Pat Mitchell: Przyniosłaś kilka zdjęć z Yemen Times,
opowiedz o nich
i pokaż nam inne oblicze Jemenu.
Nadia Al-Sakkaf: Cieszę się, że tu jestem.
I chciałabym się podzielić z wami wszystkimi
kilkoma obrazami z dzisiejszego Jemenu
To zdjęcie pokazuje rewolucję
zapoczątkowaną przez kobiety.
A to ukazuje kobiety i mężczyzn
kierujących mieszanym protestem.
Kolejne ukazuje
autentyczną potrzebę zmian.
Jest tam tak wielu ludzi.
To nasilenie powstania.
To zdjęcie pokazuje, że rewolucja
daje szanse na szkolenie,
na wykształcenie.
Te kobiety uczą się o pierwszej pomocy,
oraz o swoich konstytucyjnych prawach.
Uwielbiam to zdjęcie.
Po prostu chciałam pokazać,
że ponad 60 procent mieszkańców Jemenu
ma nie więcej niż 15 lat.
A wyłączono ich z procesu decyzyjnego
i teraz są w czołówkach wiadomości,
jak unoszą flagę.
Język angielski -
widzicie, to są dżinsy
i rajstopy,
z informacją po angielsku -
to możliwość powiedzenia światu
co dzieje się w naszym kraju.
To uzewnętrznienie się
odkryło wiele talentów.
Jemeńczycy sięgają po satyrę,
sztukę,
malarstwo, komiks,
by powiedzieć światu i sobie wzajemnie
co się dzieje.
Oczywiście, jest i ponura strona tego wszystkiego.
To jedno z mniej makabrycznych zdjęć
z rewolucji
i ceny jaką musimy zapłacić.
Solidarność
milionów Jemeńczyków w całym kraju
domagających się jednego.
Już na koniec, mnóstwo ludzi mówi,
że rewolucja w Jemenie
podzieli kraj.
Czy będzie wiele różnych państw?
Czy będzie to druga Somalia?
Ale chcemy powiedzieć światu, że nie,
pod wspólną flagą, nadal pozostaniemy Jemeńczykami.
PM: Nadia, dziękuję ci za te zdjęcia.
One, na wiele różnych sposobów
opowiadają odmienną historię,
od historii Jemenu,
którą często pokazują media.
A jednak, ty sama
buntujesz się przeciwko tym wizerunkom.
Porozmawiajmy zatem przez chwilę o osobistej historii.
Twojego ojca zamordowano.
Yemen Times już
wyrobiła sobie silną renomę
niezależnej anglojęzycznej gazety w Jemenie.
W jaki sposób wtedy
podjęłaś dezycję i przyjęłaś na siebie obowiązki
związane z prowadzeniem gazety,
szczególnie w czasach konfliktu?
NA: Pozwól, że najpierw powiem,
iż nie jestem typową Jemenką.
Domyślam się, że już to zauważyliście.
(Śmiech)
W Jemenie, większość kobiet ma zakrytą twarz,
siedzi za drzwiami
i nie bardzo udziela się w życiu publicznym.
Ale drzemie tam ogromny potencjał,
chciałabym wam pokazać mój Jemen.
Chcę, byście zobaczyli
Jemen moimi oczyma.
Wtedy wiedzielibyście,
że ma wiele do zaoferowania.
Miałam szczęście, bo urodziłam się w rodzinie,
gdzie ojciec zawsze dopingował chłopców i dziewczęta.
Mawiał, że jesteśmy równi.
Był takim niezwykłym człowiekiem.
Tak samo moja matka -- zawdzięczam to rodzinie --
aaa moja historia ...
Studiowałam w Indiach.
I na trzecim roku, czułam się zdezorientowana,
bo byłam Jemenką,
ale również obracałam się
wśród wielu przyjaciół na uniwersytecie.
Wróciłam do domu i oznajmiłam:
Tato, nie wiem kim jestem.
Nie jestem ani Jemenką ani Hinduską.
A on odparł: Jesteś pomostem.
Zachowam to w sercu na zawsze.
Od tamtej chwili jestem pomostem,
i wielu ludzi przeze mnie "przeszło."
PM: No, nie wydaje mi się.
Ale to pomaga powiedzieć,
że niektórzy ludzie są pośrednikami zmian
zachodzących w społeczeństwie.
I kiedy zostałam redaktorem naczelnym,
po moim bracie, prawdę mówiąc --
mój ojciec odszedł w 1999,
a później brat w 2005 --
i wszyscy się zakładali, że nie podołam zadaniu.
"Ta młoda dziewczyna tu się zjawia i popisuje się,
bo to jej rodzinny interes?", czy coś takiego.
Na początku było trudno.
Nie chciałam ścierać się z ludźmi.
Ale z całym szacunkiem
wobec wszystkich mężczyzn, a zwłaszcza starszych,
oni mnie tam nie chcieli.
Rozumiesz, było ciężko
narzucić im swoją władzę.
Ale kobieta musi robić, co do niej należy.
(Aplauz)
W pierwszym roku
musiałam zwolnić połowę mężczyzn.
(Śmiech)
(Aplauz)
Wprowadzić więcej kobiet,
i młodszych mężczyzn.
Dziś nasza redakcja jest bardziej wyważona w kwestii płci.
Inną rzeczą jest profesjonalizm.
To udowadnianie kim jesteś i co potrafisz.
Nie wiem, czy się teraz nie przechwalam,
ale w samym 2006 roku
otrzymaliśmy trzy międzynarodowe nagrody.
Jedna z nich to IPI
Free Media Pioneer Award.
Tak więc, byliśmy rozwiązaniem
dla wszystkich Jemeńczyków.
Chcę tutaj zapunktować,
bo tam na sali siedzi mój mąż.
Wstań proszę [niezrozumiałe]
Bardzo mnie wspierał.
(Aplauz)
PM: Powinniśmy nadmienić,
że pracuje z tobą w gazecie.
Ale w przyjmowaniu tej odpowiedzialności
w takim kształcie jaki masz teraz,
stałaś się owym pomostem
pomiędzy starszą i tradycyjną społecznością
a tą, którą obecnie tworzysz w gazecie.
I wraz ze zmianą osób tam pracujących
musiałaś natrafić na inne umiejscowienie
na które zawsze wpadamy, zwłaszcza w przypadku kobiet,
a które dotyczy zewnętrznego wizerunku,
ubioru, zakrytych chustą kobiet.
Jak zatem radziłaś sobie z tym
osobiście, a także
w stosunku do kobiet z którymi pracowałaś?
NA: Jak wiesz,
dużo czerni charakteryzuje wiele Jemeńskich kobiet
i zakryte chustą twarze.
I to prawda.
I tak jest, bo
kobiety nie są wolne, i nie wolno
im pokazywać swoich twarzy.
To ma związek z tradycyjnym nakazem
pochodzącym od ludzi władzy,
czyli mężczyzn, dziadków i tak dalej.
Rzecz w ekonomicznym usamodzielnieniu
i zdolności powiedzenia przez kobietę:
Mam taki sam wkład w tą rodzinę, a może
większy niż ty.
A im bardziej samodzielne stają się kobiety,
tym bardziej będą w stanie zdjąć chustę, przykładowo,
lub prowadzić własny samochód,
albo mieć pracę czy podróżować.
Zatem to inne oblicze Jemenu
to takie, które
kryje się za chustami.
A to głównie ekonomiczne usamodzielnienie,
pozwala kobiecie zwyczajnie odsłonić twarz.
Ja dokonałam tego poprzez swoją pracę.
Próbowałam zachęcić młode dziewczęta.
Zaczęliśmy od: "możesz zdjąć ją w biurze."
A następnie: "możesz zdjąć ją podczas przydzielonych zadań."
Bo nie wierzyłam, że dziennikarz może nim być z ...-
jak można rozmawiać z ludźmi gdy masz zakrytą twarz? -
i tym podobne, to jest zaledwie ruch.
W Jemenie jestem wzorem do naśladowania.
Wielu ludzi mnie podziwia.
Wiele młodych dziewcząt się na mnie wzoruje.
I muszę im udowodnić, że tak, nadal możesz być mężatką,
nadal możesz być matką,
i wciąż możesz być szanowana w społeczeństwie,
ale równocześnie,
nie oznacza to, że powinnaś być jedną z wielu.
Możesz być sobą, możesz pokazać twarz.
PM: Ale czy pokazanie kim jesteś -
zarówno kreowanie innego wizerunku
jemeńskich kobiet,
ale również to, co stało się możliwe
dla kobiet zatrudnionych w gazecie -
wystawiło cię na osobiste niebezpieczeństwo?
NA: Cóż, Yemen Times, w ciągu 20 lat,
przeszedł wiele.
Wnoszono oskarżenia,
gazetę zamknięto ponad trzykrotnie.
To niezależna gazeta,
ale powiedz to ludziom u władzy.
Sądzą, że jeśli cokolwiek jest im przeciwne,
to jesteśmy gazetą opozycyjną.
To były bardzo trudne czasy.
Niektórzy z reporterów byli aresztowani.
Mieliśmy kilka spraw sądowych.
Dokonano zamachu na mojego ojca.
Dzisiaj jesteśmy w dużo lepszym położeniu.
Udało nam się stworzyć wiarygodność.
A w czasach rewolucji lub zmian jak te dzisiaj,
ważne jest, by niezależne media miały głos.
Ważne, byście
weszli na YemenTimes.com,
to bardzo ważne,
byście posłuchali naszego głosu.
I to jest prawdopodobnie to,
czym chce się z wami podzielić
w zachodnich mediach przypuszczalnie -
jak wiele jest stereotypów -
myślenie o Jemenie jako jednym ujęciu:
oto czym w ogóle jest Jemen.
A to nie jest fair,
w stosunku do mnie, czy mojego kraju.
Do Jemenu zjechało wielu reporterów,
którzy chcieli napisać materiał o Al-Kaidzie lub terroryzmie.
A ja chcę wam powiedzieć, że
był jeden wśród nich,
który chciał zrobić dokument
jakiego żądali jego wydawcy.
Skończyło się na tym, że napisał historię, która zaskoczyła i mnie -
hip hop -
że są młodzi Jemeńczycy,
którzy wyrażają siebie
poprzez taniec i "puczu puczu"
(Śmiech)
No wiesz. (PM: Rap. Breakdance.)
Tak, breakdance.
Taka stara nie jestem.
Po prostu nie jestem na czasie.
(Śmiech)
(Aplauz)
PM: Ależ jesteś.
Właściwie to dokument,
wideo jest dostępne w sieci.
NA: ShaketheDust.org
PM: "Shake the Dust." (NA: "Shake the Dust.")
PM: ShaketheDust.org
Z pewnością ukazuje inne oblicze Jemenu.
Mówiłaś o odpowiedzialności prasy.
Naturalnie, kiedy patrzymy
na sposoby, w jakich odgrodziliśmy się od innych
i stworzyliśmy niepokój
i zagrożenie,
często z braku wiedzy,
braku prawdziwego zrozumienia,
jak widzisz sposób,
w jaki, w szczególności, zachodnia prasa
przedstawia te i inne wydarzenia z regionu,
a szczególnie z twojego kraju?
NA: Jest takie powiedzenie:
Boimy się tego czego nie znamy,
i nienawidzimy tego, czego się boimy.
To sprowadza się do braku badań.
Prawie jak: Wykonaj zadanie, -
jakiś rodzaj zaangażowania.
Nie można uprawiać dziennikarskiego spadochroniarstwa -
wpadasz do jakiegoś kraju na dwa dni
i wydaje ci się, że wykonałeś zadanie i masz materiał.
Zatem chciałabym,
by świat poznał mój Jemen,
mój kraj, mój naród.
Jestem wzorem, ale jest wielu podobnych do mnie.
Może nie ma nas za wielu,
ale jeśli pokaże się nas
jako dobre, pozytywne wzorce,
będzie więcej - mężczyzn i kobiet -
którzy ostatecznie wypełnią lukę -
i ponownie, zbudują pomost -
pomiędzy Jemenem a światem
mówiąc najpierw
o szacunku,
a następnie o porozumieniu
i współczuciu.
Sądzę, że Jemen będzie
przechodził trudną sytuację
w kolejnych dwóch, trzech latach.
To jest normalne.
Ale po dwóch latach, które są ceną jaką gotowi jesteśmy ponieść,
będziemy w stanie się podnieść ponownie,
ale tym razem w nowym Jemenie
z młodszym i bardziej pewnym siebie narodem -
bardziej demokratycznym.
(Aplauz)
PM: Nadia, sądzę, że właśnie pokazałaś nam
całkowicie inne oblicze Jemenu.
I z pewnością, ty sama i to co robisz
daje nam perspektywę przyszłości,
z której skorzystamy,
i za którą będziemy wdzięczni.
Życzę ci dużo szczęścia.
YemenTimes.com
Również na Twitterze.
PM: A więc jesteś na czasie.
(Aplauz)