എന്റെ പ്രസംഗം ഒരു ചോദ്യത്തോടെ തുടങ്ങാൻ എന്നെ അനുവദിക്കുക
നിങ്ങൾക്കറിയാമല്ലോ, ലോകം മുഴുവനും,
ആളുകൾ തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി പോരാടുന്നു,
തങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പോരാടുന്നു.
ചിലർ അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കുന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾക്കെതിരെ പോരാടുന്നു.
മറ്റുചിലർ അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങൾക്കെതിരെയും.
ഏത് യുദ്ധമാണ് വിഷമകരം എന്നാണ് നിങ്ങൾ കരുതുന്നത്?
എന്നെ ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം
അല്പസമയത്തിനുള്ളിൽ പറയാൻ അനുവദിക്കുക.
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ രണ്ട് വർഷം പിന്നിലേക്ക് ഞാൻ നിങ്ങളെ കൊണ്ടുചെല്ലട്ടെ.
എന്റെ മകൻ അബൂദിയെ ഞാൻ ഉറക്കുകയായിരുന്നു.
അന്നവന് അഞ്ച് വയസ്സായിരുന്നു.
അവന്റെ ഉറക്കത്തിനു മുൻപുള്ള പ്രവർത്തികൾ ചെയ്തു തീർത്തതിനു ശേഷം,
അവൻ എന്റെ നേർക്ക് നോക്കി ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു :
"അമ്മേ, നമ്മൾ ചീത്ത മനുഷ്യരാണോ?"
ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.
"അബൂദീ, നീ എന്താണ് ഇത്തരം വിവരമില്ലായ്മകൾ പറയുന്നത്?"
അന്നേ ദിവസം അവൻ സ്കൂളിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ
അവന്റെ മുഖത്ത് മുറിവുകൾ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു.
എന്നാൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് അവൻ എന്നോട് പറയാൻ വിസമ്മതിച്ചു.
[പക്ഷെ ഇപ്പോൾ] അവൻ എന്നോട് വെളിപ്പെടുത്തി.
"സ്കൂളിലെ രണ്ട് കുട്ടികൾ എന്നെ ഇടിച്ചു.
അവരെന്നോട് എന്റെ അമ്മയെ ഫേസ്ബുക്കിൽ കണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
നിന്നേയും നിന്റെ അമ്മയേയും ജയിലിൽ ഇടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു" എന്നവർ പറഞ്ഞു
ആരോടും എന്തും പറയാൻ എനിക്ക് എപ്പോഴും ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ വിജയങ്ങളിൽ ഞാൻ അഭിമാനം കൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷെ എന്റെ മകനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സന്ദർഭം..
അവ എന്നെ സത്യത്തിലേക്കടുപ്പിച്ച നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു.
എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും എനിക്കു നേർക്കാണെന്ന് തോന്നി.
നോക്കൂ, ഞാൻ ഒരു സൗദി സ്ത്രീയാണ്
കാറോടിച്ചതിന് ഞാൻ ജയിലിലടയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്
കാരണം എന്റെ രാജ്യത്ത് സ്ത്രീകൾ കാറോടിക്കാൻ പാടുള്ളതല്ല.
കാറിന്റെ ചാവി എനിക്ക് തന്നു എന്ന കുറ്റത്തിന്,
എന്റെ സഹോദരൻ രണ്ട് തവണ ജയിലിലടയ്ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്,
അദ്ദേഹം പല തവണ ആക്ഷേപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്
ആക്ഷേപങ്ങൾ മൂലം അദ്ദേഹം ജിയോളജിസ്റ്റിന്റെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച്,
ഭാര്യയേയും രണ്ട് വയസ്സുള്ള മകനേയും കൂട്ടി രാജ്യം വിടേണ്ടി വന്നു.
എന്റെ അച്ഛന് ഞായറാഴ്ചത്തെ ആരാധനയിൽ
സ്ത്രീ ഡ്രൈവർമാരെ ഇമാം ഇകഴ്ത്തി സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടിരിക്കേണ്ടി വന്നു,
അവരെ വേശ്യകളെന്നു വിളിക്കുന്നത്,
ആയിരക്കണക്കിന് വിശ്വാസികളുടെ മുന്നിൽ വച്ച് കേൾക്കേണ്ടിവന്നു.
കേട്ടിരുന്നവരിൽ പലരും എന്റെ അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോ, കുടൂംബക്കാരോ ആയിരുന്നു.
എനിക്കെതിരെ ഒരു ആസൂത്രിത കുപ്രചാരണം
പ്രാദേശിക മാധ്യമങ്ങളിൽ, തെറ്റായ ഊഹാപോഹങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ
കുടുംബ സദസ്സുകളിലും, തെരുവുകളിലും
സ്കൂളുകളിൽപ്പോലും നടത്തി.
പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് ഒരു കാര്യം തോന്നി.
ആ കുട്ടികൾ
എന്റെ മകനോട് മോശമായി പെരുമാറാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതായിരുന്നില്ല.
അവർ തങ്ങൾക്കു ചുറ്റുമുള്ള മുതിർന്നവരാൽ വശംവദരാക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു.
ഇത് കുറച്ച് ദൂരം വണ്ടിയോടിച്ച
എനിക്ക് നേരെയുള്ള ശിക്ഷയായിരുന്നില്ല.
ഇത് സമൂഹത്തിന്റെ നിബന്ധനകൾ അനുസരിക്കാത്തതിന്റെ
ശിക്ഷയായിരുന്നു.
പക്ഷെ, എന്റെ കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല.
എന്റെ കഥ അല്പം വാക്കുകളിൽ ഒതുക്കി പറയാൻ
എന്നെ അനുവദിക്കൂ.
മെയ് 2011-ൽ,
ഞാൻ എന്റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ആളോട്
എനിക്ക് അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വന്ന പ്രശ്നങ്ങളെപ്പറ്റി വിശദീകരിച്ചു
വീട്ടിലേക്കെത്താൻ നോക്കവേ,
എനിക്കൊരു കാറും അന്താരാഷ്ട്ര ഡ്രൈവിങ്ങ് ലൈസൻസും ഉണ്ടായിട്ടും ഉള്ള പ്രശ്നങ്ങളെപ്പറ്റി ഞാൻ സംസാരിച്ചു.
എനിക്ക് ഓർമ്മയുള്ള കാലം മുതലേ, സൗദി അറേബ്യയിലെ സ്ത്രീകൾ
വിലക്കിനെക്കുറിച്ച് പരാതിപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷെ, ഇതിനുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ
കഴിഞ്ഞ 20 വർഷമായി, അതായത് ഒരു തലമുറക്കാലമായി
ആരും ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.
ഞാൻ പറഞ്ഞു തീർന്നപ്പോൾ സഹപ്രവർത്തകൻ എന്നോട് ആ നല്ല/ചീത്ത വാർത്ത പറഞ്ഞു.
അതായത്, "രാജ്യത്തെ ഒരു നിയമവും നിങ്ങളെ വണ്ടിയോടിക്കുന്നതിൽ നിന്നും തടയുന്നില്ല".
ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിനു നേരെ നോക്കി, അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്നെനിക്കു തോന്നി.
സൗദിയിൽ അത്തരം ഒരു നിയമമില്ല.
ദൃഡമായ മത ഫത്വകളിൽ അധിഷ്ടിതമായ
വെറും ആചാരങ്ങളും സമ്പ്രദായങ്ങളും
സ്ത്രീകൾക്കു മേൽ അവരോധിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ഈ തോന്നൽ ജൂൺ 17 എന്ന ദിനത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു,
അന്നേദിവസം സ്ത്രീകളെ വളയം കയ്യിലെടുക്കാനും
വാഹനം ഓടിക്കാനും പ്രേരിപ്പിച്ചു.
കുറച്ച് ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രതികരണങ്ങൾ കിട്ടിത്തുടങ്ങി
"നിങ്ങൾ വണ്ടിയോടിച്ചാൽ ആൺ ചെന്നായകൾ നിങ്ങളെ ബലാത്സംഗം ചെയ്യും"
നജില ഹരീരി എന്ന ധൈര്യവതിയായ ഒരു സ്ത്രീ ഉണ്ടായിരുന്നു,
ജിദ്ദയിൽ താമസിക്കുന്ന സൗദി സ്ത്രീയാണവർ.
അവർ തനിയെ കാർ ഓടിച്ചിരുന്നു
എന്നാൽ അതിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ റെക്കോഡ് ചെയ്തിരുന്നില്ല.
ഞങ്ങൾക്ക് തെളിവു വേണ്ടിയിരുന്നു.
അതിനാൽ ഞാൻ ഓടിച്ചു. വീഡിയോ യൂ ട്യൂബിൽ പോസ്റ്റു ചെയ്തു.
അദ്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ,
ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അത് ആയിരക്കണക്കിനാളുകൾ വീക്ഷിച്ചു.
പിന്നീടെന്ത് സംഭവിച്ചെന്നോ?
എനിക്ക് ഭീഷണികൾ കിട്ടിത്തുടങ്ങി
ഈ ഉദ്യമം നിർത്തിയില്ലെങ്കിൽ കൊല്ലുമെന്ന്, ബലാത്സംഗം ചെയ്യുമെന്ന്.
സൗദി ഭരണകൂടം നിശബ്ദത പാലിച്ചു.
അത് എന്നെ പേടിപ്പിക്കുകയാണുണ്ടായത്.
ഞാൻ ഈ ഉദ്യമത്തിന് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചത് സ്ത്രീകളോടോപ്പമായിരുന്നു,
കൂടെ പുരുഷ പ്രവർത്തകരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾക്ക്, ഭരണകൂടം എങ്ങനെ
ജൂൺ 17-ന് നടന്ന, സ്ത്രീകൾ വാഹനമോടിക്കുന്ന
ഈ പ്രതിഷേധത്തോട് പ്രതികരിക്കുമെന്ന് അറിയേണ്ടിയിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഇത്തവണ ഞാൻ എന്റെ സഹോദരനോട്
ഒരു പുലീസ് കാറിനു സമീപം വാഹനം ഓടിക്കുന്നതിനായി കൂടെ വരാൻ പറഞ്ഞു.
ഞങ്ങളെ പെട്ടെന്നു തന്നെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും,
ഇനിയൊരിക്കലും വാഹനം ഓടിക്കില്ലെന്ന സത്യവാങ്മൂലം എഴുതിക്കുകയും, ജാമ്യം നൽകുകയും ചെയ്തു.
രണ്ടാമത് പിടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, സഹോദരനെ ഒരു ദിവസം തടവിൽ വയ്ക്കുകയും
എന്നെ ജെയിലിലേക്ക് വിടുകയും ചെയ്തു.
എന്നെ അങ്ങോട്ട് വിട്ടത് എന്തിനാണെന്നെനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല.
കാരണം, ചോദ്യം ചെയ്യലിൽ എനിക്കെതിരെ ഒരു കുറ്റവും ചുമത്തിയിരുന്നില്ല.
ഞാൻ നിരപരാധിയാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു
ഞാൻ നിയമം ലംഘിച്ചിരുന്നില്ല, ഞാൻ അബായ ധരിച്ചിരുന്നു
-അബായ എന്നത് സൗദി സ്ത്രീകൾ പുറത്ത് പോകുമ്പോൾ ധരിക്കുന്ന മേൽ വസ്ത്രമാണ്-
എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന തടവുകാർ അത് അഴിച്ചു വയ്ക്കാൻ ഉപദേശിച്ചു
എനിക്ക് എന്റെ നിരപരാധിത്വത്തിൽ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട്,
"ഞാൻ ഇന്നു തന്നെ തിരിച്ചു പോകും" എന്ന് ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.
ജയിലിനു പുറത്ത് മുഴുവൻ രാജ്യവും ഇളകിമറിഞ്ഞിരുന്നു,
ചിലർ എന്നെ മർദ്ദിച്ചു,
മറ്റ് ചിലർ എനിക്ക് പിന്തുണയ്ക്കായി ഒപ്പുകൾ ശേഖരിച്ചു,
രാജാവിനു സമർപ്പിക്കാനുള്ള ഹരജിയിലേക്ക്.
ഒൻപതു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം എന്നെ വിട്ടയച്ചു.
ജൂൺ 17 ന്
തെരുവുകളിൽ മുഴുവനും പുലീസ് വാഹനങ്ങൾ നിരന്നു നിന്നിരുന്നു.
മത പോലീസിന്റെ കാറുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു,
എന്നാൽ നൂറോളം ധൈര്യവതികളായ സൗദി സ്ത്രീകൾ
നിരോധനം ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് അന്ന് വാഹനമോടിച്ചു.
ഒറ്റയാളെപ്പോലും അറസ്റ്റു ചെയ്യുകയുണ്ടായില്ല. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ഈ നിരോധനത്തെ മറികടന്നു.
(കയ്യടി)
ഞങ്ങൾക്ക് വാഹനം ഓടിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന്,
അൽല്ലെങ്കിൽ സ്ത്രീകൾ സൗദിയിൽ വാഹനമോടിക്കരുതെന്ന്, എല്ലാവർക്കുമറിയാമായിരിക്കും.
പക്ഷെ, അതെന്തുകൊണ്ടെന്ന് വളരെക്കുറച്ച് പേർക്കു മാത്രമേ അറിയുകയുണ്ടാവുകയുള്ളൂ.
ഇതിനുള്ള ഉത്തരം ഞാൻ പറയാം.
ഒരു ഔദ്യോഗിക പഠനം നടത്തിയിരുന്നു
ഇത് ശൗറാ കൗൺസിലിനു സമർപ്പിക്കുകയുമുണ്ടായി
ശൗറ കൗൺസിൽ എന്നത് സൗദി രാജാവ്
നിയമിക്കുന്ന കോൺസുലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ ആണ്-
പഠനം നടത്തിയത് ഒരു പ്രാദേശിക പ്രൊഫസറും,
അതെ, ഒരു യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രൊഫസർ.
ഇതൊരു യുനെസ്കോ പഠനത്തെ ആസ്പദമാക്കിയുള്ളതാണെന്ന് അദ്ദ്ദേഹം അവകാശപ്പെടുന്നു.
പഠനത്തില് പറയുന്നത്,
ബലാത്സംഗത്തിന്റെ, വിവാഹേതര ബന്ധങ്ങളുടെ
വിവാഹേതര ബന്ധത്തിൽ പിറന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ, മയക്കു മരുന്ന് ഉപയോഗത്തിന്റെ, വേശ്യാവൃത്തിയുടെ ശതമാനക്കണക്ക്
സ്ത്രീകൾ വാഹനമോടിക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളിൽ
സ്ത്രീകൾ വാഹനമോടിക്കാത്ത രാജ്യങ്ങളിലേക്കാൽ കൂടുതലാണെന്നതാണ്.
(ചിരിക്കുന്നു)
ഇത് എനിക്കറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ ഞെട്ടി.
ഞാന് പറഞ്ഞു, " സ്ത്രീകൾ വാഹനമോടിക്കാത്ത ലോകത്തിലെ
അവസാന രാജ്യം നമ്മുടേതാണ്."
നിങ്ങൾ ലോക ഭൂപടത്തിൽ നോക്കിയാൽ,
രണ്ട് തരം വിഭാഗങ്ങൾ കാണാം :
ഒന്ന് സൗദി അറേബ്യ, മറ്റ് ബാക്കിയുള്ള ലോകം.
ഈ പഠനത്തെ കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ട്വിറ്ററിൽ ഒരു ഹാഷ്ടാഗ് തുടങ്ങി വച്ചു
ഈ വാർത്ത ലോകമെമ്പാടുമുള്ള പത്രങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞു.
[ബി.ബി.സി. ന്യൂസ്: സ്ത്രീകൾ വാഹനമോടിച്ചാൽ 'പാതിവ്രത്യം ഇല്ലാതാകുമെന്ന്' സൗദി മതമേലധ്യക്ഷൻ]
(ചിരിക്കുന്നു)
അപ്പോഴാണ് ശത്രുവിനെ പരിഹസിക്കുന്നത് ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുമെന്ന്
ഞങ്ങൾ മനസിലാക്കിയത്.
ഇതിലൂടെ നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും മൂർച്ചയേറിയ ആയുധമായ ഭയം അസ്ഥാനത്താകുകയാണ്.
ഇവിടുത്തെ നാട്ടുനടപ്പ് വളരെ പ്രാകൃതമായ
വിശ്വാസങ്ങളെയും പ്രമാണങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളവയാണ്.
ഇവ സ്ത്രീകളെ താഴ്ന്നവരായി കണക്കാക്കുന്നു,
കൂടാതെ അവർക്ക് രക്ഷകർത്താവ് വേണമെന്ന് നിഷ്കർശിക്കുന്നു.
അതിനാൽ അവർ രക്ഷകർത്താവിന്റെ സമ്മതം തേടേണ്ടി വരുന്നു
വാക്കാലോ, എഴുത്തിലോ, ജീവിതാവസാനം വരെ.
മരണം വരെയും നമ്മള് ആശ്രിതരാണ്.
മത ഫത്വകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തുമ്പോൾ,
അവ ശരീയ നിയമങ്ങളുടെ തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനത്തെ ആസ്പദമാക്കുമ്പോൾ
കാര്യങ്ങൾ വഷളാകുന്നു.
അതിലും കഷ്ടം അവ ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ട്
നിയമങ്ങളാക്കി മാറ്റപ്പെടുമ്പോളാണ്,
സ്ത്രീകൾ തങ്ങൾ ഇകഴ്ന്നവരാണെന്ന് സ്വയം കരുതുമ്പോളാണ്
ഈ നിയമങ്ങൾ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്കെതിരെ
പോരാടുമ്പോഴാണ്.
എനിക്ക് നേരെ വന്ന ആക്രമണങ്ങളെ ചെറുത്തതു മാത്രമല്ല എന്റെ അനുഭവം.
എന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങൾ
ജീവിക്കുക എന്നതും കൂടിയാണ്-
നാട്ടിൽ ഒരു പ്രതിനായികയുടെ വ്യക്തിത്വവും
പുറത്ത് ഒരു വിജയിയും.
ഇതും കൂടി പറയട്ടെ, കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ രണ്ട് കഥകൾ നടന്നു.
ഒന്ന് സംഭവിച്ചത് ഞാൻ ജയിലിലായിരിക്കുമ്പോഴാണ്.
ഞാൻ ജയിലിലായിരുന്നപ്പോൾ
ആ വിവരം അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമങ്ങളിൽ എല്ലാവരും കണ്ടുവെന്ന് എനിക്കാറിയാം.
ഒൻപത് ദിവസങ്ങൾ ഞാൻ ജയിലിലായിരുന്നെന്നോ മറ്റോ ആയിരിക്കണം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുക.
പക്ഷെ എന്റെ മാതൃരാജ്യത്തിലെ സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
അവിടെ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു:
"മനാൽ അൽ ഷരീഫ് സ്തീകളെ വാഹനമോടിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചതിനും, പൊതുസമാധാനം നശിപ്പിച്ചതിനും
നിയമത്തെ നേരിടുന്നു."
എനിക്കറിയാം.
"മനാൽ-അൽ-ഷെറീഫ് പിന്മാറുന്നു"
ഹാ, അതു കുഴപ്പമില്ല. ഇതാണെനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്,
"മനാൽ അൽ ഷെറീഫ് ഉള്ളുതുറന്ന് കുറ്റസമ്മതം നടത്തുന്നു:
"എന്നെ വശീകരിച്ചത് വിദേശ ശക്തികളാണ്"
(ചിരിക്കുന്നു)
അങ്ങനെയങ്ങനെ പല വാർത്തകൾ, എന്നെ വിചാരണ ചെയ്യുന്നതിനെപ്പറ്റിയും, പരസ്യമായി ചാട്ടവാറടി നൽകുന്നതിനെപ്പറ്റിയും.
ഇതൊരു വ്യത്യസ്തമായ അവസ്ഥയായിരുന്നു.
എന്നോട് കഴിഞ്ഞ വർഷം
ഓസ്ലോ ഫ്രീഡം ഫോറത്തിൽ ഒരു പ്രസംഗം നൽകാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടൂ.
എനിക്കു ചുറ്റും എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെയും
എന്നെ പിന്താങ്ങുന്നവരുടെയും സാന്നിദ്ധ്യം എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു,
അവർ എന്നെ പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് കണ്ടത്.
അതേസമയം, ഞാൻ തിരിച്ച് എന്റെ രാജ്യത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ,
എന്നെ നാട്ടുകാർ വളരെയധികം വെറുക്കുന്നെന്ന് മനസിലായി.
അവരിങ്ങനെയാണ് പറഞ്ഞത് : സൗദി രാജ്യത്തെയും, സൗദി ജനതയയേയും
ചതിച്ചവൾ,
പിന്നെ ട്വിറ്ററിൽ #ഓസ്ളോട്രൈറ്റർ എന്ന ഹാഷ്ടാഗ് ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു.
10,000 ട്വീറ്റുകളോളമാണ് ആ ഹാഷ്ടാഗിൽ വന്നത്
അതേസമയം, അതിനു നേർ വിപരീതമായ #ഓസ്ലോഹീറോ എന്ന ഹാഷ്ടാഗിൽ
വളരെ ചുരുക്കം ട്വീറ്റുകൾ മാത്രമേ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളൂ.
അവർ ഒരു വോട്ടെടുപ്പ് പോലും തുടങ്ങി.
വോട്ടെടുപ്പിൽ 13,000 പേർ പങ്കെടുത്തു:
ആ പ്രസംഗത്തിനു ശേഷം ഞാൻ ഒരു രാജ്യദ്രോഹിയായോ എന്നതായിരുന്നു ചോദ്യം.
തൊണ്ണൂറു ശതമാനം പറഞ്ഞത്, അതെ, അവള് രാജ്യദ്രോഹിയാണെന്നാണ്.
ഇതാ, എന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെപ്പറ്റിയുള്ള രണ്ട് വ്യത്യസ്ത
അവലോകനങ്ങളിതാ.
എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഞാൻ ഒരു അഭിമാനിയായ സൗദി സ്ത്രീയാണ്,
ഞാൻ എന്റെ രാജ്യത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു,
രാജ്യത്തോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടാൺ ഞാനിത് ചെയ്യുന്നത്.
ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത്, സ്ത്രീകൾ മോചിതരല്ലാത്ത ഒരു സമൂഹവും
സ്വയം മോചിതമല്ലെന്നാണ്.
(കയ്യടി)
നന്ദി.
(കയ്യടി)
നന്ദി, നന്ദി, നന്ദി, ഒരുപാട് നന്ദി.
(കയ്യടി)
നന്ദി.
നമുക്ക് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് നാം ഒരുപാട് പാഠങ്ങൾ പഠിക്കും.
ഞാൻ പഠിച്ചത് പതറാതെ നിൽക്കാനാണ്.
ജയിലിൽ നിന്ന് വന്നശേഷം ഞാൻ ചെയ്ത ആദ്യ കാര്യം
ഒരു കുളിക്ക് ശേഷം, ഓൺലൈനിൽ കയറുക എന്നതായിരുന്നു.
ഞാൻ എന്റെ ഫേസ്ബുക്ക് പേജും, ട്വിറ്റർ അക്കൗണ്ടും തുറന്നു,
എനിക്ക് വിമർശനങ്ങൾ നൽകുന്ന എല്ലാവരോടും
ഞാൻ വളരെ അധികം ബഹുമാനം പുലർത്തിയിരുന്നു.
അവർ പറയുന്നത് ഞാൻ കേൾക്കുമായിരുന്നു
എന്നാൽ ഞാൻ പ്രതിരോധിച്ചിരുന്നത് വാക്കുകൾ കൊണ്ടുമാത്രമല്ല.
ഞാൻ പ്രവർത്തിയിലൂടെയും പ്രതികരിച്ചു. അവർ എന്നോട് സമരത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടു നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ,
ഞാൻ ജെനറൽ ഡയരക്ടറേറ്റിനെതിരെ പരാതി നൽകി
ട്രാഫിക്ക് പുലീസ് എനിക്ക് ലൈസൻസ് നൽകാത്തതിന്.
ഒരുപാട് പേർ എനിക്ക്
വലിയ പിന്തുണ നൽകി, എനിക്കു വേണ്ടി ഹരജിയിൽ ഒപ്പിട്ട 3000
പേരെപ്പോലുള്ളവർ.
ഞങ്ങൾ ഈ ഹരജി ശൂറ കൗൺസിലിനു നൽകി
സൗദി സ്ത്രീകള്ക്കേർപ്പെടുത്തിയ നിരോധനം പിന്വലിക്കുകയായിരുന്നു ആവശ്യം,
ഈ ആവശ്യത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന 3,5000 ഓളം പേർ
ആ ഹരജിയിൽ ഒപ്പിട്ടു.
അതെ, അങ്ങനുള്ള ആളുകളും ഉണ്ട്, ഞാൻ ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ പറഞ്ഞെന്നേ ഉള്ളൂ
ഇവർ നല്ലവരാണ്, സൗദിയിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് അവകാശങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർ,
അതിനു വേണ്ടി ശ്രമിക്കുന്നവർ, അതു കാരണം ഒരുപാട് നിന്ദ സഹിക്കേണ്ടി വന്നവർ
സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങൾ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് നിന്ദിക്കപ്പെട്ടവർ.
സൗദി അറേബ്യ സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾ നൽകാനായി
ചെറിയ കാൽ വെപ്പുകൾ നടത്തിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
രാജാവ് നിയമിക്കുന്ന ശൂറാ കൗൺസിൽ,
അബ്ദുള്ള രാജാവിന്റെ ഉത്തരവ് പ്രകാരം
39 സ്ത്രീകളെ കൗൺസിലിലേക്ക് എടുത്തിട്ടുണ്ട്,
20 ശതമാനത്തോളം.
കൗൺസിലിലെ 20 ശതമാനം. (കയ്യടി)
അതേസമയം, ഈ കൗൺസിൽ,
സ്ത്രീകൾക്ക് വാഹനം ഓടിക്കാനുള്ള അവകാശം നൽകുന്ന പെറ്റീഷൻ നാലു തവണ തള്ളിയിരുന്നെങ്കിലും
കഴിഞ്ഞ ഫെബ്രുവരിയിൽ അത് സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു.
(കയ്യടി)
ജയിലിലേക്ക് വിട്ട ശേഷം,
ചാട്ടവാറടി ഉത്തരവാക്കിയശേഷമോ, വിചാരണയ്ക്ക് വിട്ടപ്പോഴോ
ട്രാഫിക്ക് പുലീസിന്റെ വക്താവ് പറഞ്ഞത് ഇപ്രകാരമാണ്,
ഞങ്ങൾ സ്ത്രീ ഡ്രൈവർമാർക്ക് ട്രാഫിക് നിയമലംഘനം മാത്രമേ നൽകുകയുള്ളൂ.
മുതിർന്ന മുഫ്തി,
സൗദിയിലെ മതമേലധ്യക്ഷനാണദ്ദേഹം,
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്, സ്ത്രീകൾ വാഹനമോടിക്കുന്നത് അഭികാമ്യമല്ല എന്നതാണ്.
പഴയ മുതിർന്ന മുഫ്തി ഇതിനെ ഹറാമെന്ന് വിളിച്ച് വിലക്കിയിരുന്നതാണ്.
എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ല ഈ ചെറിയ കാല്വെപ്പുകള്.
സ്ത്രീകൾക്കു വേണ്ടിയാണിത്.
എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് ഒരിക്കല് ചോദിക്കുകയുണ്ടായി,
"ഈ സ്ത്രീകൾ എന്ന് വാഹനമോടിച്ചു തുടങ്ങും എന്നാണ് താങ്കൾ കരുതുന്നത്?"
ഞാൻ പറഞ്ഞു, "സ്തീകൾ 'എന്ന്'?' എന്ന് ചോദിക്കുന്നത് നിർത്തുമ്പോൾ
അവർ ഉടൻ ചെയ്യാന് തയ്യാറായി ഇറങ്ങുമ്പോൾ"
അതുകൊണ്ട്, ഇത് സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥയുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല,
ഇത് സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വന്തം ജീവിതം മുന്നോട്ട് നീക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്നതിന്റെയും പ്രശ്നമാണെന്ന് ഞാൻ പറയും.
അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ എങ്ങനെ ഒരു പ്രവർത്തക ആയി എന്ന് എനിക്ക് പോലും അറിയില്ല.
അതെ, എനിക്ക് അതെപ്പറ്റി യാതൊരു അറിവുമില്ല.
പക്ഷെ, എനിക്കിതറിയാം, ഉറപ്പായും അറിയാം, ഭാവിയിൽ,
ആരെങ്കിലും എന്റെ കഥ ചോദിച്ചാൽ,
ഞാൻ പറയും, "ഞാൻ അഭിമാനിക്കുന്നെന്ന്
നിരോധനം നീക്കിയ സ്ത്രീകളിലൊരാളായതുകൊണ്ടെന്ന്,
നിരോധനത്തിനെതിരെ പോരാടിയതുകൊണ്ടെന്ന്, എല്ലാവരുടെയും സ്വാതന്ത്ര്യം ആഘോഷിച്ചതുകൊണ്ടെന്ന്."
ഞാൻ എന്റെ പ്രസംഗം തുടങ്ങിയത് ഒരു ചോദ്യത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു,
ആരെ നേരിടുന്നതാണ് കൂടുതൽ വിഷമം,
അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കുന്ന ഭരണകൂടങ്ങളെയോ, അവകാശങ്ങള് നിഷേധിക്കുന്ന സമൂഹത്തെയോ?
ഇതിനുള്ള ഉത്തരത്തിലേക്കെത്താൻ എന്റെ പ്രസംഗം നിങ്ങളെ സഹായിക്കുമെന്ന് കരുതുന്നു.
എല്ലാവർക്കും നന്ദി.
(കയ്യടി)
നന്ദി.
(കയ്യടി)
നന്ദി. (കയ്യടി)