De eerste vraag is deze:
Ons land heeft twee verkenningsprogramma's.
Eén daarvan is NASA's missie om het rijk der hemelen
te doorvorsen, waar we allemaal heen willen.
Je ziet dat we Spoetnik hebben, en Saturnus,
en andere manifestaties van ruimteonderzoek.
Maar er is nog een ander programma,
in een ander bureau binnen onze regering, in oceaanonderzoek.
Het is in NOAA, de Nationale Oceanische en Atmosferische Administratie.
Mijn vraag is: "Waarom negeren we de oceanen?"
Ik stel die vraag om de volgende reden.
Het jaarlijkse ruimteonderzoek- budget van NASA
zou het oceaanonderzoek- programma van NOAA
1600 jaar lang bekostigen. Waarom?
Waarom kijken we omhoog? Is het de hemel?
En is de hel beneden? Is het cultureel?
Waarom zijn mensen bang voor de oceaan?
Of denken ze dat het een donkere, duistere plek is
die niets te bieden heeft?
Ik ga jullie 16 minuten lang meenemen naar 72% van de planeet.
Oké, we gaan ons onderdompelen
in mijn wereld.
En ik hoop dat ik het volgende kan overbrengen.
Ik zal het meteen maar even doen anders vergeet ik het.
Alles wat ik je ga laten zien
stond niet in mijn lesboeken op school.
Het meeste stond niet eens in mijn universitaire lesboeken.
Ik ben geofysicus, en al mijn lesboeken over de aardwetenschappen --
ik moest het foute antwoord geven om goed te scoren.
We lachten om continentverschuiving.
Wij leerden over de geosynclinale cyclus van Marshal Kay, een hoop onzin.
Binnen de huidige context was het onzin,
maar dit was indertijd de geologische wet: verticale tektoniek.
Alle dingen waarnaar we gaan kijken
in onze verkenningen en ontdekkingen van de oceanen
zijn voornamelijk ontdekkingen die
bij toeval zijn gedaan.
We zochten iets, en vonden iets anders.
En alles waarover we het gaan hebben
vertegenwoordigt 1/10 van 1%, want meer hebben we niet gezien.
Ik heb een voorstelling.
Dit is een voorstelling van de wereld zonder water.
Het lijkt een kaart,
maar dat is het niet.
Ik heb nog een exemplaar op kantoor,
en ik vraag mensen: "Waarom zijn in dit gebied bergen
en hier helemaal geen?"
Dan zeggen ze: "Goh, geen idee,
is het een breukzone? Is het een hot spot?"
Maar nee, het is de enige plek waar het schip geweest is.
Het zuidelijke halfrond is grotendeels onverkend.
We hadden daar meer verkenningsschepen
in de tijd van kapitein Cook, dan nu. Ongelofelijk.
Oké. We gaan ons dus onderdompelen
in de 72% van de planeet want --
het is heel naief om te denken dat de paashaas
alle hulpbronnen alleen op de continenten heeft gelegd.
(Gelach)
Dat is een belachelijk idee.
We spelen altijd een nulsomspel.
Als we ergens iets weghalen, gaat dat altijd ten koste van iets anders.
Ik geloof in het verrijken van de economie.
We laten zoveel liggen: 72% van de planeet.
En zoals ik later nog zal aanstippen,
ligt 50% van de VS onder water.
Vijftig procent van ons land waar we legaal
alles kunnen doen wat we willen, ligt onder water
en we hebben betere kaarten van Mars.
Waarom? Oké. Ik begon mijn verkenningen op de moeilijke manier.
Mijn eerste expeditie vond plaats
toen ik 17 jaar was. Dat was 49 jaar geleden.
Reken maar uit, ik ben 66. Op mijn eerste tocht op zee
werden we bijna overspoeld door een monstergolf,
en ik was te jong om -- weet je, ik vond het geweldig!
Ik was een surfer en dacht: "Wauw, wat een fantastische golf!"
We zonken bijna, maar ik raakte gefascineerd door expedities.
Gedurende de laatste 49 jaar
ben ik op 120, 121 -- ik blijf ze doen -- expedities geweest.
Vroeger was de enige manier om af te dalen
in een duikboot kruipen, een kleine duikboot,
en zo naar de bodem te duiken.
Ik heb in veel verschillende duikboten gezeten.
Alvin en Sea Cliff en Cyana,
en in alle belangrijkste duikboten die we hebben, ongeveer 8.
We hebben op een goede dag misschien 4 of 5 mensen
op de gemiddelde diepte van de oceanen --
4 of 5 mensen van de miljarden die hier rondlopen.
Het is dus erg moeilijk daar te komen, als je het fysiek doet.
Ik was verrukt en in mijn jaren als masterstudent
kwam de plaattektoniek op.
We beseften dat het grootste gebergte op aarde onder water ligt.
De Mid-oceanische rug loopt als een naad over een basketbal.
Dit is op een Mercatorprojectie.
Als je dit oppervlaktegetrouw zou projecteren,
zou je zien dat de mid-oceanische rug
23% van de oppervlakte van de aarde beslaat.
Bijna een kwart van onze planeet is één enkele bergketen
en we gingen er pas heen nadat Neil Armstrong
en Buzz Aldrin naar de maan waren geweest.
We gingen naar de maan en speelden er golf
voordat we naar het grootste object op onze planeet gingen.
Onze interesse in deze bergketen was voor aardwetenschappers destijds
niet alleen zijn enorme grootte, die de planeet domineert,
maar zijn rol in het ontstaan van de aardkorst.
Het is op de as van de mid-oceanische rug
dat de tektonische platen uiteen drijven.
Zoals een levend organisme dat openscheurt,
stijgt gesmolten bloed naar de wond om die te helen,
vanuit de asthenosfeer, stolt, vormt nieuwe korst en beweegt zijwaarts.
Maar niemand was ooit afgedaald
naar wat we noemen: de grens van creatie --
de Riftvallei -- totdat we met zeven mensen
in de zomer van 1973, 1974 in onze duikboten klommen
en de eerste mensen waren die de grote Riftvallei binnengingen.
We gingen de Riftvallei binnen.
Dit klopt allemaal, behalve dat het er pikkedonker is.
Het is pikkedonker, want
fotonen kunnen de gemiddelde diepte van de oceaan niet bereiken,
op 3,6 kilometer. De Riftvallei ligt op 2,7 kilometer.
Het grootste deel van onze planeet voelt geen zonnewarmte.
Het is er eeuwig donker.
Daarom heb je geen fotosynthese in de diepzee.
Door de afwezigheid van fotosynthese
heb je geen plantenleven en als gevolg daarvan
heb je weinig dierlijk leven in deze benedenwereld.
Dat dachten we althans. Dus in onze eerste verkenningen
richtten we ons op het verkennen van de 'grens van creatie'.
We keken naar de vulkanische fenomenen
die zich over de gehele 68.000 kilometer voordoen.
Daar zijn tienduizenden actieve vulkanen.
Tienduizenden actieve vulkanen.
Er zijn twee ordes van grootte méér actieve vulkanen
op de oceaanbodem, dan aan land.
Dus is het een geweldig geologisch actief gebied,
geen donkere, saaie plek. Het is zeer levendig.
En het wordt opengescheurd.
Maar we worstelden met een bepaald wetenschappelijk probleem.
We konden niet begrijpen waarom bergen onder spanning stonden.
We wisten dat als je een aanvaring had
tussen twee tektonische platen, logischerwijs
de korst opgetild, en dus dikker zou worden.
Vandaar dat je schelpen vindt op Mount Everest.
Niet door overstroming; het werd zover opgedrukt.
We begrepen bergen onder druk,
maar begrepen niet waarom bergen onder spanning stonden.
Het kon eigenlijk niet. Tot een van mijn collega's zei:
"Het ziet eruit als een hitteblaar en de mid-oceanische rug
moet een koelcurve zijn." We zeiden: "Laten we gaan kijken."
We voerden wat warmtemetingen uit. Alles klopte,
07:50 behalve op de as, daar was een gebrek aan warmte-energie.
Het was heet, maar niet heet genoeg.
Dus bedachten we meerdere hypothesen:
het komt door kleine groene mannetjes;
allerhande dingen die gebeuren.
Maar het enige wat logisch was, waren hete bronnen.
Dus moesten er onderzeese hete bronnen zijn.
We gingen op expeditie om de ontbrekende hitte te zoeken.
We gingen langs een bergketen heen vlakbij de Galapagos Rift,
en daar vonden we de ontbrekende hitte...
Het was verbijsterend. Reusachtige schoorstenen.
We gingen erheen in onze duikboot.
We deden een temperatuurmeting, keken op
de thermometer -- die sloeg helemaal door.
De piloot vatte het passend samen: "Dat is heet!"
(Gelach)
Toen beseften we dat de thermometer van hetzelfde materiaal was --
hij had kunnen smelten. Het bleek er
340 °C te zijn, heet genoeg om lood te doen smelten.
Zo ziet een echte er uit, op de Juan de Fuca Rug.
Je kijkt naar een ongelofelijk pijporgel
van chemicaliën die uit de bodem spuiten.
Alles wat je ziet, is van industriële kwaliteit:
koper, lood, zilver, zink en goud.
Dus heeft de paashaas ook wat dingen op de oceaanbodem achtergelaten:
we vinden enorme hoeveelheden
zware metalen in deze bergketen.
We ontdekken enorme hoeveelheden hoogwaardige erts
in deze bergketen, maar dat was niets bij de volgende ontdekking.
We ontdekten een overdaad aan leven,
in een wereld waar het niet thuishoorde. Kokerwormen van 3 meter lang.
Ik herinner me dat ik mijn eigen wodka moest gebruiken
om die te conserveren omdat we geen formaldehyde bij hadden.
We vonden ongelofelijke mosselbedden
op de kale rotsen. Grote mossels,
en toen we die openden, leken ze niet op mossels.
Toen we ze opensneden, hadden ze niet de anatomie van een mossel.
Geen mond, geen verteringssysteem.
Hun lichaam was overgenomen door
een bacterie, die een manier gevonden had
om fotosynthese na te bootsen in het donker,
met een proces dat we nu chemosynthese noemen.
Niets stond daarover in onze lesboeken!
We wisten niets over deze levensvormen.
We voorspelden ze niet.
We stuitten erop, op zoek naar wat ontbrekende hitte.
Toen wilden we het proces versnellen.
We wilden af van die achterlijke reis op en neer in de duikboot:
gemiddelde diepte van de oceaan, 3,6 kilometer;
2½ uur reizen naar je werk 's ochtends;
2½ uur terug naar huis. Vijf uur forensen naar je werk.
Drie uur beneden, gemiddelde afstand afgelegd -- anderhalve kilometer.
(Gelach)
Op een bergketen van 68.000 km. Je baan is veilig, maar handig is anders.
Dus ik ontwierp een nieuwe techniek van telepresentie;
robotsystemen om mezelf te repliceren,
zodat ik mijn voertuig niet opnieuw hoefde uitvinden.
We gebruikten het in onze verkenningen
en we bleven fenomenale ontdekkingen doen
met onze nieuwe robottechnologie. Weer, zoekend naar iets anders,
van één deel van de mid-oceanische rug naar een ander.
De wetenschappers stuitten op verbazingwekkende levensvormen.
Ze vonden nieuwe wezens die ze nooit hadden gezien.
Belangrijker: ze vonden daar beneden bouwwerken
die ze niet begrepen.
Het klopte niet. Ze waren niet boven een magmakamer.
Ze hoorden daar niet. We noemden het de 'Verloren Stad'.
De Verloren Stad werd gekarakteriseerd door ongelofelijke kalksteenformaties
en omgekeerde poelen. Kijk dat nou.
Hoe doe je dat? Dat water is ondersteboven.
We gingen eronder en tapten het af. Het had de pH van gootsteenontstopper.
Een pH-waarde van 11, en toch leefden er chemosynthetische bacteriën
in deze extreme omgeving.
De hydrothermische bronnen waren in een zure omgeving.
Aan het andere eind van het spectrum in een alkaline omgeving
met een pH van 11, bevond zich leven.
Het leven was zoveel creatiever dan we ooit gedacht hadden.
Nogmaals, ontdekt bij toeval. Slechts twee jaar geleden
werkten we bij Santorini, waar mensen zonnebaadden op het strand,
zonder te weten dat we in een nabije caldera
fenomenale hydrothermische bronsystemen vonden
en nog meer levenssystemen.
Dit was op een paar kilometer van waar de mensen gaan zonnebaden
zonder iets van het bestaan van dit systeem af te weten.
Nogmaals, we stoppen bij de rand van het water.
Recentelijk doken we in de Golf van Mexico en vonden waterpoelen,
deze keer met de juiste kant naar boven.
Bingo. Je denkt dat je in de lucht bent, tot een vis voorbijzwemt.
Je kijkt naar pekelpoelen, gevormd door zoutdiapieren.
Daar kwam methaan vrij. Ik had nooit vulkanen van methaan gezien.
In plaats van lava bliezen ze grote bellen methaan uit.
Ze vormden deze vulkanen
en er waren stromen, niet van lava,
maar van modder die uit de aarde komt.
Ik had dit nog nooit gezien.
Maar je vindt onder water niet alleen maar natuurlijke geschiedenis --
ook menselijke geschiedenis. Onze ontdekking van de Titanic.
De realisatie dat de diepzee 's werelds grootste museum is.
Je vindt er meer geschiedenis dan in alle musea op het vasteland.
Toch dringen we er nu pas binnen.
De staat van conservering vinden.
We vonden de Bismarck op 4900 meter diepte. Toen de Yorktown.
Mensen vragen altijd: "Vonden jullie het juiste schip?"
Er stond "Yorktown" op de boeg.
(Gelach)
Meer recent vonden we klassieke geschiedenis.
Hoeveel zeelui uit de oudheid hadden een slechte dag? Een miljoen.
We ontdekten deze op de oude handelsroutes,
waar ze niet hoorden te zijn.
Dit scheepswrak zonk 100 jaar voor de geboorte van Christus.
Deze vervoerde een prefab Romeinse tempel, rechtstreeks van Gamma.
Dan is er een die zonk in de tijd van Homerus, 750 v. Chr.
Meer recent verkenden we in de Zwarte Zee.
Omdat er geen zuurstof is, is het het grootste reservoir
van waterstofsulfide op aarde. Scheepswrakken zijn perfect intact.
Alle organische materie is perfect bewaard. We beginnen ze uit te graven.
We verwachten lichamen in perfecte conditie boven te halen met hun DNA.
Kijk naar de staat van conservering --
nog steeds de markering van de timmerman. Kijk die artefacten.
Je ziet nog steeds de bijenwas druipen.
Dit schip zonk 1500 jaar geleden.
Gelukkig konden we het Congres overtuigen.
We beginnen te lobbyen bij het parlement.
We stalen recentelijk een schip van de Amerikaanse marine.
De Okeanos Explorer. Zijn missie...
Zijn missie is zo mooi als het maar kan.
Zijn missie is te gaan waar niemand ooit geweest is op aarde.
Ik zocht hem gisteren op; hij is bij Seattle. Oké.
(Applaus)
Hij komt deze zomer online
en begint zijn ontdekkingsreis.
Maar we hebben geen idee wat we gaan vinden met onze technologie.
Maar het gaat zeker naar het onbekende Amerika.
Dat is dat deel van de Verenigde Staten dat onderwater ligt.
Al dat blauwe is van ons, en toch
zoals ik al zei, vooral van de westelijke territoriale eigendommen
hebben we geen kaarten. We hebben er geen kaarten van.
We hebben kaarten van Venus, maar niet daarvan.
We hebben geen idee wat we gaan vinden.
Geen idee wat we gaan vinden.
Of we een scheepswrak uit de oudheid vinden, een Feniciër bij Brazilië,
of een nieuwe rotsformatie, nieuw leven.
Dus we gaan het runnen als een noodhospitaal.
We gaan ons commandocentrum
via een breedband-satelietlink verbinden met een nieuw gebouw
op de Universiteit van Rhode Island, genaamd het Innerspace Center.
En daarbinnen gaan we het runnen als een atoomonderzeeër,
met een team dat 24 uur per dag rouleert.
Een nieuwe ontdekking is ogenblikkelijk te zien
in het commandocentrum.
Dan is het ook nog aangesloten via internet --
de nieuwe Internet-snelweg waarbij internet-versie 1
zal afsteken als een zandweggetje --
met 10 gigabit aan bandbreedte.
We gaan volstrekt nieuwe terreinen verkennen.
Een groot blanco blad op onze planeet. Binnen enkele uren brengen we het in kaart
waarna de kaarten verspreid worden naar de grote universiteiten.
Het blijkt dat 90% van alle oceanografisch intellect
in dit land op 12 universiteiten zit. Allen op I-2.
We kunnen vervolgens een commandocentrum bouwen.
Dit is een centrum aan de Universiteit van Wasington.
Zij praat met de piloot. Ze zit 8000 km verderop en geeft aanwijzingen.
Met mooie hiervan is, dat we dit dan kunnen overdragen aan onze kinderen.
Zij kunnen deze expeditie volgen.
Ik ben een programma gestart --
waar ben je Jim? Jim Young die me hielp om het Jason Project op te zetten.
Meer recentelijk zijn we een programma gestart
met de 'Boys en Girls Clubs of America',
zodat we ze kunnen motiveren
en stimuleren door de spanning van het live op ontdekkingstocht gaan.
Ze geven waar ze klaar voor zijn.
Een volwassene laat ik nooit mijn robot besturen.
Je hebt niet genoeg spelervaring.
Maar een kind zonder brevet mag mijn voertuig besturen.
(Applaus)
Want wat we willen creëren
is het klaslokaal van morgen.
We hebben sterke concurrentie en we moeten motiveren, en dat doen we.
Je wint of verliest een ingenieur of wetenschapper tegen zijn 13e levensjaar.
Het is game over na de tweede klas van de middelbare school.
We moeten niet slechts trots zijn op onze universiteiten.
We moeten trots zijn op onze middelbare scholen.
Als we de beste middelbare scholen hebben ter wereld,
komen de beste jongelui voor ons uit dat systeem gestroomd.
Want dit is wat we willen. Dit willen we.
Deze jongedame kijkt geen voetbalwedstrijd
en ook geen basketbalwedstrijd.
Ze ziet een ontdekkingstocht op duizenden kilometers afstand
en ze realiseert zich net wat ze ziet.
En als je een openvallende mond hebt, kun je informeren.
Je kan zoveel informatie in die geest stoppen; hij is vol ontvankelijk.
(Applaus)
Dit is hopelijk een toekomstig ingenieur
of wetenschapper in de strijd voor waarheid.
Mijn laatste vraag:
waarom kijken we niet hoe we naar zee kunnen verhuizen?
Waarom hebben we programma's voor bewoning van Mars,
en programma's die kijken naar het koloniseren van de maan,
maar geen programma voor de kolonisatie van onze eigen planeet?
De technologie is beschikbaar.
Dank je wel.
(Applaus)