Λοιπόν, η μητέρα μου είναι παιδίατρος,
και όταν ήμουν μικρή, μου έλεγε τις πιο τρελές ιστορίες
που συνδύαζαν την επιστήμη και τη φαντασία της.
Μια ιστορία που μου είχε πει ήταν ότι αν φας πολύ αλάτι,
το αίμα ξεκινά από τα πόδια σου,
περνά από το σώμα σου,
και πετάγεται έξω από το κεφάλι σου,
σκοτώνοντάς σε άμεσα
(Γέλια)
Το ονόμασε «ψηλή πίεση αίματος».
(Γέλια)
Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με την επιστημονική φαντασία,
και τη λάτρεψα.
Έτσι όταν άρχισα να γράφω δική μου επιστημονική φαντασία,
παραξενεύτηκα που την είδαν ως μη Αφρικανική.
Φυσικά ρώτησα, τι είναι Αφρικανικό;
Και αυτά μάζεψα μέχρι τώρα:
Η Αφρική είναι σημαντική.
Η Αφρική είναι το μέλλον.
Και όμως είναι.
Η Αφρική είναι ένα σοβαρό μέρος όπου μόνο σοβαρά πράγματα συμβαίνουν
Έτσι όταν παρουσιάζω τη δουλειά μου κάπου, κάποιος θα ρωτήσει
«Τι την κάνει τόσο σημαντική;
Πώς πραγματεύεται πραγματικά Αφρικανικά προβλήματα
όπως ο πόλεμος, η φτώχεια, η απελπισία η το AIDS;»
Και δεν το κάνει.
Η δουλεία μου είναι για συγκροτήματα ποπ του Ναϊρόμπι
που θέλουν να πάνε στο διάστημα
ή για ρομπότ τρία μέτρα που ερωτεύονται.
Δεν είναι κάτι σημαντικό.
Είναι απλά διασκεδαστική, δυναμική και ανέμελη,
όσο ανέμελη είναι η τσιχλόφουσκα --
«ΑφροΤσιχλόφουσκα».
Δε λέω ότι η τέχνη με ατζέντα δεν είναι σημαντική,
εξάλλου είμαι πρόεδρος σε φιλανθρωπική
που ασχολείται με ταινίες και θέατρο σχετικά με το AIDS, τη ριζοσπαστικοποίηση
και τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων.
Είναι σημαντική και ουσιώδης τέχνη,
αλλά δε μπορεί να είναι η μόνη τέχνη που έρχεται από την ήπειρο.
Πρέπει να πούμε και άλλες ιστορίες
που είναι ζωηρές.
Ο κίνδυνος με μόνο μια ιστορία είναι ότι ακόμα γράφεται.
Ίσως λόγω των επιχορηγήσεων.
Πολλή τέχνη εξαρτάται από βοηθήματα.
Έτσι η τέχνη γίνεται εργαλείο για την ατζέντα.
Ή ίσως επειδή βλέπουμε μια εικόνα του εαυτού μας για καιρό
αυτή ξέρουμε να δημιουργούμε.
Όποιος και αν είναι ο λόγος, χρειαζόμαστε νέο τρόπο,
και η Αφρότσιχλα είναι μια ιδέα.
Είναι η υπεράσπιση της τέχνης για το καλό της τέχνης.
Είναι η υπεράσπιση της τέχνης που δεν είναι πολιτικά επηρεασμένη
ή επηρεασμένη από ατζέντα
ή βασισμένη στην εκπαίδευση
για χάρη της φαντασίας:
Τέχνη ΑφροΤσιχλόφουσκα.
Δε μπορούμε να είμαστε όλοι ΑφροΤσιχλόφουσκοι.
Πρέπει να κρίνουμε τη δουλειά μας για τα πιθανά προβλήματα της.
Πρέπει να κάνουμε ελέγχους όπως του Μπεχτέλ,
και να ρωτούμε:
Είναι δύο ή παραπάνω Αφρικανοί υγιείς σε αυτή την ιστορία;
Είναι καλά οικονομικά και δεν κινδυνεύουν από τη πείνα;
Ζουν τη ζωή τους και την απολαμβάνουν;
Αν απαντήσουμε ναι σε δυο ή περισσότερες ερωτήσεις,
τότε είμαστε ΑφροΤσιχλόφουσκοι.
(Γέλια)
(Χειροκρότημα)
Και η χαρά είναι πολιτική,
γιατί φανταστείτε εικόνες από Αφρικανούς που είναι ζωηροί
αγαπησιάρικοι και διαπρέπουν
και ζουν μια όμορφη, ζωντανή ζωή.
Τι θα σκεφτόμασταν τότε για τους εαυτούς μας;
Θα σκεφτόμασταν ότι αξίζουμε περισσότερη ευτυχία;
Θα σκεφτόμασταν τη μοιρασμένη ανθρωπιά μας μέσα από τη μοιρασμένη μας χαρά;
Αυτά σκέφτομαι όταν δημιουργώ.
Σκέφτομαι τα άτομα και τους τόπους που μου δίνουν απέραντη χαρά,
και δουλεύω για να τις εκπροσωπώ.
Και για αυτό γράφω ιστορίες
για τολμηρά κορίτσια που ρισκάρουν τα πάντα για να σώσουν φυτά
ή τρέχουν με καμήλες,
ή να χορεύουν,
για να τιμήσω τη χαρά
επειδή ο κόσμος μου είναι χαρούμενος
Και ξέρω ότι η ευτυχία είναι προνόμιο σε αυτό το μοιρασμένο κόσμο
που για να έχεις ελπίδα είναι δύσκολο.
Ίσως αν έρθετε μαζί μου να δημιουργήσουμε και να προωθήσουμε
περισσότερη τέχνη Αφροτσιχλόφουσκας,
μπορεί να υπάρξει ελπίδα για διαφορετική ματιά στο κόσμο,
μια χαρούμενη όψη της Αφρικής
όπου τα παιδιά τραυματίζονται
από το μαύρο χιούμορ της μαμάς τους,
(Γέλια)
που ζητούν χαρά ζωηρή και δυναμική τέχνη
στο όνομα όσων μη Αφρικανικών.
Επειδή είμαστε ΑφροΤσιχλόφουσκοι
και υπάρχουν περισσότεροι από ό,τι φαντάζεστε.
Ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκρότημα)