Pat Mitchell: Je hebt beelden voor ons meegenomen van de Yemen Times.
Neem ons mee door deze beelden
en stel ons voor aan een ander Jemen.
Nadia Al-Sakkaf: Ik ben blij om hier te zijn.
Ik zou graag met jullie allemaal
een paar foto's delen van wat vandaag gebeurt in Jemen.
Deze foto laat een revolutie zien
begonnen door vrouwen.
Ze laat vrouwen en mannen zien
die een gemengd protest leiden.
De andere foto
is de populariteit van de echte behoefte aan verandering.
Zo veel mensen zijn aanwezig.
De intensiteit van de opstand.
Deze foto laat zien dat de revolutie
mogelijkheden heeft geboden voor training,
voor onderwijs.
Deze vrouwen leren over eerste hulp
en hun rechten volgens de grondwet.
Deze foto vind ik geweldig.
Ik wilde gewoon laten zien
dat meer dan 60 procent van de Jemenitische bevolking
15 jaar en jonger is.
Zij werden uitgesloten van besluitvorming
en nu staan ze in het middelpunt van het nieuws,
en planten de vlag.
Engels --
zoals je ziet, is dit een spijkerbroek
en panty's
en een Engelse uitdrukking --
het vermogen om met de wereld te delen
wat er gebeurt in ons eigen land.
Expressie heeft ook
talenten met zich meegebracht.
Jemenieten gebruiken spotprenten
en kunst,
schilderijen, stripverhalen,
om zo de wereld en elkaar
te vertellen wat er gaande is.
Er zit natuurlijk altijd een duistere zijde aan vast.
Dit is maar een van de minder gruwelijke foto's
van de revolutie
en de prijs die we moeten betalen.
De solidariteit
van miljoenen Jemenieten over het land
die maar één ding eisen.
Tenslotte zeggen veel mensen
dat Jemens revolutie
het land zal opbreken.
Zullen er vele verschillende landen ontstaan?
Zal het een tweede Somalië worden?
Maar wij willen de wereld zeggen: nee,
we zullen Jemenieten blijven, onder één vlag.
PM: Bedankt voor die beelden, Nadia.
Ze vertellen, op zo veel verschillende manieren,
een ander verhaal
dan het verhaal van Jemen
zoals dat vaak in het nieuws te zien is.
Toch ontkracht jij zelf
al die karakteriseringen.
Dus laten we even over het persoonlijke verhaal praten.
Je vader is vermoord.
De Yemen Times heeft al
een sterke reputatie in Jemen
als een onafhankelijke Engelstalige krant.
Hoe komt het dat je
de beslissing neemt en de verantwoordelijkheden overneemt
van het leiden van een krant,
juist in zo'n conflictsituatie?
NA: Goed, laat ik je eerst waarschuwen
dat ik niet het typische Jemenitische meisje ben.
Ik denk dat je dat zo onderhand wel gemerkt hebt.
(Gelach)
In Jemen gaan de meeste vrouwen gesluierd
en zitten ze thuis
en nemen ze niet echt deel aan het openbare leven.
Maar er is zo veel potentieel.
Kon ik jullie maar mijn Jemen laten zien.
Konden jullie maar
Jemen door mijn ogen bekijken.
Dan zouden jullie weten
dat er zo veel bij komt kijken.
Ik was bevoorrecht omdat ik geboren was in een familie
waar mijn vader altijd de jongens en de meisjes aanmoedigde.
Hij zei dat we gelijkwaardig zijn.
Hij was een uitzonderlijke man.
Zelfs mijn moeder -- dat ben ik mijn familie verschuldigd --
een verhaal.
Ik heb in India gestudeerd.
In mijn derde jaar raakte ik in de war
omdat ik Jemenitisch was,
maar ik ging ook om
met veel vrienden aan de universiteit.
Ik kwam terug en zei,
''Papa, ik weet niet wie ik ben.
Ik ben niet Jemenitisch, ik ben niet Indiaas.''
Hij zei: ''Je bent de brug.''
Dat is iets wat ik voor altijd zal koesteren.
Sindsdien ben ik de brug,
en veel mensen zijn over me heen gelopen.
PM: Dat denk ik niet.
NA: Maar het helpt me om te vertellen
dat sommige mensen tot verandering kunnen aanzetten
in de samenleving.
Toen werd ik de hoofdredacteur
na mijn broer, trouwens --
mijn vader is overleden in 1999,
en toen mijn broer tot 2005 --
en iedereen dacht dat ik het niet kon doen.
''Wat denk dit jonge meisje wel niet, dat zomaar binnenkomt en opschept
omdat het haar familiezaak is,'' of iets dergelijks.
In het begin was het heel moeilijk.
Ik wilde niet botsen met mensen.
Maar met alle respect
voor de mannen, en vooral de oudere mannen,
ze wilden me daar niet hebben.
Het was heel moeilijk, weet je,
om mijn gezag op te leggen.
Maar een vrouw moet doen wat een vrouw moet doen.
(Applaus)
In het eerste jaar
moest ik de helft van de mannen ontslaan.
(Gelach)
(Applaus)
Ik heb meer vrouwen binnengehaald.
Ik heb jongere mannen binnengehaald.
En nu hebben we een meer gebalanceerde redactie wat betreft geslacht.
Het gaat ook om professionalisme.
Het gaat om het aantonen van wie je bent en wat je kunt doen.
Ik weet niet of ik nu opschep,
maar alleen al in 2006
hebben we drie internationale prijzen gewonnen.
Eén van die prijzen is de IPI
Free Media Pioneer Award.
Dat was dus het antwoord
naar alle Jemenieten.
Ik wil hier iets onderstrepen,
omdat mijn man daar in de zaal zit.
Zou je op kunnen staan, [onduidelijk].
Hij steunt me door dik en dun.
(Applaus)
PM: We zouden erop moeten wijzen
dat hij samen met jou bij de krant werkt.
Maar door deze verantwoordelijkheid over te nemen
en het aan te pakken zoals jij doet,
ben je een brug geworden
tussen een oudere en traditionele samenleving
en de samenleving die je nu creëert bij de krant.
Door het veranderen van de werknemers
ben je waarschijnlijk een andere positionering tegengekomen
waar we altijd tegenaan lopen, in het bijzonder met vrouwen.
Die heeft te maken met het imago aan de buitenkant,
de jurk, de gesluierde vrouw.
Dus hoe ben je hiermee omgegaan
op persoonlijk niveau
net zoals de vrouwen die voor je werkten?
NA: Zoals je weet
bestaat het imago van veel Jemenitische vrouwen uit veel zwart
en bedekte, gesluierde vrouwen.
Dit is waar.
Dat komt grotendeels
omdat vrouwen niet in staat zijn, niet vrij zijn
om hun gezicht aan zichzelf te laten zien.
Veel hiervan is traditionele machtsoplegging
door autoriteitsfiguren
zoals de mannen, de grootouders, enzovoorts.
De economische zelfverwezenlijking
en het vermogen voor een vrouw om te zeggen:
''Ik draag net zoveel bij aan deze familie, of meer,
dan jij.''
Hoe beter vrouwen zich staande kunnen houden,
des te meer zijn ze in staat de sluier weg te halen, bijvoorbeeld,
of in hun eigen auto te rijden
of een baan te hebben of te kunnen reizen.
Dus een ander gezicht van Jemen
is er eigenlijk eentje
dat zich achter de sluiers bevindt.
Het is vooral de economische zelfverwezenlijking
die de vrouw toestaat om het weg te halen.
Ik heb dit in mijn werk gedaan.
Ik heb geprobeerd jonge meisjes aan te moedigen.
We begonnen met, je kunt hem afdoen op de werkplaats.
Daarna, je kunt hem afdoen bij taken.
Omdat ik niet geloofde dat een journalist een journalist kan zijn met --
hoe kun je met mensen praten als je gezicht bedekt is? --
enzovoorts; het is enkel voortgang.
Ik ben een rolmodel in Jemen.
Veel mensen kijken naar me op.
Veel jonge meisjes kijken naar me op.
Ik moest ze bewijzen dat je inderdaad kunt getrouwd zijn,
je kunt een moeder zijn
en je kunt gerespecteerd worden binnen de samenleving,
maar tegelijkertijd
betekent dat niet dat je een deel van menigte moet zijn.
Je kunt jezelf zijn en een gezicht hebben.
PM: Maar door jezelf zo op de voorgrond te zetten --
door een ander imago te laten zien
van Jemenitische vrouwen,
maar ook door wat je mogelijk hebt gemaakt
voor de vrouwen die bij de krant werken --
heeft dit jou in persoonlijk gevaar gebracht?
NA: De Yemen Times
heeft heel veel meegemaakt in 20 jaar.
We zijn vervolgd;
de krant werd meer dan drie keer stopgezet.
Het is een onafhankelijke krant,
maar vertel dat maar aan de mensen die de leiding hebben.
Ze denken dat we een oppositiekrant zijn
als er iets in staat dat tegen hen is.
Dat zijn zeer moeilijke tijden.
Een paar verslaggevers werden opgepakt.
We hebben een paar rechtszaken gehad.
Mijn vader werd vermoord.
Vandaag de dag staan we er veel beter voor.
We hebben geloofwaardigheid verworven.
In tijden van revolutie of verandering, zoals nu,
is het heel belangrijk dat onafhankelijke media een stem hebben.
Het is heel belangrijk
dat je naar YemenTimes.com gaat
en het is heel belangrijk
dat je naar onze stem luistert.
Dat is waarschijnlijk iets
dat ik met jullie ga delen
in westerse media waarschijnlijk --
er zijn veel stereotypes --
die aan Jemen denken in één hokje:
dat is waar het om draait in Jemen.
En dat is niet eerlijk.
Dat is voor mij niet eerlijk en het is voor mijn land niet eerlijk.
Veel verslaggevers komen naar Jemen toe
en willen dan een reportage schrijven over Al-Qaeda of terrorisme.
Ik wilde gewoon iets met jullie delen:
Ooit kwam er een verslaggever langs.
Hij wilde een documentaire maken
over iets wat zijn uitgever wilde.
Uiteindelijk schreef hij een verhaal dat zelfs mij verraste --
over hip hop --
dat er jonge Jemenitische mannen zijn
die zichzelf uitdrukken
door te dansen en puchu puchu te doen.
(Gelach)
Dinges. (PM: Rap. Break dance.)
Ja, break dance.
Zo oud ben ik niet, hoor.
Ik ben gewoon niet op de hoogte.
(Gelach)
(Applaus)
PM: Dat ben je wel.
Dat is trouwens een documentaire
die men online kan bekijken.
NA: ShaketheDust.org.
PM: ''Shake the Dust.'' (NA: ''Shake the Dust.'')
PM: ShaketheDust.org.
Het laat in elk geval een andere kant van Jemen zien.
Je had het net over de persverantwoordelijkheid.
Zeker, als je kijkt
naar de manieren waarop we ons afgescheiden hebben van anderen
en angst gecreëerd hebben
en gevaar,
vaak door het gebrek aan kennis,
het gebrek aan begrip,
hoe bekijk je dan
de manier waarop vooral de westerse pers
reportages maakt over Jemen en andere verhalen in de regio,
maar in het bijzonder in jouw land?
NA: Nou, er is een gezegde dat als volgt gaat:
''Je vreest wat je niet kent,
en je haat wat je vreest.''
Dus eigenlijk gaat het om het gebrek aan onderzoek.
Het is bijna alsof we ''huiswerk'' moeten doen,
en betrokken zijn.
Je kunt niet zomaar overhaaste reportages maken --
gewoon voor een paar dagen in een land zijn
en denken dat je je huiswerk hebt gedaan en een verhaal hebt.
Kende
de wereld mijn Jemen maar,
mijn land en mijn volk.
Ik ben een voorbeeld, er zijn anderen zoals ik.
We zijn misschien niet met velen,
maar als we vooruitgeschoven worden
als een goed, positief voorbeeld,
dan zullen er anderen volgen -- mannen en vrouwen --
die uiteindelijk het gat kunnen overbruggen --
ik kom weer terug op de brug --
tussen Jemen en de wereld
en die eerst praten
over erkenning
en dan over communicatie
en mededogen.
Ik denk dat Jemen
zich in een zeer slechte situatie zal bevinden
de komende twee of drie jaar.
Dat is normaal.
Maar na twee jaar - dat is de prijs die we bereid zijn te betalen -
gaan we weer op onze voeten staan,
maar in het nieuwe Jemen
met een jonger en krachtiger bevolking --
democratisch.
(Applaus)
PM: Nadia, ik denk dat je ons zojuist
een heel ander beeld van Jemen hebt gegeven.
Jijzelf en het werk dat je doet
hebben ons een kijkje in de toekomst gegeven
die we zullen omarmen
en waar we dankbaar voor zullen zijn.
Ik wens je heel veel succes toe.
YemenTimes.com
NA: We zijn ook op Twitter te vinden.
PM: Je bent dus aangesloten.
(Applaus)