Debbie Millman ရဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဥယျာဉ်သို့ မေတ္တာစာတစ်စောင်
အချိန်ကာလ အစတုန်းက အချိန်မရှိဘူး။
စကြဝဠာဟာ အလွန်သေးငယ်ပြီး မယုံနိုင်အောင် အလွန်သိပ်သည်းတဲ့
အစက်တစ်ခုမှာ ပါရှိတဲ့ စွမ်းအင်
အနည်းငယ်တိုင်းနဲ့ စတင်ခဲ့တယ်။
ဒီအစက်ထက်တောင် ပိုသေးပါတယ်။
အဲဒီအစက်ဟာ စိတ်ကူးလို့မရနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုနဲ့ ပေါက်ကွဲသွားပြီး
ကျွန်မတို့ သိရှိ၊ ဖန်တီးထားတဲ့ အရာအားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။
သစ်စေ့တွေကလည်း ဒါနဲ့ နည်းနည်းတူတယ်။
ဒါတွေက သေးငယ်ပြီး သူတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုလုံးနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေတယ်။
ကျွန်မတို့က အိမ်မှာ ခိုလှုံရင်းဆိုတော့ အခု အချိန်က မတူတော့ဘူး။
အချိန်က ကြောက်စရာကောင်းပြီး မသေချာဘူး။
ဒါကြောင့် ပူဒီနာစိုက်ဖို့ ကျွန်မတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ ဥယျာဉ်လေးကို အရင်ကတည်းက စလုပ်ခဲ့ပေမဲ့
အခုတော့ အချိန်ပိုရလာပါပြီ။
ဒီပန်းတွေ သေသွားပြီလို့ ကျွန်မတို့ ထင်ခဲ့ကြပေမဲ့
မယုံနိုင်လောက် အောင် ပြန်ရှင်သန်လာခဲ့တယ်။
အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်လောက်လား။
ကျွန်မတို့က ခေါင်းလောင်းပုံပန်းကို စိုက်တော့ ရှင်သန်လာတယ်။
ဒီနောက် ကျွန်မတို့ နည်းနည်း ရူးသွပ်သွားတယ်။
ခရမ်းချဉ်သီး၊ မုန်လာဥနီ၊ ပဲ၊ ပြောင်း၊
ဆလတ်နဲ့ သခွားသီး၊ စတော်ဘယ်ရီ၊ ဘလူးဘယ်ရီနဲ့
သံပရာပင်တွေကို စိုက်ပျိုးခဲ့တယ်။
ဒီအချိန်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ အချိန်ပါ။
အကြောက်တရားတွေကြားမှာ အလှတရားတွေ အများကြီးရှိတယ်။
ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိဖို့ သိပ်ခက်တယ်။
ဒီအချိန်အတောအတွင်း
ကျွန်မတို့ဟာ ကျွန်မတို့လက်တွေနဲဲ့
အရာတွေကို ဖန်တီးနိုင်တာကို စောင့်ကြည့်၊ စောင့်မျှော်နေပြီး ကျေးဇူးတင်နေတယ်။
Debbie Millman ရဲ့ New York City သို့မေတ္တာစာတစ်စောင်
ကျွန်မက ဇာတိဖွား နယူးယောက်သူပါ။
ကျွန်မ ဒီမှာတစ်သက်လုံးနေခဲ့ပေမဲ့
မြို့က အံ့အားသင့်စရာ ကုန်ဆုံးမသွားခဲ့ဘူး။
ကြည့်လိုက်တိုင်း မြင်စရာတစ်ခုရှိတယ်။
မြေအောက်မှာ Tom Otterness နဲ့
ခြေဖဝါးအောက်မှာ Lawrence Weiner ရှိတယ်။
ကျွန်မတို့ အများကြီးရှိတယ်။
လူတိုင်းက အရေးပါသူ ဖြစ်ချင်တယ်။
လူတိုင်းက သူတို့ကိုကြားဖို့ ကြိုးစားတယ်။
လူတိုင်းမှာ ခံယူချက်တစ်ခု၊
အမြင်တစ်ခုရှိတယ်။
ပြီးတော့ ရောင်းစရာတစ်ခုလို့ ထင်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခု အိမ်မှာ နေရတာဖြစ်လို့ ဘဝက မတူဘူး။
ကောင်းကင်တစ်ခုတည်းအောက်မှာ
တဒင်္ဂတည်းမှာ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာ။
နယူးယောက်မြို့ဟာ အကြမ်းခံ၊ ကြမ်းတမ်းပြီး
မဆုတ်မနစ်ဖြစ်နိုင်ပုံအကြောင်း ကျွန်မ တွေးနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီပြင်းထန်မှုက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဇွဲကို လှုံ့ဆော်ပေးတံ့အရာဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီအကျပ်အတည်းကို ဖြတ်ကျော်ရင်းနဲ့
ဖြေသိမ့်မှုတစ်ခုခု အတူတူ တွေ့ရှိလိမ့်မယ်လို့
မျှော်လင့်ပါတယ်။
Debbie Millman ရဲ့ ခရီးသွားခြင်းအတွက် မေတ္တာစာတစ်စောင်
ကျွန်မရဲ့ လက်ရာက ကျွန်မကို တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်။
စောစောစီးစီး ထွက်ခွာမှုတွေများစွာရှိပြီး
ညနေခင်းများစွာက လေထဲမှာပါ။
ကျွန်မရဲ့ ခရီးတွေမှာ ကျွန်မဟာ အရာများစွာကို တွေ့ကြုံဖူးတယ်။
ကမ္ဘာပေါ်က ရှေးအကျဆုံးနေရာ
တချို့မှာ လူတွေနေထိုင်ပုံကို ကျွန်မ လေ့လာတွေ့ရှိခဲ့တယ်။
ဒါကတော့ Machu Picchu ပါ။
ဒါက Easter ကျွန်းပါ။
ဒါက Samoa ပါ။
ဒါက Angkor Wat ပါ။
ဒါက ဂျော်ဒန်မှာရှိတဲ့ Petra ပါ။
ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်း၊ ပြဇာတ်ရုံတစ်ရုံနဲ့
လူသေတွေအတွက် သင်္ချိုင်းတွေ ပါရှိတဲ့ ရှေးဟောင်းမြို့တော်ပါ။
မိသားစုတွေဟာ အိပ်ခန်း နှစ်ခန်း၊သုံးခန်းတွဲ တိုက်ခန်းတွေမှာ နေထိုင်ကြတယ်။
ကျွန်မတို့ ခရီးအတော်ပေါက်သွားပါပြီ။
ကျန်ရှိနေတဲ့ အဆောက်အအုံတချို့က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဖြစ်ကျန်နေပြီး
တချို့ကတော့ ဝိညာဉ်လောကဆန်တယ်၊
တချို့က ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် ကောင်းမြတ်တဲ့ ရတုကဗျာတွေ၊
တချို့က သေလွန်သူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို သိမ်းထားတယ်။
တချို့က ကျွန်မတို့ကို ဘက်တွေ ရွေးခိုင်းတယ်။
တချို့က သဘာဝရဲ့ စွမ်းအားကို အရှုံးပေးသွားကြတယ်။
တချို့က အရှုံးမပေးဘူး။
ကောင်းကင်က မြင်ကွင်းက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းတယ်။
ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ချိတ်ဆက်မှု၊
ဆက်စပ်မှုနဲ့ အတိုင်းအတာကို ဖော်ပြတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း အခု ဒီပုံရိပ်ကြီးကို မြင်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။
ခဏရပ်၊ တစ်စစီဖြုတ်ပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို
ပြန်လည်တည်ဆောက်တာကြောင့်
ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလောက် ခက်တဲ့ အချိန်တစ်ခုပါ။
ကျွန်မရဲ့ ခရီးတွေကို ပြန်တွေးမိတယ်။
ကျွန်မတို့ ကွဲပြားပုံ၊ ခြားနားပုံ၊ ထင်ရှားပုံကို မြင်တွေ့လိုက်ပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ ဆင်တူရိုးမှားတွေ ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ပါပြီ။
တိဗက်၊ ပါကစ္စတန်၊ အီတလီ၊ တရုတ်၊
ကမ္ဘောဒီးယားနဲ့
ပီရူးမှာ
ကိုးကွယ်မှုက
ဘယ်လောက်
အဓိပ္ပါယ်ရှိတာ။
ငြိမ်းချမ်းရေးက ကျွန်မတို့ အနာဂတ်အတွက် ဘယ်လောက် အဓိပ္ပာယ်ရှိတာ။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အတိတ်က အမှားတွေကို ဘယ်လောက် နောင်တရလဲဆိုတာ။
အခုလည်း ဘာပဲဖြစ်​ဖြစ်​ ဘယ်​အရာ​တွေပဲ ဖြစ်​ဖြစ်​ မလျှော့တမ်း တောင်းဆိုရင်းပေါံ့။
လောကကြီးမှာ အလှတရားတွေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်။
သိပ်ချစ်စရာတွေပါ။
မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက် ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်။
ကြီးကြီး၊ငယ်ငယ် သတ္တဝါတိုင်းအတွက်ပါ။
ကျွန်မတို့ အိမ်လို့ ခေါ်တဲ့ ဂြိုဟ်ကမ္ဘာအတွက်ပါ။
Debbie Millman ရဲ့ ပုံပြင်ပြောခြင်းအတွက် မေတ္တာစာတစ်စောင်
“Homo Sapiens မျိုးစိတ်အတွက် ပုံပြင်တွေ ပြောပြပြီး နားထောင်ဖို့ လိုအပ်တယ်။
ဇာတ်လမ်းရဲ့အသံက ကျွန်ုပ်တို့ဘဝတွေရဲ့ စိုးမိုးတဲ့ အသံပါ။”
Joseph Campbell
ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ပုံပြင်တွေ ပြောရတာကို ကြိုက်တယ်။
ဒါတွေကို ရေးရတာနဲ့ ပုံဆွဲရတာ ဝါသနာပါပြီး
ဒါတွေကို ဖန်တီးပုံကို ကျောင်းသားတွေကို သင်ပေးရတာ သဘောကျတယ်။
အခု ကမ္ဘာအနှံ့ အမြင်ပိုင်းပုံပြင်ပြော ခြင်း အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲတွေကို ကျင်းပတယ်။
နှစ်တွေကြာလာတော့ ကျောင်းသားတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို ဖော်ပြဖို့
နည်းလမ်းသစ်များစွာကို တီထွင်ခဲ့ကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ အမှန်တရားတွေကို ပြောပြတယ်။
လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထုတ်ဖော်ကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို လှပ်ပြကြတယ်။
သူတို့ဟာ နာကျင်မှုတွေ၊ အမြင်ခံလိုတဲ့ ခံစားချက်တွေ၊ တော်သင့်သလောက် မတော်တဲ့
ဇာတ်လမ်းတွေကို ဝေမျှကြတယ်။
ကြောက်လန့်ခြင်း ဇာတ်လမ်းတွေ၊
လှတာ၊မလှတာ ခံစားချက်တွေ။
ကျွန်မ ဘယ်မှာပဲ သင်သင်၊
သူတို့ရဲ့ ပုံပြင်တွေက ဘယ်လောက် တူညီနေတယ်ဆိုတာကို သိလာရတယ်။
မျှဝေထားတဲ့ အတွေ့အကြုံများစွာက သိရှိစေတာက
ငြင်းဆိုခြင်း၊
ဝေဖန်ခြင်း၊
မလုံခြုံခြင်း၊
မလိုမုန်းထားမှု၊
မေ့ပျောက်ခြင်းနဲ့
သတိရခြင်းတွေပါ။
ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက်၊ ခွန်အား၊
သတိရှိမှု၊ သတ္တိနဲ့
ဖြစ်မြောက်မှု
ဇာတ်လမ်းတွေလည်း
ရှိပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက တကယ်က သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘယ်လောက်ထိ
နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်သွယ်ချင်တတာကို ထင်ဟပ်နေတယ်။
အခုလည်း သူတို့ဟာ ပိုအကောင်းမြင်တဲ့ အနာဂတ် အတွက် သူတို့ အမြင်တွေကို မျှဝေကြတာကြောင့်
သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေဟာ ကျွန်မတို့ခေတ်ရဲ့ ပုံပြင်တွေဖြစ်လာပါတယ်။