Moja mama jest pediatrą.
Kiedy byłam mała, opowiadała mi szalone historie,
które łączyły naukę z jej wybujałą wyobraźnią.
Raz powiedziała mi, że jak zjesz dużo soli,
to cała krew odpłynie z nóg w górę ciała,
a potem wystrzeli przez czubek głowy, kładąc cię trupem na miejscu.
(Śmiech)
Nazywała to "wysokim ciśnieniem".
(Śmiech)
To było moje pierwsze doświadczenie z fikcją naukową.
Spodobało mi się.
Zaczęłam pisać własne teksty science fiction i fantasy.
Byłam zdziwiona, że uważano je za nieafrykańskie.
Zapytałam więc, co to znaczy, że coś jest afrykańskie?
Oto czego się dowiedziałam do tej pory.
Afryka jest ważna.
Afryka jest przyszłością.
Z tym się akurat zgadzam.
Do tego Afryka jest poważnym miejscem, gdzie dzieją się tylko poważne rzeczy.
Kiedy pokazuję gdzieś swoje prace, ktoś zawsze zapyta mnie,
"Co jest w tym tak ważnego?
Co ma to do rzeczy z wielkimi problemami jak wojna, bieda, zniszczenia, AIDS?".
Nic.
Moje utwory mówią o zespołach popowych z Nairobi, które chcą polecieć w kosmos
albo ponaddwumetrowych robotach, które się zakochują.
Nie jest to nic szczególnie ważnego.
Jest to po prostu zabawne, niepohamowane i frywolne.
Frywolne jak guma do żucia.
"AfroBubbleGum".
Nie mówię, że sztuka mająca jakiś cel nie jest ważna.
Jestem przewodniczącą organizacji charytatywnej.
Zajmujemy się filmami i sztukami mówiącymi o HIV i radykalizacji,
i okaleczeniu żeńskich narządów płciowych.
Jest to niezbędny i ważny rodzaj sztuki,
ale nie może to być jedyna rzecz, która pochodzi z naszego kontynentu.
Musimy opowiadać więcej historii, które są pełne entuzjazmu.
Groźba płynąca z takiej jednostronności ciągle nie jest w pełni zrozumiana.
Może jest tak z powodu finansowania.
Wielu artystów ciągle jest zależnych od pomocy przeznaczanej na rozwój.
Sztuka staje się więc narzędziem programowym.
Może jest tak dlatego, że od tak dawna widzimy się tylko w jeden sposób,
że tylko tak potrafimy tworzyć.
Niezależnie od przyczyny trzeba znaleźć nowy sposób.
AfroBubbleGum jest jednym z nich.
Jest to poparcie sztuki dla sztuki.
Jest to poparcie dla sztuki apolitycznej, bezprogramowej, niezależnej od nauki.
Sztuka tworzona dla wyobraźni.
Sztuka AfroBubbleGum.
Nie wszyscy możemy być AfroBubbleGumistami.
Trzeba uważać, żeby nie wpaść w niezdrową fascynację ubóstwem.
Trzeba stosować testy podobne do testu Bechdela
i zadawać takie pytania jak:
czy w opowiadaniu występuje dwóch lub więcej zdrowych Afrykanów?
Czy ci Afrykanie są ustabilizowani finansowo i nie potrzebują pomocy?
Czy są zadowoleni i cieszą się życiem?
Jeśli możemy odpowiedzieć "tak" na dwa lub więcej pytań,
wtedy na pewno jesteśmy AfroBubbleGumistami.
(Śmiech)
(Brawa)
Ta zabawa zahacza o politykę,
bo jeśli mamy obrazy Afrykanów, którzy są energiczni, kochający,
promieniejący, prowadzący spełnione życie, to co będziemy sądzić o nas samych?
Czy pomyślimy, że może należy nam się trochę więcej szczęścia?
Czy pomyślimy wtedy, że wszyscy jesteśmy ludźmi przez wspólną radość?
Myślę o tych rzeczach, kiedy tworzę.
Myślę o ludziach i miejscach dających mi bezgraniczną radość
i pracuję, żeby ich reprezentować.
Dlatego piszę opowiadania o dziewczynach z przyszłości,
które ryzykują wszystko, żeby ocalić rośliny
albo ganiać się na wielbłądach lub po prostu tańczyć.
Żeby wyróżnić zabawę,
bo mój świat jest raczej szczęśliwy.
Wiem, że szczęście jest przywilejem w tym rozwarstwionym świecie,
gdzie wytrwanie w nadziei wymaga pracy.
Ale może jeśli pomożecie mi w tworzeniu i promowaniu sztuki AfroBubbleGum,
może wtedy będzie nadzieja na inny obraz świata, obraz szczęśliwej Afryki,
gdzie dzieci są szokowane czarnym humorem matek,
(Śmiech)
ale też zajmują się zabawą, dziką i frywolną sztuką
w imię wszystkich rzeczy niepoważnie afrykańskich.
Bo jesteśmy AfroBubbleGumistami
i jest nas więcej, niż wam się zdaje.
Dziękuje wam bardzo.
(Brawa)