Jestem śmieciarzem.
Możecie uważać za interesujące, że zostałem nim
chociaż nienawidzę śmieci.
Mam nadzieję, że w ciągu 10 minut
zmienię wasz pogląd
na wiele rzeczy na tym świecie.
Chciałbym zacząć od samego początku.
Pomyślcie o czasach dzieciństwa.
Jak patrzyliście na rzeczy?
Zapewne według dziecięcych zasad:
To moje, bo widziałem to pierwszy.
Cała sterta rzeczy jest moja, bo coś buduję.
Im więcej mam, tym lepiej.
Oczywiście, jeśli coś jest zepsute, jest twoje.
(Śmiech)
Po 20 latach w recyklingu
stało się dla mnie jasne,
że nie porzucamy naszych dziecięcych przyzwyczajeń,
gdy stajemy się dorośli.
Powiem wam dlaczego tak sądzę.
Każdego dnia w naszych zakładach przetwórczych na całym świecie
przetwarzamy około 500 ton
śmieci wyrzuconych przez ludzi.
500 ton dziennie to mnóstwo rzeczy,
ale to niewielki procent tego,
co wyrzucamy w ciągu całego roku...
właściwie to mniej niż 1 procent.
ONZ szacuje, że rocznie
wyrzucamy około 39 milionów ton
odpadów elektronicznych każdego roku na całym świecie.
To najszybciej rosnąca grupa wyrzucanych odpadów.
Jeśli dorzucimy do tego dobra trwałego użytku, tak jak samochody,
to ta liczba się podwaja.
No i oczywiście im bardziej rozwinięty kraj,
tym większe góry śmieci.
Jeśli popatrzycie na te stosy,
większość z was powie że to śmieci.
My widzimy kopalnię odkrywkową.
Widzimy tak, ponieważ do produkcji tych rzeczy wykorzystano mnóstwo surowców.
To coraz ważniejsze,
żebyśmy dowiedzieli się jak odzyskiwać te surowce
z niezwykle skomplikowanego strumienia śmieci.
Ponieważ od tygodnia słuchamy na TED,
że świat stanie się mniejszy, ludzi będzie więcej,
a oni będą potrzebowali jeszcze więcej rzeczy.
Oczywiście, będą chcieli zabawek i narzędzi,
które większość z nas uważa za oczywiste.
Z czego robi się zabawki i narzędzia,
z których na co dzień korzystamy?
Głównie to wiele odmian plastiku i wiele odmian metalu.
Metale pozyskujemy najczęściej
z wydobywanej rudy
w ciągle poszerzanych,
pogłębianych kopalniach na całym świecie.
Plastik robimy z ropy naftowej,
pochodzącej z odległych miejsc,
gdzie ciągle wiercimy głębiej, aby ją wydobyć.
Takie działania silnie oddziałują na ekonomię i środowisko,
co odczuwamy codziennie.
Dobrą wiadomością jest to, że zaczynamy odzyskiwać materiały ze zużytych rzeczy,
poddajemy recyklingowi zużyte rzeczy
głównie w regionach Świata takich jak tu w Europie,
gdzie obowiązuje prawo recyklingowe
nakazujące recykling materiałów
w zadowalającym stopniu.
Większość tego, co odzyskujemy ze zużytych sprzętów
jeśli dostaną się na recykling, to metale.
Żeby to zobrazować –
użyję stali jako reprezentacji metali,
ponieważ to najczęściej spotykany metal –
jeśli śmieci dotrą na recykling,
prawdopodobnie 90 procent metali
zostanie odzyskanych i ponownie użytych.
Z plastikiem jest zupełnie inaczej:
odzyskujemy mniej niż 10 procent.
Tak właściwie, to bardziej 5 procent.
Większość jest spalana lub składowana.
Ludzie myślą, że skoro plastik jest wyrzucany
to ma małą wartość.
Tak naprawdę, jest on kilka razy droższy niż stal.
Ponadto, produkujemy i zużywamy więcej plastiku
według objętości niż stali każdego roku.
Dlaczego więc tak liczny i cenny materiał
nie jest wykorzystywany wtórnie w podobnym stopniu,
co mniej wartościowe materiały?
Dzieje się tak głównie dlatego,
że metale są proste w przetwarzaniu
z innych materiałów i z samych siebie.
Mają różne gęstości,
różne właściwości przewodnikowe i magnetyczne.
Nawet mają różne kolory.
Tak więc rozróżnianie metali od innych materiałów
i od innych metali jest łatwe
zarówno dla człowieka, jak i maszyny.
Plastiki mają pokrywające się gęstości w bardzo wąskim zakresie.
Mają albo identyczne, albo bardzo podobne
właściwości przewodnikowe i magnetyczne.
Plastik może być każdego koloru,
pewnie o tym wiecie.
Tradycyjne metody segregacji odpadów
nie działają na plastiku.
Inną konsekwencją łatwości odzysku metali przez ludzi
jest to, że mnóstwo rzeczy z krajów rozwiniętych –
i niestety, głównie z USA,
gdzie nie mamy prawa dotyczącego recyklingu jak w Europie –
jest wysyłanych do krajów rozwijających się,
w celu taniego recyklingu.
Ludzie, za mniej niż dolara dziennie, przebierają nasze rzeczy,
wyciągają co tylko mogą, głównie metale –
płytki drukowane i tym podobne –
zostawiają to, czego nie można odzyskać,
czyli najczęściej plastik.
Czasem palą plastik, żeby dostać się do metalu
w spalarniach takich jak ta.
Wyciągają metal ręcznie.
Być może jest to tanie,
ale szkodliwe dla środowiska
i ludzkiego zdrowia rozwiązanie.
Nazywam to środowiskowym arbitrażem.
Nie jest to sprawiedliwe, czy bezpieczne
i nie jest dobre dla środowiska.
Dzisiaj, gdy plastik jest tak powszechny –
a tak na marginesie,
taką metodą oczywiście nie odzyskujemy plastiku –
ludzie próbują odzyskiwać plastik.
To jeden z przykładów.
To zdjęcie zrobiłem na dachu budynku
w jednym z największych slumsów w Bombaju.
Oni trzymają plastik na dachach.
Zanoszą go później do małych warsztatów, takich jak ten,
gdzie ludzie próbują odróżnić od siebie plastiki
po kolorze, po kształcie, po dotyku,
każdym możliwym sposobem.
Czasami korzystają z techniki zwanej "pal i wąchaj",
która polega na paleniu plastiku i wąchaniu
w celu rozróżnienia rodzaju plastiku.
Żadna z tych technik w znaczący sposób nie przyczynia się do odzysku plastiku.
Tak przy okazji,
nie próbujcie tego w domu.
Co więc mamy robić z tym starym jak świat materiałem,
albo z tym co nazywaliśmy kiedyś starym jak świat, plastikiem?
Ja uważam, że jest on zbyt wartościowy i zbyt bogaty,
żeby cały czas odkładać go na wysypiskach,
albo puszczać z dymem.
Tak więc około 20 lat temu zacząłem interesować się śmieciami
próbując wymyślić jak oddzielić
tak podobne materiały od siebie.
W końcu poprosiłem o pomoc moich przyjaciół,
głównie z przemysłu wydobywczego i tych od plastików.
Zaczęliśmy odwiedzać laboratoria wydobywcze na całym świecie.
Robiliśmy tak, bo zajmujemy się wydobyciem, ale ponad ziemią.
W końcu złamaliśmy kod.
To ostatnia niewiadoma recyklingu.
To ostatni główny materiał,
który musi być odzyskiwany w znacznym stopniu na Ziemi.
W końcu odkryliśmy, jak to się robi.
W tym procesie zaczęliśmy odtwarzać plastik,
tak jak jest on produkowany.
Tradycyjnie plastik wytwarza się
z ropy naftowej lub petrochemikaliów.
Rozbija się molekuły i łączy w specyficzny sposób,
aby uzyskać ten wspaniały plastik, z którego codziennie korzystamy.
Mówiliśmy, że musi być lepszy sposób wytwarzania plastiku.
Nie tylko lepszy z ekologicznego punktu widzenia,
ale też z ekonomicznego.
Dobrym początkiem niech będą śmieci.
Kosztują znacznie mniej niż ropa
i są w dużych ilościach,
mam nadzieję że widzieliście na zdjęciach.
Nie rozbijamy plastiku na molekuły
i nie składamy ich ponownie,
wykorzystujemy podejście wydobywcze aby odzyskać materiały.
Znacząco redukujemy główne koszty
urządzeń w naszej placówce.
Mamy ogromne oszczędności energii.
Nie wiem ile innych projektów na naszej planecie może
oszczędzać od 80 do 90 procent energii
w porównaniu z tradycyjnymi metodami.
Zamiast topić kilka milionów dolarów
na budowę zakładów chemicznych,
które będą wytwarzać tylko jeden rodzaj plastiku,
nasze zakłady potrafią wytworzyć każdy rodzaj plastiku.
Możemy zrobić zamiennik
dla plastiku tworzonego z petrochemii.
Nasi klienci odczują
potężne oszczędności w emisji CO2.
Zamkną koło kupując ten produkt.
Przyczynią się do produkcji bardziej ekologicznego produktu.
Robimy tak od jakiegoś czasu,
chciałbym wam pokazać pokrótce jak to robimy.
Zaczynamy od firmy odzyskującej metale, które rozdrabniają rzeczy.
Odzyskują metale
i wyrzucają coś co nazywają pozostałościami – to ich śmieci –
bardzo złożona mieszanka materiałów,
głównie plastików.
Wyrzucamy rzeczy, które nie są plastikiem
takie jak pominięte metale, dywany, gąbki, gumę,
drewno, szkło, papier, jakbyście tego nie nazwali.
Czasami nawet martwe zwierzęta, niestety.
To pierwszy etap naszego procesu, jak w tradycyjnym recyklingu.
Odsiewamy materiały, używamy magnesów,
wykorzystujemy klasyfikacje powietrzem.
Wygląda trochę jak fabryka Willy'ego Wonki.
Pod koniec tego procesu mamy mieszankę różnych plastików:
wiele różnych typów plastików
w wielu różnych klasach jakościowych.
Przechodzimy do bardziej zaawansowanego stadium procesu,
ciężkiej pracy, rozpoczyna się proces wielostopniowej separacji.
Rozdrabiamy plastik do wielkości paznokcia.
Korzystamy z wysoce zautomatyzowanych procesów
aby oddzielić plastiki,
nie tylko ze względu na typ, ale i na klasę.
Na końcu procesu otrzymujemy
malutkie płatki plastiku:
tego samego typu i klasy.
Następnie optycznie sortujemy po kolorze.
Roztapiamy je w silosie na 23000 kilogramów plastiku.
Po roztopieniu wyciskamy plastik
przez malutkie otwory,
przez co wygląda trochę jak makaron spaghetti.
Kroimy te nitki
w coś co nazywamy grudkami.
Staną się walutą dla przemysłu związanego z plastikiem.
To ten sam materiał
który uzyskujemy z ropy naftowej.
Dzisiaj produkujemy to ze starych rzeczy
i zostanie to wykorzystane przy produkcji nowych.
(Oklaski)
Zamiast kończyć na rosnących
stertach w rozwijających się krajach,
albo dosłownie być puszczanym z dymem,
swoje stare rzeczy znajdziesz
na swoim biurku wśród nowych rzeczy,
w miejscu pracy
i po powrocie do domu.
To tylko kilka przykładów
firm, które kupują od nas plastik
zamiast świeżo zrobionego,
do produkcji nowych rzeczy.
Mam nadzieję że zmieniłem wasze spojrzenie
na przynajmniej część rzeczy w waszym życiu.
Korzystamy z rad matki natury.
Matka natura marnuje bardzo mało,
praktycznie ze wszystkiego korzysta ponownie.
Mam nadzieję że przestaniecie patrzyć na siebie jako na klientów –
przez całe życie nienawidzę tego określenia –
a zaczniecie myśleć o sobie, że używacie materiału w jednej formie,
dopóki nie zamieni się w coś innego,
z czego będziecie korzystać później.
W końcu, mam nadzieję że zgodzicie się
na drobną zmianę dziecięcej zasady:
"Jeżeli coś jest zepsute, to moje."
Dziękuję za poświęcony mi czas.
(Oklaski)