่า Sir Richard เลย
บางครั้งในอเมริกา ผมได้ยินคนเรียกว่า Sir Richard
และมันทำให้ผมคิดถึงผลงานของเช็คสเปียร์
แต่ไม่มีใครเรียกผมแบบนั้นเลยนะ
คำถามต่อไป คุณเคยใช้ตำแหน่งหน้าที่ของคุณ สำหรับการได้มาซึ่งบางสิ่งบางอย่างไหม
ไม่นะ แต่บางครั้งผมก็ทำนะ ถ้าหากว่ามันมีปัญหาจริง ๆ
อย่างเช่นการจองร้านอาหารหรืออื่น ๆ
มันค่อนข้างโอเคเลยล่ะ
คุณรู้ไหม คุณไม่ใช่แค่ Richard Branson แต่คุณเป็น Sir Richard Branson
เป็นความคิดที่ดีมาก ผมจะเอากลับไปให้เลขาผมใช้นะ
เรามาดูธุรกิจทางด้านอวกาศกันบ้างดีกว่า
ผมคิดว่าพวกเรากำลังจะได้รับชมวิดีโอ ที่แสดงความพยายามของคุณ
ของโครงการ Virgin Galactic ที่จะพาท่านผู้ชมไปท่องอวกาศ (วิดีโอ)
อันนั้นเป็นการออกแบบยานอวากาศ โดย Bert Rutan ใช่มั้ย
ใช่ มันจะแล้วเสร็จในอีก 12 เดือน
จากนั้นพวกเราจะใช้เวลาอีก 12 เดือน ในการทำการทดสอบอย่างจริงจัง
รวม ๆ แล้วอีกประมาณ 24 เดือนนับจากตอนนี้
ทุกคนก็จะสามารถขึ้นไปยังอวกาศได้
การตกแต่งภายในนี่ออกแบบโดย Philippe Stark ใช่ไหม
Philippe ก็มีส่วนช่วยในโครงการนี้
เขาออกแบบโลโก้ และสร้างสถานีอวกาศในนิวเม็กซิโก
โดยพื้นฐาน เขาทำให้มันเป็นเหมือนดวงตา
เขาออกแบบสถานีอวกาศ ให้ออกมาเป็นดวงตาขนาดใหญ่ยักษ์
ดังนั้นเมื่อคุณอยู่ในอวกาศ
คุณจะสามารถมองเห็น เหมือนมีตาขนาดใหญ่นี้เป็นตาของคุณเองเลย
เมื่อคุณกลับมาที่โลก คุณก็สามารถกลับมายังดวงตายักษ์ดวงนี้ได้
ผมขอบอกตรงนี้เลยว่าเขาอัจฉริยะมาก ที่สามารถออกแบบมันออกมาได้
แต่คุณก็ไม่ได้ให้เขาออกแบบในส่วนของ เครื่องยนต์หรือกลไกอื่น ๆ
Philippe เป็นคนที่เอาแน่เอานอนไม่ค่อยได้
ดังนั้นผมคิดว่าเขาไม่ใช่คนที่เหมาะสมที่สุด ที่จะออกแบบกลไกหรือเครื่องจักรต่าง ๆ
เขามาพูดอย่างยอดเยี่ยมที่นี่ เมื่อ 2 วันก่อน
อ้อ ไม่ เขาไม่ใช่..
มีหลายคนบอกว่ามันเป็นอะไรที่เจ๋งมาก
แต่ก็มีหลายคนบอกว่า มันเป็นอะไรที่ประหลาดที่สุด
แต่ผมคิดว่ามันเป็นการพูดที่ดีเลยแหละ
เขาเป็นคนที่มีความกระตือรือร้นมาก และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงรักเขา
คุณก็มักจะมีการสำรวจข้อผิดพลาด ในตัวคุณเองอยู่เสมอ
คุณเคยคิดเสียใจกับมันบ้างไหม
หลายครั้งเลยล่ะ
ผมหมายถึง ผมคิดถึงการเดินทางด้วยบอลลูน และเรือที่ได้ทำไปเมื่อไม่นานมานี้
ผมออกเดินทางไปในทะเล น่าจะซัก 6 ครั้ง ที่ผมเดินทางโดยเฮลิคอปเตอร์
ผมไม่เคยคิดที่จะได้กลับบ้านเพื่อเล่าเรื่อง การผจญภัยในแต่ละครั้งให้กับคนในครอบครัวฟัง
ในช่วงเวลานั้น
คุณอาจจะสงสัยว่า ผมถึงขึ้นไปทำอะไรบนนั้น
คุณไปใกล้ที่สุดแค่ไหน
เมื่อไหร่ที่คุณคิดว่าสิ่งนี่คือทางของคุณ
ผมคิดว่าการเดินทางด้วยบอลลูนคือสิ่งที่ใช่ ในแต่ละครั้งมันใช่
จริง ๆ แล้ว ในแต่ละครั้ง ผมคิดว่าเรามาได้ใกล้มาก
ผมหมายความว่า อย่างแรกพวกเรา --
ไม่มีใครเคยข้ามผ่านแอตแลนติกได้ ด้วยบอลลูนร้อนมาก่อน
พวกเราต้องสร้างบอลลูนขึ้นมา ให้สามารถลอยในกระแสลม
พวกเราก็ไม่ค่อยมั่นใจมากนัก
เมื่อบอลลูนได้ขึ้นไปอยู่ในกระแสลมนั้นแล้ว
มันจะเป็นอย่างไรบ้างที่ความเร็ว 200 หรือ 220 ไมล์ต่อชั่วโมงนั่น
โดยเราเริ่มปล่อยตัวกันที่ Sugarloaf เพื่อข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
และเมื่อเราเข้าไปสู่กระแสลมของจริงแล้ว ด้วยขนาดมหึมาของบอลลูนนี้
บริเวณด้านบนของบอลลูนนั้น จะมีความเร็วกว่า 200 ไมล์ต่อชั่วโมง
ส่วนตัวของกระเช้าที่พวกเราอยู่นั้น มีความเร็วเพียง 2 ไมล์ต่อชั่วโมงเท่านั้น
และมันก็บินขึ้นไป
มันเหมือนกับว่า เรากำลังขี่อยู่บนหลังม้าเป็นพัน ๆ ตัว
พวกเราได้แต่สวดภาวนา
ขอให้บอลลูนใช้การได้ และโชคดีที่มันใช้การได้จริง ๆ
แต่ในท้ายที่สุดของการผจญภัยด้วยบอลลูนนั้น
มักจะมีบางสิ่งที่ผิดพลาดเกิดขึ้นทุกครั้ง
และในครั้งนั้น นักบอลลูนมือเก๋าขั้นเทพที่ขึ้นไปกับผม
ได้กระโดดหนีผมลงไป และปล่อยให้ผมอยู่กับชีวิตที่รักของผม
(เสียงหัวเราะ)
เขาบอกให้คุณกระโดด หรือเขาแค่พูดว่า “ผมไปแล้วนะ!”
ไม่ เขาบอกให้ผมกระโดด แต่ตอนที่เขากระโดดมีน้ำหนักบางส่วนหายไป
ทำให้บอลลูนลอยสูงขึ้นไปถึง 12,000 ฟุตและผม
คุณได้แรงบันดาลใจจากนวนิยาย ของ Ian McEwan อะไรทำนองนั้นใช่ไหม
ก็ไม่เชิง ผมสวมหน้ากากออกซิเจน
และยืนขึ้นบนบอลลูนพร้อมกับร่มชูชีพของผม มองที่ก้อนเมฆด้านล่าง
พยายามที่จะดึงความกล้าในตัวออกมา เพื่อกระโดดลงไปใน North Sea
ซึ่งมันเป็นอะไรที่หดหู่และเดียวดายมาก ๆ
ยังไงก็ตาม เราต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองรอด
คุณกระโดดลงไปไหม หรือว่าบอลลูนค่อย ๆ ลอยลงมา
ผมรู้เพียงว่า... ผมจะมีเชื้อเพลิงเหลืออีกประมาณครึ่งชั่วโมง
และรู้ว่าโอกาสที่จะเป็น ถ้าผมตัดสินใจกระโดดลงไป
ชีวิตผมคงจะมีเวลาเหลืออีกแค่ 2 นาที
ดังนั้นผมจึงปีนกลับไปที่ห้องพักและ พยายามอย่างสุดความสามารถ
เพื่อที่จะมั่นใจว่า ผมตัดสินใจได้ถูกต้อง
และผมได้เขียนจดหมายถึงครอบครัวผมด้วย และปีนกลับไปอีกครั้ง
มองไปที่เมฆด้านล่างอีกที
และปีนกลับมาที่ห้องพักอีกครั้ง
ผมคิดว่ามันน่าจะมีวิธีการที่ดีกว่านี้สิ
ในที่สุดผมก็คิดออก บอลลูนขนาดใหญ่ที่อยู่เหนือหัวของผมอันนี้
ที่จริงมันคือร่มชูชีพที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ทำไมจึงไม่ใช้มันล่ะ
เมื่อคิดได้ดังนั้นผมจึงจัดการใช้บอลลูน เพื่อโรยตัวลงมาสู่กลุ่มเมฆด้านล่าง
และที่ 50 ฟุตก่อนถึงพื้นทะเล ผมก็ดีดตัวออก
บอลลูนก็กระแทกกับพื้นทะเล
และดีดตัวกลับขึ้นไปบนฟ้า ที่ 10,000 ฟุตตามเดิมโดยไม่มีผมบนนั้น
แต่มันก็ถือเป็นความรู้สึกและ ประสบการณ์ที่ดีนะที่ได้อยู่ในน้ำ
แล้วคุณเขียนอะไรถึงครอบครัว
ก็แค่เขียนสิ่งที่คุณอยากเขียน ในสถานการณ์แบบนั้น
เช่น ผมรักคุณมากเลยนะ และ...
ผมก็มักที่จะเขียนจดหมายให้ครอบครัว ก่อนที่จะออกเดินทางผจญภัยเสมอ
ในกรณีที่หากเกิดอะไรขึ้นมา
แต่โชคดีพวกเขาไม่เคยมีโอกาสจะได้อ่านมันเลย
บริษัทของคุณได้ประโยชน์มากมาย จากการประชาสัมพันธ์เรื่องเหล่านี้ของคุณ
และจากแบบสำรวจที่ผมได้อ่านในปีนี้
คุณได้รับการนับถือให้เป็นหนึ่งในไอดอล ทั้งในสหราชอาณาจักรและที่อื่น ๆ ด้วย
และคนที่ไม่ค่อยชอบคุณ มักจะพูดว่า เค้าก็แค่เป็นนักธุรกิจที่ฉลาด
ที่ทำการตลาดด้วยวิธีแนวนี้ เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ
มันให้ผลตอบแทนมากแค่ไหน จากการทำการประชาสัมพันธ์แบบนี้
มีผู้เชี่ยวชาญด้านประชาสัมพันธ์ ได้กล่าวไว้ว่า ในฐานะเจ้าของสายการบิน
สิ่งสุดท้ายที่คุณควรจะทำคือ การออกเดินทางโดยบอลลูน หรือ เรือ
แล้วตกลงไปบนทะเลแบบนั้น
(เสียงหัวเราะ)
พวกเขาคงมีประเด็นนั่นแหละ Richard
ผมคิดว่าตอนนั้นสายการบินของเรา มีการโฆษณาแบบเต็มหน้าไปทั่วว่า
ไม่เอาน่า Richard
มันมีวิธีการที่ดีกว่านี้ ในการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกนะ
(เสียงหัวเราะ)
ในการที่จะทำทั้งหมดนั้น
คุณต้องเป็นคนที่อัจฉริยะมาก ในการริเริ่มสิ่งใหม่ ๆ จริงไหม
ก็จริงนะ.. เล่นเอาผมเถียงไม่ออกเลย
(เสียงหัวเราะ)
โอเค อันนี้ไม่ใช่คำถามที่ยากนะ โอเคมั้ย
จริงหรือเปล่า ที่คุณมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีกับโรงเรียน
ผมเป็นโรคบกพร่องในการอ่านหนังสือ ผมไม่เข้าใจบทเรียนเลย
และแน่นอนผมสอบตกในการทำแบบทดสอบ IQ
ปัญหานี้ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ผมลาออก จากโรงเรียนตอนอายุ 15
ผมเป็นพวกถ้าหากไม่สนใจอะไรแล้ว ก็จะไม่ยุ่งกับมันเลย
คนที่ป่วยเป็นโรคนี้
แน่นอนว่าคุณจะต้องมีช่วงเวลาที่เลวร้าย
ผมหมายถึงจากสิ่งที่ผมเคยเจอ
สุดท้ายผมก็ได้กลายมาเป็นผู้บริหาร บริษัทยักษ์ใหญ่ที่สุดในยุโรป
แต่ผมก็ไม่สามารถแยกความแตกต่าง ระหว่างคำว่า สุทธิ และ ขั้นต้นได้
เวลาประชุมบอร์ดก็จะเป็นที่จับใจมาก
(เสียงหัวเราะ)
จะเรียกว่ามันเป็น ข่าวดี หรือข่าวร้ายดีล่ะ
โดยทั่วไปคนส่วนใหญ่มักจะพูดว่า... ฉันคิดว่ามันคือข่าวร้ายนะ
เพื่อความชัดเจนตัวเลข 25 พันล้านเหรียญนั้น มันคือขั้นต้นใช่ไหม
(เสียงหัวเราะ)
ผมหวังว่ามันจะเป็นสุทธินะ
(เสียงหัวเราะ)
ผมว่ามันถูกต้องแล้วแหละ
ไม่ เชื่อผม ผมว่ามันเป็นรายได้ขั้นต้นนะ
(เสียงหัวเราะ)
ตอนที่ผมอายุได้ 50 ปี มีใครบางคน พาผมออกจากห้องประชุมและพูดว่า
ดูนี่นะ Richard ให้ผมวาดอะไรให้คุณสักนิด
นี่คือ อวนจับปลาที่อยู่ในทะเล
และเมื่อเรานำอวนขึ้นมาจากทะเล
คำว่า สุทธิ คือ สิ่งที่เหลืออยู่ในอวนจริง ๆ
และสิ่งที่เหลือนอกจากนั้นหายไปหมดแล้ว
มันได้ผลนะ ทำให้ผมเข้าใจ
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
กลับมากับประเด็นที่โรงเรียน
อย่างที่คุณทราบ การเรียน เป็นอะไรที่ยากลำบากสำหรับคุณมาก
แต่คุณสามารถเป็นกัปตัน ทีมคริคเก็ตและฟุตบอลได้ดี
คุณอาจจะเป็นพวกที่เป็นผู้นำโดยธรรมชาติ
แต่บางทีคุณอาจจะยังไม่รู้ตัว
ผมคิดว่าผมไม่ฝักใฝ่ฝ่ายไหนนะ เมื่อเทียบกับคนอื่น
ผมโชคดีที่มีความสามารถในด้านกีฬา
อย่างน้อยที่สุดก็มีอะไรที่เหนือกว่า คนอื่นบ้างตอนอยู่โรงเรียน
มีเรื่องแปลก ๆ ในช่วงวัยเด็กของคุณ
ผมหมายถึงเรื่องราวเกี่ยวกับการที่แม่ของคุณ
ปล่อยคุณทิ้งไว้กลางทางเมื่อตอนอายุ 4 ขวบ และพูดว่า “โอเค เดินกลับบ้านเองนะลูก”
มันเกิดขึ้นจริงหรือ
แม่ผมทำแบบนั้นจริง ๆ
แม่ผมรู้สึกว่า ลูกทุกคน ต้องยืนได้ด้วยตัวเอง ตั้งแต่อายุยังน้อย
ถ้าเป็นสมัยนี้แม่ก็คงถูกจับแล้ว
ที่ปล่อยพวกเราลงจากรถ
และบอกให้พวกเราหาทางไปบ้านของคุณยาย
ที่อยู่ไกลออกไปอีกราว ๆ 5 ไมล์
พวกเรามีจักรยานคันยาวเป็นพาหนะคู่ใจ
อีกอย่างพวกเราไม่เคยได้รับอนุญาต ให้ดูโทรทัศน์หรืออะไรพวกนั้นเลย
มีความเสี่ยงอะไรไหม
ผมหมายถึงมีคนมากมาย ที่มีฐานะร่ำรวย แล้วก็มีลูกๆ
ที่กำลังเผชิญหน้ากับสภาวะที่ยากลำบาก ในการเลี้ยงดูพวกเขา
คุณคิดไหมว่าเด็กในยุคสมัยนี้นั้น
ไม่รู้ว่าตัวเองถูกพ่อแม่ตามใจซะจนเคยตัว
เรากำลังเข้าสู่ยุคของเด็กรุ่นอภิสิทธิ์ชน
ไม่นะ ผมคิดว่าถ้าพวกเขาต้องการผลักดัน ให้ลูก ๆ สามารถดูแลตัวเองได้
คุณต้องซ่อนความรัก คำสรรเสริญเยินยอ หรือการเอาใจใส่ลูกแบบมากจนเกินพอดี
และคุณต้องไม่ประคบประหงมลูกจนเกินไป
คุณไม่ได้กลายเป็นคนเลว ผมหมายถึง
กับคำพูดของอาจารย์ใหญ่ ที่บอกว่าคุณ
มีพฤติกรรมที่แปลกมากตอนที่อยู่ในโรงเรียน
เขายังพูดด้วยว่าคุณน่าจะเป็นมหาเศรษฐี หรือไม่ก็อาจจะติดคุกไปเลย
ซึ่งผมก็ไม่มั่นใจ
พอบอกได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นก่อนกัน
(เสียงหัวเราะ)
จริงๆแล้ว ผมเป็นทั้งคู่นะ ถ้าผมจำไม่ผิด ผมคิดว่าผมติดคุกก่อนนะ
ผมเคยถูกฟ้องมาแล้ว 2 ครั้ง ในสหราชอาณาจักร
เมื่อปี 1889 เกี่ยวป้ายประกาศ เรื่องโรคที่เกิดจากเพศสัมพันธ์หรือกามโรค
และ 1916 เกี่ยวกับการทำโฆษณา
ซึ่งเหตุการณ์แรกผมได้ใช้คำศัพท์ เกี่ยวกับกามโรค ในที่สาธารณะ
พวกเรามีศูนย์ที่จะคอยช่วยเหลือ กลุ่มวัยรุ่นที่มีปัญหา
และหนึ่งในปัญหาตอนนั้นคือ โรคกามโรค
สมัยนั้นกฎหมายบอกว่า
คุณไม่สามารถที่จะใช้คำ ๆ นั้นหรือตีพิมพ์ คำแบบนี้ออกมาเผยแพร่สู่สาธารณะได้
ตำรวจก็มาเคาะประตูหน้าบ้านผม และบอกว่าพวกเขาจะเข้าจับกุมผม
ถ้าหากว่ายังดึงดันที่จะใช้คำนั้น
เราจึงเปลี่ยนมาใช้คำว่า "โรคทางสังคม" แทน
และนั่นแหละ มีแต่มาหาพวกเราเพราะเป็นสิว
ไม่มีคนที่เป็นโรคทางเพศสัมพันธ์ มาหาเราอีกเลย
ดังนั้นผมจึงกลับไปใช้คำเดิม และเตรียมพร้อมที่จะถูกจับ
และครั้งต่อมา “ไม่เป็นไรกับความไร้สาระ (Bollocks) เพราะที่นี่คือ Sex Pistols”
ตำรวจบอกว่า คำว่า Bollocks คือศัพท์สแลง ที่เป็นคำหยาบและพวกเขาตัดสินใจเข้าจับเรา
เมื่อเราใช้คำนี้บนอัลบั้มของ Sex Pistols
และ John Mortimer นักแต่งเพลง เข้ามาช่วยบอกกับเรา
ให้สอบถามไปยังนักภาษาศาสตร์ ที่มีความเชี่ยวชาญ
เพื่อเลือกหาคำอื่น ที่มีความหมายใกล้เคียงกับ Bollocks
และผมก็ติดต่อไปที่มหาวิทยาลัย Nottingham
เพื่อขอพบกับศาสตราจารย์ด้านภาษาศาสตร์
และเขาก็บอก “คำว่า Bollocks มันไม่เกี่ยว อะไรกับอัณฑะหรืออวัยวะเพศของคนเลยนะ
อีกอย่างในสมัยโบราณเค้าก็ใช้คำนี้เรียกเป็น ชื่อย่อของพระหรือบาทหลวงในศตวรรษที่ 18”
(เสียงหัวเราะ)
เขาก็พูดต่อว่า “ยิ่งไปกว่านั้น ผมยังเป็นบาทหลวงอีกด้วย”
ผมเลยพูดว่า “คุณพอจะมาให้การที่ศาลได้ไหม”
เขาก็บอกว่าเขายินดีที่จะมา
และยังพูดอีกว่า "ให้ผมใส่ปลอกคอสุนัขมาด้วยไหม"
และผมตอบว่า "ใช่เลย ได้โปรด"
(เสียงหัวเราะ)
นั่นมันเยี่ยมไปเลย
พยานเอกของเราจึงให้การณ์ว่า จริง ๆ แล้วคือ
“ชั่งหัวบาทหลวงเถอะ ที่นี่คือ Sex Pistols”
(หัวเราะ)
ผู้พิพากษาก็อิด ๆ ออด ๆ ตัดสินให้เราไม่ผิด
(เสียงหัวเราะ)
มันเป็นอะไรที่ดุเดือดมาก
(เสียงปรบมือ)
อันนี้จริงจังนะ คุณมีด้านมืดบ้างไหม
มีคนมากมายพูดว่ามันไม่มีทาง
ที่จะทำธุรกิจที่น่าทึ่งแบบนี้ออกมาได้
โดยปราศจากการทำร้ายผู้คนหรือแทงข้างหลัง
อย่างที่คุณรู้ ทำอะไรน่าเกลียด ๆ
คุณถูกคนอื่นกล่าวหาว่าเป็นคนโหดเหี้ยม
และมีใครบางคนเขียนชีวประวัติ ที่ไม่ดีของคุณออกมา
มันเป็นความจริงไหม มันมีข้อมูลที่เป็นจริงในนั้นไหม
ผมไม่คิดว่านั่น จะเป็นเรื่องที่เป็นแบบแผนตายตัวนะ
ที่ว่านักธุรกิจต้องแลกด้วยทุกอย่าง เพื่อก้าวสู่จุดสูงสุด
โดยทั่ว ๆ ไปทั้งการพูด การทำงาน
ถ้าหากคุณปฏิบัติตัวกับคนอื่นดี
คนเหล่านั้น ก็จะปฏิบัติตัวกลับมาดีมากกว่านั้นเยอะ
และผมคิดว่าทั้งหมดที่คุณมีในชีวิตของคุณ ก็คือชื่อเสียงของคุณ
และนั่นเปรียบเสมือนโลกใบเล็ก ๆ
และผมคิดว่าทางที่ดีที่สุด
ในการเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จก็ คือ การปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างดีและยุติธรรม
และผมคิดว่านั่น คือ สิ่งที่เราใช้สร้าง Virgin
แล้วที่เกี่ยวกับคนทั้งหลายที่รักคุณ ที่เห็นคุณทุ่มเทกับ --
การที่คุณพยามไล่ทำโครงการใหม่ทั้งหลาย
แต่มันเหมือนกับคุณกำลังเสพติด การริเริ่มสิ่งใหม่ ๆ
คุณรู้สึกตื่นเต้นกับไอเดีย และลุยเต็มที่
ผมหมายถึงคุณเคยคิดถึง การจัดการชีวิตให้สมดุลบ้างไหม
ครอบครัวของคุณมีความคิดเห็นอย่างไร
ในแต่ละครั้งที่คุณก้าวไปทำบางสิ่ง ที่ทั้งใหญ่และทั้งใหม่
ผมเชื่อว่าการที่ได้เป็นพ่อคน เป็นสิ่งที่สำคัญมาก
ดังนั้นเมื่อเวลาที่ลูก ๆ ของเรายังเด็ก
เมื่อพวกเขาไปเทียวกันในวันหยุด ผมก็จะไปเที่ยวด้วยกันกับพวกเขา
และพวกเราได้มีเวลาดี ๆ ด้วยกันราว 3 เดือน
อย่างที่คุณรู้ พวกเราใกล้ชิดกัน พวกเราโชคดีมากจริง ๆ
พวกเรามีเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในแคริบเบียน ดังนั้นพวกเราสามารถ--
ที่จะพาสมาชิกทุกคนในครอบครัวและเพื่อนสนิท
มาทำกิจกรรมร่วมกันได้
นอกจากนั้น ผมยังสามารถทำงานไปพร้อม ๆ กันได้ด้วย
คุณเริ่มพูดถึงสิ่งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้
เกี่ยวกับคำว่า กองทุนผู้ใจบุญ
มันคืออะไรครับ
ทุนนิยม คือ ระบบที่ถูกพิสูจน์แล้วว่าได้ผล
อย่างที่คุณรู้ว่าระบบอื่น ๆ อย่าง คอมมิวนิสต์มันไม่ได้ผล
แต่ปัญหาของระบบนายทุนนิยม คือ
ความร่ำรวยสุด ๆ จะตกอยู่ในมือคนไม่กี่คน
และแน่นอนมันเป็นความรับผิดชอบมหาศาล ที่มาพร้อมกันกับความร่ำรวยนั้น
และผมคิดว่าสิ่งที่สำคัญคือไม่ว่าใครก็ตาม
ที่โชคดีได้อยู่ตรงนั้น ต้องไม่จบลงที่การแก่งแย่งชิงดีกัน
เพื่อเรือที่ใหญ่กว่ากัน รถที่หรูหรากว่ากัน
คุณก็รู้…เราสามารถใช้เงินนั้นเพื่อสร้างงาน
หรือหยุดปัญหาต่าง ๆ ที่มีทั่วโลกได้
อะไรคือปัญหาที่คุณกังวลมากที่สุด ให้ความสนใจมากที่สุด
และต้องการที่จะใช้สิ่งที่คุณมีกับมัน
ผมว่าอันที่จริงแล้วมันมีหลายประเด็นเลยนะ
อย่างเช่นปัญหาโลกร้อนที่เกิดจากการคุกคาม อย่างหนักของมนุษยชาติ
และพวกเราต้องได้ใช้เวลา และพลังงานอย่างมากในสองทาง
โดยทางแรก คือ เราพยายามค้นหา พลังงานทางเลือกแหล่งใหม่
และทางที่สอง คือ ผมเพิ่งจัดให้มีการแข่ง ที่มีการรางวัลจริง ๆ
ในกรณีที่เราไม่สามารถหาพลังงานทางเลือกได้
หรือในกรณีที่พวกเราไม่สามารถ จัดการกับคาร์บอนที่แพร่กระจาย
อยู่บนชั้นบรรยากาศของเราได้อย่างทันท่วงที
ดังนั้นพวกเราพยายามผลักดัน ให้คนอื่น ๆ ช่วยหาหนทาง
ที่จะจัดการกับก๊าซคาร์บอน ในชั้นบรรยากาศของโลกเรา
คุณรู้มั้ย ยังไม่เคยมีใครเลย
ที่จะลุยเต็มที่กับมัน ดังนั้นพวกเราต้องการให้เราทุกคนช่วยกัน
รวมถึงคนที่เก่งที่สุดในโลกทั้งหลาย ให้มาเริ่มคิดถึงว่า
จะจัดการกับก๊าซมิเทนยังไง
ให้ออกจากชั้นบรรยากาศของโลกได้
และตอนนี้เรามีคนกว่า 15,000 คน มาร่วมลงทะเบียนกับเราแล้ว
ว่าพวกเขาต้องการให้โครงการได้ไปต่อ
และสิ่งที่พวกเราต้องการตอนนี้ คือ ความหวัง
เหมือนว่าคุณจะมีโปรเจ็คที่จะทำในแอฟริกา อีก 2-3 โครงการ
ใช่ ผมหมายถึง พวกเราต้องการสร้างห้องที่เรียกว่า
“War room” บางทีผมอาจจะเลือกใช้คำผิด
ไม่สิ! บางทีอาจจะต้องเปลี่ยนคำให้ดีกว่านี้ แต่อย่างไรก็ตาม มันคือห้อง "War room"
ห้องนี้มันจะเป็นห้องที่เกี่ยวกับ การป้องกันอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นที่แอฟริกา
ปัญหาทางสังคมทั้งหมดในแอฟริกา
และพวกเรากำลังมองหาการจัดการที่ดี
ยกตัวอย่างเช่น
มีแพทย์ที่แอฟริกาตรวจพบว่า
ถ้าคุณให้ยาต้านรีโทรไวรัสที่ 24 สัปดาห์ (ถ้าหากว่าผู้ป่วยตั้งครรภ์)
เด็กที่เกิดมาจะไม่ติดเชื้อ HIV ตอนเกิดมา
และการแพร่กระจายข้อมูล
ไปยังที่อื่น ๆ ในแอฟริกา ถือเป็นเรื่องสำคัญ
ชื่อห้อง War room มันฟังดูมีพลัง และค่อนข้างดราม่า
และมันมีความเสี่ยงอะไรไหม กับวีรบุรุษนักธุรกิจจากซีกโลกตะวันตก
ที่รู้สึกว่าเขาจะตื่นเต้นกับ ผมหมายถึง พวกเขาเคยมีความคิด
ที่จะทำอย่างที่คุณทำ และพวกเขาเชื่อมั่นอย่างสุดซึ้งว่า
เขาจะสามารถสร้างความแตกต่างแก่โลกใบนี้ได้
มันมีความเสี่ยงอะไรไหม ถ้าหากว่าเราเข้าไปที่แอฟริกาและพูดว่า
พวกเราเข้ามาเพื่อที่จะแก้ไขปัญหา และพวกเราสามารถทำมันได้
พวกเรามีเงินหลายพันล้านเหรียญดอลล่าห์
มันถือเป็นแนวความคิดที่ใหญ่มากเลยนะ และมันต้องมีความซับซ้อนมาก
คุณเคยกังวลใจเกี่ยวกับสิ่งนี้บ้างไหม
อย่างแรกเลยนะ ในสถานการณ์แบบนี้
พวกเราทำงานร่วมกันกับรัฐบาล
ผมหมายถึง กับคุณ Thabo Mbeki ที่มีปัญหาเกี่ยวกับการยอมรับ
ผู้ติดเชื่อ HIV และในกรณีนี้ ผมคิดว่า
ผมจะหยุดปัญหานี้แทนที่จะวิจารณ์เขา เหมือนที่ทั่วโลกทำ
โดยตัดสินใจที่จะร่วมงานกับเขา กับรัฐบาลของเขา
มันสำคัญมาก ถ้าเราเข้าไปเพื่อช่วยเหลือ
พวกเขาไม่สามารถไปที่นั่น และกลับมาได้ภายใน 2-3 ปี
มันต้องการความต่อเนื่องอย่างมาก
แต่ผมคิดว่าผู้นำทางธุรกิจ สามารถนำความรู้และทักษะของเขา
ในการช่วยเหลือรัฐบาล ให้เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นมาได้
เช่น เราเริ่มจัดตั้งคลินิกในแอฟริกา
เพื่อที่จะแจกจ่าย
ยาต้านรีโทรไวรัส สำหรับการรักษาโรค TB
และการรักษาโรคมาลาเลียฟรี ๆ
แต่พวกเราต้องพยายาม ทำให้คลินิกเหล่านั้นยั่งยืนด้วย
ดังนั้นผู้ป่วยอาจจะต้องมีค่าใช้จ่ายบ้าง
มีหลาย ๆ คน ได้พูดเกี่ยวกับบางคนที่มี การใช้ชีวิตเหมือนกันกับคุณ หรือ Bill Gates
หรือใครก็ตาม ซึ่งแท้ที่จริงแล้ว เค้าทำไปเพื่อ
ความต้องการของตัวเอง อย่างที่คุณรู้ เพื่อภาพลักษณ์ที่ดี
เพื่อการหลีกเลี่ยงเรื่องเสีย ๆ หายๆ และไม่ใช่คนดีจริง ๆ
คุณอยากพูดอะไรไหม
ผมคิดว่าทุกคน
คนทุกคนนั้นมีเหตุผลที่แตกต่างกันมากมาย
และผมก็คิดว่า เมื่อไหร่ก็ตามก่อนที่ผมจะตาย
ผมอยากจะรู้สึกว่าผมได้ทำอะไรที่มีผลกระทบ
ต่อชีวิตของเพื่อผู้อื่น
และบางทีมันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวนะ ในการที่คิดแบบนั้น
แต่มันคือทางที่ผมเลือก
ผมคิดว่าถ้าผมอยู่ในตำแหน่งที่
สามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตความเป็นอยู่ของคน ให้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิมได้
ผมก็จะทำ
ตอนนี้อายุของคุณคือ
ผม 56
นักจิตวิทยา Erik Erikson เคยกล่าวไว้ เอาตามที่ผมเข้าใจนะ
ผมเป็นมือสมัครเรื่องนี้ ว่า คนอายุ 30 - 40 นั้นคนจะทำอะไรไปตาม
ความต้องการของตัวเองในการที่จะเติบโตขึ้น และนั่นคือสิ่งที่จะคอยเติมเต็มพวกเขา
และในช่วงอายุ 50-60 จะเป็นโหมด การปรับเปลี่ยนเพื่อแสวงหาภูมิปัญญา
และค้นหาความเป็นตำนานให้กับตัวเอง
ผมหมายความว่า คุณดูเหมือน
ยังอยู่ในช่วงของการที่จะเติบโตอยู่เลย
คุณยังคงมองหาแผนการทำงานใหม่ ๆ
บ่อยแค่ไหนที่คุณคิดถึงเรื่องการเป็นตำนาน
และคุณอยากให้ตำนานของคุณเป็นอย่างไร
ผมไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับการเป็นตำนานมากนัก
คุณรู้มั้ย ยายผมตายตอนท่านอายุ 101 ปี
ดังนั้นผมหวังว่าผมยังมีเวลาเหลืออีก อย่างน้อย 30 - 40 ปี จากนี้
ผมไม่ได้ต้องการอยู่จนหมดอายุขัย
ถ้าหากว่าผมสามารถสร้างความแตกต่างได้
ผมก็หวังว่าผมจะสามารถสร้างความแตกต่างได้
และผมก็จะคิดถึงสิ่งดี ๆ หรือช่วงเวลาดี ๆ ยกตัวอย่างเช่น
ผมมีเพื่อนที่ดีอย่าง Sergey และ Larry จาก Google
เค้าเป็นเพื่อนที่ดี
และขอบคุณพระเจ้า ทีประทานคนทั้งสองแก่โลกใบนี้
คนที่เป็นเป็นอัจฉริยะที่ทั้งเป็นห่วงโลก อย่างแท้จริงและมีความร่ำรวยมหาศาล
ถ้าหากเขามีเงินมหาศาล แต่ไม่สนใจใด ๆ เกี่ยวกับโลกใบนี้เลย
มันคงเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก
พวกเขาต้องการทำให้โลกใบเดิมของเราทุกคน แตกต่างไปจากเดิม
นั่นล่ะ ! ผมคิดว่ามันเป็นสิ่งที่สำคัญมาก
ที่คนในตำแหน่งนี้ต้องการ ที่จะสร้างความแตกต่างให้กับคนอื่น
Richard ตอนที่ผมเริ่มธุรกิจ
ผมไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับมัน และแน่นอนรวมไปถึงข้อมูลทุกอย่างด้วย
ผมคิดว่านักธุรกิจจะต้องเป็นคนใจบุญศุลทาน
และมันก็เป็นหนทางเดียว ที่จะทำให้คุณประสบความสำเร็จได้
คุณสร้างแรงจูงใจให้ผม ตอนผมมองคุณ ผมคิดนะ
ว่าคุณสามารถทำมันได้ อาจจะมีทางที่แตกต่าง
ผมอยากจะบอกว่าขอบคุณ สำหรับแรงบันดาลใจตลอดจนข้อคิดดี ๆ ในวันนี้
และสำหรับการมาที่ TED วันนี้ ขอบคุณ
ขอบคุณมากจริงๆ
(เสียงปรบมือ)