خب، مادرم پزشک اطفاله،
و وقتی بچه بودم، دیوانه‌وارترین قصه‌هایی را تعریف می‌کرد
که ترکیبی از علم و تخیل زیادی فعال او بودن.
یکی از قصه‌هایش این بود که اگر یک عالم نمک بخوری،
کل خون بدنت به سمت پاهات
هجوم می‌برد،
و از نوک سرت به خارج شلیک می‌شد
و درجا تو را می‌کشت.
(خنده)
آن را «فشار خون بالا» نامید.
(خنده)
اولین تجربه‌ام با علمی تخیلی بود،
و دوستش داشتم.
پس وقتی شروع به نوشتن علمی تخیلی و فانتزی خودم کردم،
تعجب کردم که غیرآفریقایی تلقی می‌شد.
پس بطور طبیعی سوال کردم که خب چی آفریقاییه؟
و این چیزیه که تا حالا فهمیدم:
آفریقا مهمه.
آفریقا آینده‌ست.
البته که اینطوریه.
و آفریقا مکان جدیه که توش مسائل جدیدتر اتفاق میافته،
وقتی کارم را جایی ارائه میدم، همیشه یک نفر از من می‌پرسه،
«نکته حائز اهمیتش چیه؟
چطور با مسائل آفریقایی واقعی
مثل جنگ، فقر، ویرانی یا ایدز سروکار داره؟»
که خب نداره.
اثر من درباره گروههای موسیقی پاپ نایروبی که میخوان به فضا برن
یا ربات‌های ۲٫۱۳ متری هست
که عاشق میشن.
هیچ چیز بطرز باورنکردنی مهمی نیست.
فقط باحاله، وحشی و بی‌فکرانه،
احمقانه مثل آدامس بادکنکی--
« آدامس بادکنکیهای آفریقایی.»
نمیگم که هنر مسئولانه مهم نیست؛
من رئیس جلسه خیریه‌ای هستم
که با فیلمها و تئاترهایی سروکار دارم که درباره HIV و افراط‌گرایی
و ختنه زنها هستند.
هنر حیاتی و مهمیه،
اما تنها هنری نمیتونه باشه که از قاره بیرون بیاد.
باید داستانهای بیشتری بگیم
که پرخروش هستند.
خطر تک‌داستانی هنوز تشخیص داده میشه.
و شاید بخاطر تأمین بودجه باشه.
هنرهای زیادی هنوز به کمکهای توسعه‌طلبانه وابسته است.
پس هنر ابزار دستور جلسه میشه.
یا شاید برای این باشه که برای مدت زیادی ما تنها یک تصویر از خودمون دیدیم
پس تنها چیزیه که خلق کردنش را بلدیم.
هر دلیلی که داشته باشه، به روش جدیدی نیاز داریم،
و آدامس بادکنکی آفریقایی یک رویکرده.
هواداری هنر محض خاطر هنر.
هواداری از هنریه که سیاست محرک اونه
یا دستور جلسه
یا بر اساس تعلیماته،
تنها محض خاطر تخیل:
هنر آدامس‌بادکنکی‌آفریقایی.
و ما همه نمیتونیم آدامسی‌های بادکنکی آفریقا باشیم.
باید کارمون را بخاطر خطرات پورن و فقر بالقوه قضاوت کنیم،
باید تستهایی داشته باشیم که مشابه تست بکدل هستند،
و سوالهایی مثل این را بپرسیم:
آیا دو تا آفریقایی یا بیشتر تو این قصه سالمند؟
آیا اون آفریقاییها وضع مالی باثباتی دارن و نیاز به پسنداز ندارن.
آیا از زندگی لذت میبرن و خوش هستند؟
و اگر بتونیم به دو سوال یا بیشتر جواب آری بدیم
پس مطمئنا آدامسی‌های بادکنک آفریقایی هستیم.
(خنده)
(تشویق)
و باحال سیاسیه،
چون تصور کنید اگر تصاویری از آفریقاییهایی داشته باشید که سرزنده‌
و بامهر و کامیاب هستن
و یک زندگی زیبا و سرزنده دارند.
درباره خودمون چی فکر می‌کنیم؟
آیا فکر می‌کنیم که شاید ارزش بیشتر شاد بودن را داربم؟
آیا به انسانیت به اشتراک گذاشتمون از طریق شادی به اشتراک گذاشته شده فکر می‌کنیم؟
موقع خلق کردن به این چیزها فکر می‌کنم.
به آدمها و مکانهایی فکر می‌کنم که به من شادی بیحد میدن.
و من کار می‌کنم که نماینده آنها باشم.
و برای همین داستانهایی درباره
دخترهای آینده بین دارم که همه چیز را برای نجات گیاهان
یا مسابقه شترها
یا حتی فقط رقصیدن به خطر میاندازن،
تا خوشی را گرامی بدارن،
چون دنیای من اکثراً شاده.
و میدونم شادی در این جهان تکه تکه شده
که امیدوار باقی موندن نیازمند کوشاییه امتیاز محسوب میشه.
اما شاید اگر به من در آفرینش، تصدی و انجام هر چه بیشتر
هنر آدامس بادکنکیهای آفریقایی ملحق بشین
امیدی برای چشم انداز متفاوتی از جهان وجود داشته باشه،
یک چشم انداز آفریقایی شاد
جایییکه بچه ها بطورز عجیبی تحت شوک روانی
طنز سیاه گونه مادرشان هستند.
(خنده)
چون همینطور مدعی هنر باحال، وحشی و بی‌فکرانه، آفریقایی
بنام همه چیزهای غیرجدی آفریقایی هستند.
چون ما آدامسی‌های بادکنکی آفریقایی هستیم.
و بیشتر از اونچه تصورش را می‌کنید مثل ما هست.
خیلی متشکرم.
(تشویق)