Փեթ Միտչել. Դուք նկարներ եք բերել <<Յեմեն Թայմս>> շաբաթաթերթից:
Ահա, ծանոթացրեք մեզ դրանց հետ,
և ներկայացրեք իրական Յեմենին:
Նադիա Ալ-Սաքաֆ. Նախ շատ ուրախ եմ այստեղ գտնվելու համար:
Ես կցանկանայի ձեզ հետ կիսվել
մի քանի նկարներով, որոնք պատկերում են ներկայիս Յեմենի առօրյան:
Այս նկարում պատկերված է
կանանց կողմից մեկնարկված հեղափոխությունը:
Այստեղ երևում է թե կանանց և թե տղամարդկանց կողմից
կազմակերպված բողոքի ցույցը:
Մյուս նկարը
պատմում է փոփոխություն կատարելու իրական անհրաժեշտության մասին:
Այնքան շատ ժողովուրդ կար այնտեղ:
Կարծես մարմնավորում էին ապստամբության ուժը:
Այս նկարից պարզ է դառնում, որ հեղափոխությունը
հնարավորություն է ընձեռել կրթություն,
ուսում ստանալու:
Այս կանայք գիտելիքներ են ստանում առաջին բուժօգնության
և սահմանադրության համաձայն իրենց իրավունքների մասին:
Սիրում եմ այս նկարը:
Պարզապես կցանկանայի ցույց տալ,
որ Յեմենի բնակչության շուրջ 60 տոկոսը
կազմում են 15-ամյա և ավելի ցածր տարիք ունեցող բնակիչները:
Եվ նրանք զրկված էին որոշումներ կայացնելու իրավունքից,
իսկ հիմա նրանք դրոշները ձեռքներին լուրերում առաջնային
տեղ են զբաղեցնում:
Անգլերեն-
ինքներդ էլ տեսնում եք, սրանք ջինսեր և
զուգագուլպաներ են
իսկ անգլերենով գրված նախադասությունը հետևյալն է--
հնարավորություն` կիսվելու աշխարհի հետ այն ամենով,
ինչ կատարվում է մեր իսկ երկրում:
Եվ այս արտահայտությունը նույնպես,
իր հետ բերեց տաղանդներ:
Յեմենցիները գործածում են մուլտֆիլմեր,
արվեստի գործեր,
նկարներ, կոմիքսներ
միմյանց և աշխարհին պատմելու
այն մասին, թե ինչ է կատարվում ընդհանրապես:
Ակնհայտ է, որ այստեղ առկա է նաև մետաղադրամի հակառակ կողմը:
Այս մեկը հեղափոխության քիչ թե շատ սարսափելի
նկարներից է,
և այն գինը, որ ստիպված եղանք վճարել:
Ամբողջ երկրի
միլիոնավոր յեմենցիների համերաշխության համար
մի բան է անհրաժեշտ:
Եվ վերջապես, շատ մարդիկ ասում են,
թե Յեմենի հեղափոխությունը
կկործանի երկիրը:
Արդյո՞ք դա կլինի մյուս ուրիշ երկրների նման:
Արդյո՞ք կունենանք մեկ այլ Սոմալի:
Սակայն ուզում ենք աշխարհին ասել, որ ոչ,
մենք կմնանք նույն յեմեն ազգը` մեկ դրոշի ներքո:
Փ. Մ. Նադիա, շնորհակալություն նկարների համար:
Դրանք, իսկապես, շատ առումներով
մեզ պատմեցին Յեմենի մասին
բոլորովին ուրիշ պատմություն,
որ հաճախ ենք լսում լրատվամիջոցներից:
Մինչդեռ դուք ինքներդ
հերքում եք այդ բոլոր բնութագրությունները:
Եվ այսպես, եկեք մի պահ անդրադառնանք ձեր անձնական պատմությանը:
Ձեր հայրը սպանվել է:
<<Յեմեն Թայմս>>-ը որպես
անկախ, անգլալեզու շաբաթաթերթ,
արդեն մեծ հեղինակություն է վայելում Յեմենում:
Այդ դեպքում ինչպե՞ս
որոշում կայացրեցիք պատասխանատվություն ստանձնելու
շաբաթաթերթի աշխատանքներով զբաղվելու,
հատկապես այս հակասական ժամանակներում:
Ն.Ա. Նախ թույլ տվեք ձեզ տեղեկացնել,
որ ես սովորական յեմենցի աղջիկ չեմ:
Կարծում եմ արդեն նկատած կլինեք:
(Ծիծաղ)
Յեմենում կանանց մեծամասնությունը քողարկված է,
նրանք նստում են դռների ետևում
և մասնակից չեն դառնում հասարակական կյանքին:
Որքան կցանկանայի ձեզ ցույց տալ,
թե ինչքան ներուժ կա մեր Յեմենում:
Որքան կցանկանայի,
որ Յեմենը տեսնեիք իմ աչքերով:
Այդ դեպքում միայն կտեսնեիք,
թե որքան բան կա այնտեղ:
Ես արտոնյալ պայմաններում եմ մեծացել, քանզի ծնվել եմ մի ընտանիքում,
որտեղ հայրս խրախուսում էր թե տղաներին, և թե աղջիկներին:
Նա միշտ ասում էր, որ մենք բոլորս հավասար ենք:
Հայրս արտակարգ մարդ էր:
Նույնը կասեյի մորս մասին, մի խոսքով ես պարտական եմ իմ
ընտանիքին:
Ես սովորել եմ Հնդկաստանում:
Ուսումնառությանս երրորդ տարում փոքր -ինչ շփոթմունքի մեջ էի,
քանզի ես յեմենցի էի,
բայց այդուհանդերձ ձուլվել էի նաև
քոլեջի իմ ընկերների հետ:
Եվ երբ տուն վերադարձա ասացի.
<<Հայրիկ, ես չգիտեմ, թե ով եմ ես:
Ոչ յեմենցի եմ, և ոչ էլ հնդիկ>>:
Իսկ նա պատասխանեց.<< Դու այդ երկուսը միմյանց կապող կամուրջն ես>>:
Այս խոսքերը ես հավերժ իմ սրտում կպահեմ:
Եվ այսպես, այդ ժամանակից ի վեր ես դարձա կամուրջ,
և շատ մարդիկ անցան իմ վրայով:
Փ.Մ. Ես այդպես չեմ կարծում:
Ն.Ա. Սակայն դա նպաստում է նրան,
որ որոշ մարդիկ կերպարանափոխված գործակալներ լինեն
հասարակության մեջ:
Եվ երբ ես դարձա գլխավոր խմբագիր,
երբ եղբայրս, իրականում
երբ հայրս 1999 թվականին թողեց այն,
իսկ 2005-ին եղբայրս,
բոլորը համոզված էին, որ ես չեմ կարողանա գլուխ հանել:
<<Ինչ է այս ջահել աղջիկը գալիս և իրեն ցույց տալիս
միայն այն պատճառով, որ սա իրենց ընտանեկան բիզնեսն է>> և նմանատիպ այլ բաներ:
Սկզբում շատ դժվար էր:
Ես չէի ցանկանում ընդհարվել մարդկանց հետ:
Սակայն ի հարգանս
բոլոր տղամարդկանց, և հատկապես տարեց տղամարդկանց,
նրանք չէին ուզում տեսնել ինձ իրենց շրջապատում:
Գիտեք, շատ դժվար էր
պարտադրել իմ իշխանությունը:
Սակայն կինը պարտավոր է անել այն, ինչ պետք է անի:
(Ծափահարություններ)
Եվ առաջին տարում
ես ստիպված եղա տղամարդկանց կեսին ազատել աշխատանքից:
(Ծիծաղ)
(Ծափահարություններ)
Ավելի շատ կանանց ներգրավեցի:
Ինչպես նաև երիտասարդ տղամարդկանց:
Եվ այսօր մենք ունենք ավելի հավասար գենդերային խմբագրություն:
Մյուսը կապված է պրոֆեսիոնալիզմի հետ:
Այսինքն պետք է ապացուցես, թե ով ես դու և ինչ կարող ես անել:
Չգիտեմ, միգուցե սա հիմա պարծենկոտություն թվա,
սակայն միայն 2006-ին
մենք երեք միջազգային մրցանակների արժանացանք:
Դրանցից մեկը IPI-ը,
Առաջին Ազատ Մամուլի մրցանակն է:
Այնպես որ այն պատասխանն էր,
բոլոր յեմենցիների հարցերին:
Ես կցանկանայի խոսել նաև մի փաստի մասին,
քանզի ամուսինս հիմա ներկա է սրահում:
Եթե կարելի է, կխնդրեի կանգնես [անհասկանալի]
Նա շատ է աջակցել ինձ:
(Ծափահարություններ)
Փ.Մ.Պետք է նշել,
որ նա նույնպես աշխատում է ձեզ հետ խմբագրությունում:
Սակայն այդ պատասխանատվությունը հանձն առնելու
և այն իրականացնելու արդյունքում, ինչպես, որ դուք արեցիք,
դարձաք մի կամուրջ
հին, սովորական հանրության և այն հասարակության միջև,
որ կազմավորում եք ձեր խմբագրությունում:
Ուստի փոխելով ձեր աշխատակիցներին,
երևի բախված կլինեք մի այնպիսի կարծրատիպի հետ,
որ միշտ ի հայտ է եկել
մասնավորապես կանանց շրջանում,
որը կապված է արտաքին տեսքի, զգեստի, գլխաշորերի հետ:
Ուստի, ինչպե՞ս կարողացաք լուծում տալ
այդ հարցին, ինչպես անձնական, այնպես էլ
աշխատակիցների շրջանակում:
Ն.Ա. Ինչպես գիտեք,
շատ յեմենցի կանանց կերպարն արտահայտվում է
սև գլխաշորով:
Եվ դա իրականությունն է:
Այդ ամենը կապված է նրա հետ,
որ կանայք անկարող են, նրանք ազատ չեն,
որպեսզի ցույց տան իրենց սեփական եսը:
Դա մեծամասամբ ավանդական պարտադրանք է,
որ գալիս է իշխող մարմիններից,
այնպիսիք, ինչպիսիք են` տղամարդիկ, մեր նախնիները և այլն:
Եվ միայն տնտեսական հզորացումն
ու կանանց ազատությունները նրանց թույլ կտան ասելու.
<<Ես այնքան օժանդակություն ունեմ այս ընտանիքում, կամ միգուցե ավելի շատ,
քան դու>>:
Եվ որքան ավելի շատ իրավասու լինեն կանայք,
այնքան ավելի շատ կկարողանան հանել գլխաշորը, կամ
քշել իրենց սեփական ավտոմեքենան,
ունենալ աշխատանք կամ կարողանալ ճանապարհորդել:
Ուստի կարելի է ասել, որ Յեմենի դեմքն
իրականում
քողարկված է գլխաշորով:
Եվ միայն տնտեսական հզորացումը առավելագույնս
թույլ կտա կանանց հանել գլխաշորը:
Ես դա իրականացրել եմ իմ աշխատանքի ընթացքում:
Փորձել եմ խրախուսել աղջիկներին:
Սկսեցինք այն բանից, որ նրանք գլխաշոր չէին կրում գրասենյակում:
Այնուհետև չէին կրում նաև հանձնարարականների ժամանակ:
Քանզի չեմ կարծում, որ իսկական լրագրողը պետք է լինի գլխաշորով.
ինչպես կարող ես խոսել մարդկանց հետ, երբ դեմքդ ամբողջովին ծածկված է
և այլն. սա պարզապես առաջընթաց է:
Ես Յեմենում մոդելի դեր եմ կատարում:
Շատ մարդիկ են հետևում ինձ:
Շատ երիտասարդ աղջիկներ են հետևում ինձ:
Եվ ես պետք է նրանց ապացուցեմ, որ այո, դու կարող ես լինել ամուսնացած,
կարող ես լինել ընտանիքի մայր,
և միաժամանակ վայելել շրջապատի հարգանքը,
սակայն միևնույն ժամանակ
դա չի նշանակում, որ դու պետք է լինես ամբոխի ընդամենը մի մասնիկը:
Դու պետք է լինես ինքնուրույն և ունենաս քո սեփական դեմքը:
Փ.Մ. Սակայն դուք ինքներդ ինքնուրույն լինելով,
յեմենցի կանանց համար
մշակելով բոլորովին այլ կերպար,
ինչպես նաև այն հնարավորությունները,
որ ընձեռել եք ձեր խմբագրությունում աշխատող կանանց համար,
մի՞թե անձնական որևէ վնաս չի հասցրել ձեզ:
Ն.Ա. Դե <<Յեմեն Թայմս>> շաբաթաթերթը շուրջ քսան տարի
շատ բաների միջով է անցել:
Մեզ դատական մեղադրանք ներկայացրեցին.
խմբագրությունն ավելի քան երեք անգամ փակվեց:
Սա անկախ շաբաթաթերթ է,
բայց այդ մասին բարձրաձայնելը մեծ պատասխանատվություն էր:
Նրանք կարծում էին, որ եթե ինչ-որ բան նրանց դեմ է գործում,
ապա դա նշանակում է, որ մենք ընդդիմադիր շաբաթաթերթ ենք հրատարակում:
Շատ դժվար ժամանակներ էին:
Իմ լրագրողներից մի քանիսը ձերբակալվեցին:
Մի քանի դատական գործեր բացվեցին:
Իսկ հորս սպանեցին:
Ներկայումս մենք շատ ավելի բարվոք իրավիճակում ենք գտնվում:
Դարձանք ավելի վստահելի:
Եվ ներկայիս հեղափոխության ժամանակներում
շատ կարևոր է անկախ մամուլի համար ունենալ իր իսկ ձայնը:
Շատ կարևոր է,
երբ այցելում են YemenTimes.com կայք
և նույնքան կարևոր է,
երբ լսում են մեր ձայնը:
Հավանաբար հենց սրանով էլ
կկիսվեմ
Արևմտյան ԶԼՄ-ների հետ,
բոլորը կարծում են, թե այստեղ կան մի շարք կարծրատիպեր,
և Յեմենի մասին մտածում են մեկ ընդհանուր շրջանակի մեջ.
Ահա թե ինչպես են մտածում Յեմենի մասին:
Սակայան դա արդար չէ:
Արդար չէ իմ նկատմամբ, արդար չէ իմ երկրի նկատմամբ:
Բազմաթիվ լրագրողներ են գալիս Յեմեն
և փորձում տեղեկություններ հավաքել Ալ-Քաիդայի կամ տերրորիզմի վերաբերյալ:
Ես ուզում եմ մի պատմություն պատմել.
Մի անգամ մի լրագրող եկավ:
Ուզում էր իր խմբագիրների ցանկությամբ
վավերագրական մի ֆիլմ պատրաստել:
Եվ նա ավարտեց մի պատմությամբ, որն ինձ էլ ավելի զարմացրեց`
հիփ հոփի մասին,
այն մասին, որ Յեմենում երիտասարդներն
իրենց հոգեվիճակն արտահայտում են
պարերի և երգերի միջոցով:
(Ծիծաղ)
Ահա այսպես.(Փ.Մ. -Ռեփ, Բրեյք դենսինգ:)
Այո, բրեյք դենսինգ:
Ես այնքան էլ ծեր չեմ:
Պարզապես տեղեկացված չեմ այդ մասին:
(Ծիծաղ)
(Ծափահարություններ)
Փ.Մ. Այո, իսկապես:
Իրականում, նշված վավերագրական ֆիլմը
կարող եք առցանց դիտել:
Ն.Ա. ShaketheDust.org կայքում:
Փ.Մ. <<ShaketheDust>>: (Ն.Ա. "Shake the Dust.")
Փ.Մ. Եվ այսպես ShaketheDust.org կայքում:
Այն միանշանակ Յեմենը պատկերում է բոլորովին այլ կերպ:
Դուք խոսեցիք մամուլի պարտավորությունների մասին:
Անշուշտ, երբ նայում ենք
այն մեթոդներին, որոնցով մեզ առանձնացրել ենք մյուսներից
և ստեղծել վախի
և վտանգի զգացողություն,
հաճախ գիտելիքի
և իրական պատկերացման պակասի պատճառով,
ինչպես եք վերաբերվում այն
փաստին, որ Արևմտյան մամուլը
բացահայտում է նմանատիպ շատ այլ պատմություններ տարածաշրջանից դուրս,
մասնավորապես ձեր երկրում:
Ն.Ա. Նմանատիպ մի ասացվածք կա.
<<Դու վախենում ես այն ամենից, ինչ չգիտես,
և ատում ես այն ամենը, ինչից վախենում ես>>:
Այնպես որ, դա հիմնականում ուսումնասիրությունների պակասից է:
Դա կարծես <<Կատարեք ձեր տնային աշխատանքները>> լինի`
որոշակի ներգրավվածություն է պահանջում:
Օրինակ չեք կարող կատարել այսպես ասած պարաշյուտ հաշվետվություն.
այսինքն պարզապես իջնել մի երկիր ընդամենը 2 օրով
և համարել, որ կատարել եք ձեր տնային աշխատանքը:
Ուստի կցանկանայի,
որ աշխարհը ճանաչեր իմ Յեմենը,
իմ երկիրը, իմ ժողովրդին:
Ես ընդամենը օրինակ եմ ծառայում, իսկ իմ նման շատերը կան:
Միգուցե մենք այնքան էլ շատ չենք,
սակայն, եթե մենք ծառայել ենք,
որպես լավ, դրական օրինակ,
ապա կգտնվեն նաև ուրիշ կանայք և տղամարդիկ,
ովքեր ի վերջո,
դարձյալ կամուրջ կդառնան
Յեմենի և աշխարհի միջև,
և առաջինը կխոսեն
ճանաչման,
իսկ հետո` հաղորդակցման
ու կարեկցանքի մասին:
Կարծում եմ Յեմենի
վիճակը կվատթարանա
առաջիկա երկու-երեք տարիներին:
Եվ դա բնական է:
Սակայն երկու տարի անց, որը կլինի այն գինը, որ մենք կվճարենք,
մենք կրկին ոտքի կկանգնենք,
սակայն նոր Յեմենում`
ավելի երիտասարդ և իրավասու ժողովրդի հետ`
դեմոկրատ ժողովրդի հետ:
(Ծափահարություններ)
Փ.Մ Նադիա, դուք Յեմենը ներկայացրեցիք
բոլորովին այլ տեսանկյունից:
Եվ անկասկած, դուք ինքներդ, և այն ամենը, ինչ անում եք
մեր առջև պատկերեց ապագայի տեսարանը,
որը մենք գրկաբաց ընդունում ենք,
և որի համար շնորհակալ ենք:
Լավագույն մաղթանքներս ձեզ:
Եվ այսպես YemenTimes.com:
Ն.Ա Մենք կանք նաև Twitter-ում:
Փ.Մ Փաստորեն այնտեղ գրանցված եք:
(Ծափահարություններ)