എന്റെ അന്വേഷണം സാധാരണമനുഷ്യരുടെ കഥകള് രേഖ
പ്പെടുത്താനും പന്കുവെക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരുകുറിപ്പെഴുത്തുകാരെന്റ്റേതാണ്.
നമ്മളിലെ പരിണാമം ഉളവാക്കുന്നതും, നമ്മേ മറുലോകത്തെത്തിക്കുകയും,
എന്നാല് കരുണമാത്രം ഉളവക്കുന്നതുമായ
നമ്മുടെ കറുത്തവശങ്ങളെ മറച്ചുവെക്കാത്തതുമായ നമ്മുടെകഥകള്.
എന്തുകൊണ്ടെന്നാല് ഞാന് വിചാരിക്കുന്നു, മനുഷ്യന് ഏറ്റവും മോശമായിരിക്കുന്ന
അവസ്ഥയിലും ഏറ്റവും സുന്ദരമായിരിക്കുന്നു.
എന്തുകൊണ്ടെന്നാല് ഈനിമിഷങ്ങളിലാണു നമ്മളാരാണെന്നു നമുക്കുറിയാനാവുന്നതു.
ക്രിസ് പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാന് നൈജീരിയയിലെ
80കളില് വളര്ന്നു, പട്ടാളഭരണത്തിനെതിരെ
പൊരുതുന്ന ഒരു തലമുറ. ഇവിടെ ഞാന്
മാത്രമായിരുന്നില്ല ഒരു തലമുറ മൊത്തമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷെ ഞാന് പഠിച്ചിരിക്കുന്നതു
ലോകരക്ഷനടക്കുന്നതു മിശിഹാകളിലൂടെയല്ല, പക്ഷെ നമ്മുടെ
വളരെചെറുതും, ആരുമറിയാതെയും, ദൈനികവുമായ കരുണയുടെ കര്മ്മങ്ങളിലൂടെയാണു,
ദിനംപ്രതിനടക്കുന്ന കരുണയുടെ പ്രവര്ത്തികളിലൂടെയാണ്.
ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയില് ഉബുണ്ടുവെന്നൊരു പ്രയോഗമുണ്ട്.
ഉബുണ്ടുവിന്റെ തത്വശാസ്ത്രം പറയുന്നത് എന്റെ
മനുഷ്യത്വം എനിക്കു മനസിലാവുന്നതു നിങ്ങളതെന്റെ മേല്
പ്രദര്ശിപ്പിക്കുമ്പോഴാണു.
പക്ഷെ തന്കള് എന്നെപോലെയാണെന്കില് എന്റെ മനുഷ്യത്വം ഒരു ജനാല പോലെയാണു.
ഞാനതിനെ കാണാറില്ല, ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല, ഒരുപക്ഷെ ആ ജനാലയില്
ഒരു ചത്തിരിക്കുന്ന കീടത്തെ കാണുന്നതുവരെ. അങ്ങിനെ ഞാന്
പെട്ടന്നു കാണുമ്പോള് അതുപലപ്പോഴും നന്നയി തോന്നാറുമില്ല.
ഞാന് പലപ്പോഴും ശപിച്ചു പോവാറുണ്ടു, ഒരുവന് ട്രാഫിക്ക്
കുരുക്കില് കാറെടുക്കുമ്പോഴോ, കാപ്പികുടിക്കുമ്പോഴൊ, കുറിപ്പെടുക്കുമ്പോഴൊ,
ഈമെയിലെഴുതുമ്പോഴൊ ഒക്കെ. സത്യത്തില്
ഉബുണ്ടു നമ്മോടു പറയുന്നതു,
മറ്റൊരാളില്ലാത്തിടത്തു നമുക്കു മനുഷ്യനാവാനാവില്ല.
ഇതു വളരെ ലളിതവും അതേസമയം സന്കീര്ണ്ണവുമാണു.
ഞാന് കഥകള് ആരംഭിക്കട്ടെ.
ഇവ ഏതെന്കിലും വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടവരെക്കുറിച്ചാവണം,
അതിനാല് ഞാന് എന്റെ അമ്മയില് നിന്നു തന്നെ തുടങ്ങാം.
(ചിരി)
അവരും കറുത്താതായിരുന്നു.
എന്റെ അമ്മ ഇംഗ്ലീഷുകാരിയും.
എന്റെ മാതാപിതാക്കള് 50കളില് ഓക്സഫോര്ഡില് വെച്ചു കണ്ടുമുട്ടി.
പിന്നെ അമ്മ നൈജീരിയയിലേയ്ക്കു മടങ്ങി ജീവിതമാരംഭിച്ചു.
അഞ്ചടി രണ്ടിഞ്ചു പൊക്കമുള്ള അവര് വളരെ ഉത്സാഹവതിയുമായ ഒരു ഇംഗ്ലീഷുകാരിയുമായിരുന്നു.
അവര് താഴെപ്പറയുന്ന രീതിയിലാണു, ഇംഗ്ലീഷുകാരിയായതു – അല്ലെന്കില് അങ്ങിനെ നടിച്ചതു.
അവരെന്നെക്കാണാന് കാലിഫോര്ണിയയിലും ലോസ് ഐന്ജല്സിലും വന്നു,
ഞങ്ങള് ഒന്നിച്ചു മലീബു കാണാന് പോയി,അത് അവര് വളരെ അസന്തുഷ്ടയായി.
(ചിരി)
എന്നിട്ടു ഞങ്ങള് ഒരു മീന് ഹോട്ടലില് കയറി,
അവിടെ ചാഡില് നിന്നുള്ള് ഒരുവന് വിളമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു,
അമ്മ ചോദിച്ചു, “ഇന്നത്തെ സ്പെഷ്യല്
എന്തുവാ?” ചാഡുകാരന് പറഞ്ഞു “തീര്ച്ചയായും,
ദാ ഇങ്ങനെ വാസബി പോലെ ചുരുട്ടി വറുത്ത
സാല്മണുണ്ട്, കിടിലം”. അമ്മ എന്റെ
നേരെതിരിഞ്ഞു
ചോദിച്ചു, “ഇവനേതു ഭാഷയാ
പറയണ്തു?”
(ചിരി)
ഞാന് പറഞ്ഞു “ഇംഗ്ലീഷുതന്നെ അമ്മേ.”
തലകുലുക്കി പ്രതിഷേധിച്ചു അവര് പറഞ്ഞു
“ഈ അമേരിക്കക്കാര്, നമ്മള് അവര്ക്കൊരു ഭാഷ കൊടുത്തു.
അവര്ക്കത് ഉപയോകിച്ചചാലെന്താ ?
(ചിരി)
ഇതാണെന്റെയമ്മ, ചര്ച്ചോഫ് ഇംഗ്ലണ്ടില് നിന്നും
എന്റെയപ്പനെ കെട്ടുവാന് കത്തോലിക്കയായവര്,
ഇതുപോലെയൊരു തീവ്രവാദി കത്തോലിക്കാകാരി വേറെയുണ്ടാവില്ല
അവര് കത്തോലിക്കാസഭ അനുവദിക്കുന്ന ഒരേയൊരു
ജനനനിയന്ത്രണ പ്രക്രിയയായ് ബില്ലിംഗിന്റെ
ഓവുലുഷന് നൈജീരിയയിലെ
ഇഗ്ബോ സ്ത്രീകളെ പഠിപ്പിക്കാനിറനിറങ്ങി പുറപ്പെട്ടു.
പക്ഷെ അവരുടെ ഇഗ്ബോ അത്ര നന്നായിരുന്നില്ല.
അതിനാല് എന്നെ ദ്വിഭാഷിയായി കൂടെകൂട്ടി.
എനിക്കപ്പോള് 7 വയസ്.
(ചിരി)
അതായത് സ്വന്തം ഭര്ത്താക്കന് മാരുമായി പോലും
ആര്ത്തവത്തെപറ്റി സംസാരിക്കറില്ലാത്ത കുറേസ്ത്രീകള്ക്കു മുമ്പില്
ഞാനിതാഇവിടെ. "നിങ്ങളുടെ ആര്ത്തവമെങ്ങിനെ?"
(ചിരി).
നിങ്ങള് എന്തെന്കിലും “ഒഴുക്കു” കാണുന്നുണ്ടൊ?
(ചിരി)
നിങ്ങളുടെ ജനനേന്ദ്രിയം എത്രമാത്രം വീര്ത്തിരിക്കുന്നു.
(ചിരി)
അവരൊരിക്കലും ഒരു സ്‌ത്രീ വിമോചനവാദിയായി സ്വയം കണ്ടില്ല
പക്ഷെ പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിരുന്നു,
“ആണിനു ചെയ്യാവുന്നതെന്തും ഞാന് ശരിയാക്കിത്തരും.”
(കൈയടി)
എന്റെ അച്ഛന് പലപ്പോഴും 7 വയസുള്ള
എന്നെ ജനന നിയന്ത്രണം പഠിപ്പിക്കാന്
കൊണ്ടു പോവുന്നതിനു എതിരായിരുന്നു
“നീയവനെയൊരു പെണ്ണാക്കി മാറ്റും”
അമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞു
“ആരെന്കിലും അങ്ങിനെ ചെയ്യണം.”
(ചിരി)
ഇവര് – ബിയഫ്രാന് യുദ്ധതില്
ഞങ്ങളുമകപ്പെട്ടു പോയിരുന്നു.
5 ചെറിയമക്കളുള്ള് ഇവരാണെന്റെയമ്മ.
പലപല അഭയാര്ഥി ക്യാമ്പുകള്ക്കവസാനം ഒരുവര്ഷത്തിനുശേഷമാണ്
ഞങ്ങള് രാജ്യത്തിനു പുറത്തുകടക്കാനാവുന്ന ഒരു വീമാനത്താവളത്തിലെത്തുന്നതു.
ഓരൊ അഭയാര്ഥിക്യാമ്പിലും 9 വയസുള്ള എന്റെ മാര്ക്കു
ചേട്ടനെ കുട്ടിപട്ടാളക്കരനാക്കനുള്ള പട്ടാള
ശ്രമത്തെ അമ്മതടഞ്ഞു.
ആര്ക്കു സ്വപ്നംകാണാനാവും 5 അടി ഉയരമുള്ള അവര് തോക്കേന്തി
ഞങ്ങളെ കൊല്ലാൻ നിന്നവരെ എതിര്ത്ത് നിന്നുവെന്നു ?
എന്നിട്ടൊന്നും ആവര്ഷം മുഴുവന് അവര്
ഒരിക്കല്പോലും കരഞ്ഞില്ല, കണ്ണുനനച്ചില്ല.
പക്ഷെ ഞങ്ങള് ലിസ്ബണ് വീമാനത്താവളത്തില്
ലണ്ടനിലേക്കുള്ള് വീമാനം കാത്തുനില്ക്കുമ്പോള്,
പിഞ്ഞി കീറിയ ഉടുപ്പിട്ടുനില്ക്കുന്ന
വിശന്നു തളര്ന്ന 5 കുട്ടികളെയും കണ്ടു,
ഒരുസ്ത്രീ അടുത്തുവന്നു
ചോദിച്ചു, എന്തുണ്ടായിയെന്നു.
അവരുടെ കഥകേട്ടു ആസ്ത്രീ
തന്റെ പെട്ടിയിലെ വസ്ത്രങ്ങള് മുഴുവന്
അമ്മക്കു കൊടുത്തു,
കുട്ടികള്ക്കു പാവകളും - അതു ഞങ്ങള്ക്കിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല
(ചിരി)
അപ്പോള് അമ്മകരഞ്ഞു, ഒരിക്കല് മാത്രം.
പിന്നെ വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷം, അമ്മയെപറ്റിയെഴുതുമ്പോള്
ഞാനവരോടുചോദിച്ചു “അപ്പോള്, എന്തിനു കരഞ്ഞെന്ന് ”
അമ്മ പറഞ്ഞു “നമ്മുടെ മനസിലെ വിഷമം നമുക്ക്
മറച്ചുവക്കാനാവും എല്ലാപ്ര്ശനങ്ങളിലും ക്രൂരതയിലും നിന്നും
ഒളിപ്പിക്കാം. പക്ഷെ നന്മയുടെ ചെറിയ
കര്മ്മങ്ങള് നമ്മുടെ കെട്ടഴിക്കുന്നു”.
യുദ്ധത്തിനുശേഷം അച്ഛന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകള്
മരിച്ചവരുടെ പേരുകള് ഒര്മ്മവെച്ചു,
പേരുപയോഗിചുണ്ടാക്കിയ വിലാപഗാനങ്ങള് .പാടി.
മരവിപ്പിക്കുന്ന വിലാപഗാനം.
അവരിതുപാടിയത് നെല്ലുവിതക്കുമ്പോഴായിരുന്നു,
ഓരോവിത്തിനുമൊപ്പം ഓരൊ ഹൃദയങ്ങളെ
വിതക്കുന്നപോലെ.
പക്ഷെ കൊയ്ത്തുകാലത്തവര്
സന്തോഷഗാനങ്ങള് പാടി, അതില്
ആ വര്ഷം ജനിച്ച എല്ലാകുട്ടീകളുടെയും
പേരുണ്ടായിരുന്നു.
അടുത്തവര്ഷത്തിലെ വിലാപ ഗാനത്തില്നിന്നും
കഴിഞ്ഞവര്ഷം ജനിച്ചയ്ത്രയും പേരുടെ
എണ്ണം കുറച്ചുകളഞ്ഞു.
അങ്ങിനെ അവര് പരിവര്ത്തനമുണ്ടാക്കി
സുന്ദരമായ മാറ്റങ്ങള്.
റവാണ്ടയിലെ മനുഷ്യക്കുരുതിക്കു മുമ്പ് അവിടെ
കല്ല്യാണത്തിനും ബലാല്സംഗത്തിനുമൊരേ വാക്കു
മാത്രമേയുണ്ടായിരുന്നള്ളത് നിങ്ങള്ക്കറിയുമോ?
ഇന്നു സ്ത്രീകള് റവാണ്ടയെ പുതുക്കിപണിതു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
നിങ്ങള്ക്കറിയുമായിരുന്നോ, വര്ണ വിവേചനത്തിന്റെ
ഒടുവില് പുതിയ സര്ക്കര് ഭരണമേറ്റ് പാര് ലമെന്റ്റിലെത്തിയപ്പോള്
അവിടെ സ്ത്രീകള്ക്കുള്ള മൂത്രപ്പുരകളില്ലായിരുന്നു.
അതായത് വര്ണ വിവേചനം
ആണുങ്ങളുടെ മാത്രം തൊഴിലായിരുന്നു.
അതായത്, ഇത്രയും ക്രൂരതകള്ക്കും മരണങ്ങള്ക്കും ശേഷവും
സ്ത്രീകളെ അവര് നാം കണക്കിലെടുത്തിരുന്നില്ല.
അവരുടെ മനുഷ്യത്വത്തില് നാം ബോധവാന്മാരല്ല.
ഞാന് വളര്ന്നതു നൈജീരിയയിലാണ്
– അങ്ങിനെ പറയാനവില്ല, അതു വളരെ വലുതാണ്,
പിന്നെയൊ അഫ്കിപോയിലെ , ഇഗ്ബോ ജാതിക്കരുടെ ഭാഗത്ത്,
അവിടെ ആണുങ്ങള്ക്കും പ്രായപൂര്ത്തിയാവുന്നതിന്റെ ചടങ്ങുണ്ട്.
അടിസ്ഥാനമായും അതായത് ആണുങ്ങള് പുര്ഷനാവാനും സ്ത്രീ
അല്ലാതിരിക്കാനുമുള്ളതാണ്.
പല ചടങ്ങുകളിലും, മൃഗഹത്യയുണ്ടായിരുന്നു ,
എനിക്കു 13 വയസായപ്പോള്
– കൃഷിയെ ആശ്രയിച്ചു നില്ക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തില്
മൃഗഹത്യ അനിവാര്യമാണ്
നമ്മുടെതുപോലെ “ഹോള് ഫൂഡ്” എന്ന ആശയമൊന്നും അവിടെയില്ല. ഒരു കംഗാരു വറുത്തതൊന്നും വങ്ങാന് കിട്ടില്ലല്ലോ.
അതായത് 13 വയസായപ്പോള് ആടിനെക്കൊല്ലാനുള്ള് ചുമതല എന്റ്റേതായി.
എന്നാല് എനിക്കതിനാകുമായിരുന്നില്ല, ഒരു ഹൃദയാലുവായ ധൈര്യംകുറഞ്ഞ ഒരുവന്,
പക്ഷെ കൊല്ലാതിരിക്കാനാവില്ല.
മാത്രമല്ല അതുഞാന് ഒറ്റക്കുചെയ്യുകയും വേണമായിരുന്നു.
എന്നാല് എമ്മാനുവേല് എന്ന എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തു,
എന്നോടൊപ്പം വരുവാന് തീരുമാനിച്ചു- അവന്
എന്നേക്കാള് പ്രായമുള്ളവനും ബിഫാറിയന്
യുദ്ധത്തിലെ കുട്ടിപട്ടാളക്കരനുമായിരുന്നു.
അതെന്നെ ഒത്തിരി ആശ്വസിപ്പിച്ചു,
കാരണം അവന് വളരെയധികം കണ്ടിരുന്നു.
ഞാന് വളര്ന്നു വന്നപ്പോള് അവന് തന്റെ അനുഭവകഥകള്
പറഞ്ഞിരുന്നു, എപ്രകാരം ബയണേറ്റ് കുത്തിയെന്നും,
കുടല്മാല പുറത്തുവന്നതും എന്നാല് നില്ക്കാതെ ഓടിയതുമെല്ലാം.
എനിക്കറിയില്ല
നിങ്ങളിലാരൊക്കെ ഒരു ആടിന്റെ കരച്ചില് കേട്ടിട്ടുണ്ടെന്നും,
ഒരുപക്ഷെ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവണം – അവ മനുഷ്യന്റ്റേതു പോലെയാണ്,
അതിനാലാവം നമ്മുടെ ട്രാജഡികളെ “ഒരു ആടിന്റെ പാട്ടെന്നു” പറയുന്നത്.
എന്റെ സുഹൃത്ത് ബ്രാഡ് കെസ്സ്ലറ് പറയുന്നത് ആടുകളെ വളര്ത്തുന്നതിനു മുമ്പ്
നമുക്ക് ആത്മാവില്ലായിരുന്നുവെന്നാണ്.
എന്തൊക്കെയായാലും ആടിന്റെ കണ്ണുകള് ഒരു കുട്ടിയുടേതു പോലെയാണ്.
എനിക്കാടിനെ കൊല്ലാന് തോന്നിയില്ല,
എമ്മാനുവല് കുനിഞ്ഞ്, തന്റെ കൈകള് കൊണ്ടു ആടിന്റെ കണ്ണുകള് മൂടി,
ആയതിനാല് എനിക്കതിനെകൊല്ലുമ്പോള്
കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കേണ്ടതില്ല.
തന്റെ ജീവിതത്തില് വളരെയധികം കണ്ട് അവനു
ഒരു ആടിനെക്കൊല്ലുന്നത് നിസാര
കാര്യമയിരുന്നിരിക്കാം, എന്നിട്ടുകൂടി എന്നെ
സംരക്ഷിക്കുവാനായി എന്നോടൊപ്പം വന്നു.
ഞാനൊരു പേടിത്തൊണ്ടനും.
ഞാന് വളരെ നേരം കരഞ്ഞു.
അവന് ഒരക്ഷരം പോലും പറഞ്ഞില്ല,
ഞാന് കരയുന്നതു നോക്കി ഒരു മണിക്കൂറോളമിരുന്നു.
എന്നിട്ട് അവസാനം പറഞ്ഞു,
ഇതു എല്ലായിപ്പോഴും പാടുള്ളതായിരിക്കും എന്നാല് നീ ഇങ്ങനെ ഓരോപ്രാവശ്യവും
കരഞ്ഞാല്, നീ ഹൃദയം മുട്ടിചത്തുപോവും.
അതു ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതാണെന്നറിയുക
മാത്രമാണു പലപ്പോഴുമാവശ്യം.
കോലാടുകളെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു അനുസരണയുടെ ചിഹനമായ
ചെമ്മരിയാടുകളുടെ ഓര്മ്മയാണു വരുന്നത്.
(ചിരി)
ഞാന് ജനിച്ചത് ക്രിസ്മസിനു രണ്ടു ദിവസങ്ങള്ക്കു ശേഷമാണ്.
അതിനാല്, എനിക്കു കേക്കും മറ്റും കിട്ടി, പക്ഷെ ഒരിക്കലും
സമ്മാനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നില്ല – കാരണം ക്രിസ്മസ് കഴിഞ്ഞതല്ലേയുള്ളൂ.
ഏകദേശം 9 വയസുള്ളപ്പോള് ജര്മനിയിലുള്ള ഒരു അമ്മാവന് വന്നിരുന്നു
ഒരുകത്തോലിക്കാ പാതിരിയും
ചായയും മറ്റും കുടിച്ചു വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു,
പെട്ടന്നു അമ്മവന് പറഞ്ഞു “ക്രിസിന്റെ സമ്മാനങ്ങള് എവിടെ?”
അമ്മ വിലക്കി “ഇതൊക്കെ അഥിതികളുടെ മുന്പില് വച്ചു വേണോ.”
പക്ഷെ സ്വന്തം തിരിച്ചുവരവ് ആഹ്ളാദിക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച അമ്മാവന്
പക്ഷെ എന്നെ വിളിച്ചുവരുത്തി, എന്നിട്ടുപറഞ്ഞു,
“ബെഡ് റൂമില് പോവു, എന്റെ ബെഡ് റൂമില്.
അവിടെ എന്റെ സ്യൂട് കേസില് നിന്നും നിനക്കിഷ്ടമുള്ള സാധനമെടുത്തോളു.
അതു നിന്റെ ജന്മദിന സമ്മാനം.”
എനിക്കുറപ്പുണ്ട്, അദ്ദേഹം വിചാരിച്ചു ഞാനെന്തെന്കിലും ഷര്ട്ടോ, പുസ്തകമോ
എടുക്കുമെന്നു, പക്ഷെ ഞാനൊരു വീര്പ്പിക്കുന്ന ആടിനെയെടുത്തു.
(ചിരി)
എന്റെ വിരല് അസ്ഥാനത്തുതി രുകി വീര്പ്പിച്ച ആടിനേയും
വട്ടത്തില് കറക്കി ഞാന് തിരിച്ചുമുറിയിലെത്തി,
എന്റെ അമ്മയുടെ മുഖം ഷോക്കു കൊണ്ടു
മരിച്ചേക്കാവുന്നതിന്റെ എല്ലാ ലക്ഷണവും കാണിച്ചു.
(ചിരി)
മാക്ജെറ്റ്റിക് പാതിരി ശാന്തനായിരുന്നു
ചായ ഇളക്കികൊണ്ടു അമ്മയേനോക്കി പറഞ്ഞു
“സാരമില്ല ഡാഫന്, ഞാനൊരു സ്കോട്ടിഷ് അല്ലേ?”
(ചിരി)
കയ്യടി
എന്റെ തടവു ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളില്,
അവസാന് 18 മാസം, എന്റ്റെ സഹമുറിയന്
ഒരു പതുനാലു വയസുകാരാനായിരുന്നു.
ജോണ് ജെയിംസ് എന്നയിരുന്നു അവന്റെ പേരു,
അക്കാലത്ത് കുടുംബത്തിലാരെന്കിലും കുറ്റം ചെയ്താല്
ഒരു ജാമ്യമായി, കുറ്റവാളിയെകിട്ടുന്നതുവരെ, ആ
വീട്ടിലെയാരെയെന്കിലും സൈന്യം തടവിലിട്ടിരുന്നു.
അങ്ങിനെ ആ14 വയസുകാരന് മരണശിക്ഷക്കു വിധിക്കപ്പെട്ട് അവിടെവന്നു.
മരണ ശിക്ഷക്കു വിധിക്കപ്പെട്ട എല്ലാവരും രാഷ്ട്രീയ കുറ്റവാളികളല്ലായിരുന്നു
– ചിലര് തീര്ത്തും മോശപ്പെട്ടവരായിരുന്നു.
അവന് തന്റെ കൂടെ രണ്ടു ചിത്രകഥകളും കടത്തിക്കൊണ്ടു വന്നിരുന്നു –
സ്പൈഡര്മാനും എക്സ്മാനും.
അവനേറ്റവും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടത്.
അവന് വായ്ച്ചു മടുത്തപ്പോള് മരണവിധിയില്
കിടക്കുന്ന സഹകു റ്റവാളികലെ ഈ ചിത്രകഥപു സ്തകം ഉപയോഗിച്ചു
വായിക്കാന് പഠിപ്പിക്കുവാന് തുടങ്ങി.
അങ്ങിനെ പല രാത്രികളിലും ജോണ്
ജെയിംസിനു ചുറ്റും ഈ കാഠിന്യ ഹൃദയരായ കുറ്റവാളികളിരുന്ന്
ആവര്ത്തിച്ചിരുന്നു “ഇതാ പിടിച്ചോ സ്പീഡീ!”
(ചിരി).
അതവിശ്വസനീയമായിരുന്നു.
ഞാന് ചിന്താകുലനായിരുന്നു.
മരണ ശിക്ഷയെന്തെന്നവനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഞാനവിടെ മുമ്പും രണ്ടു പ്രാവശ്യം
കിടന്നിരുന്നു, മരണത്തെ പേടിച്ചിരുന്നു
പക്ഷെഅവന് ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു,
“ഇല്ല നമ്മളിതിനെ അതിജീവിക്കും”.
അപ്പോള് ഞാന് ചോദിച്ചു, “അതെങ്ങിനെ നിനക്കറിയാം?”
അവന്റെ മറുപടി “ഊഹാപോഹങ്ങളങ്ങിനെയാണ്.”
അവരവനെകൊന്നു.
ഒരു കസേരയിലവനെ ബന്ധിച്ചു,
അവന്റെ ജനന്ദ്രിയം 6 ഇഞ്ച് നീളമുള്ള് ആണി കൊണ്ട് ഒരു മേശയിലടിച്ചു.
ചോരയൊഴുകാനനുവദിച്ചു മരണത്തിലെത്തിച്ചു.
എന്നെ വീണ്ടും ഒറ്റതടവിലാക്കി, കാരണം എന്റ്റെ വികാരങ്ങള് ഞാന് പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു.
നമുക്കു ചുറ്റുപാടും എല്ലായിടത്തും ഇതുപോലുള്ള ആളുകളുണ്ടു.
ഇഗ്ബോക്കാര് പറയുമായിരുന്നു, നാം നമ്മുടെ ദൈവങ്ങളെയുണ്ടാക്കി.
അവരൊരു സമൂഹമായിവന്നു, തങ്ങളുടെ
ആഗ്രഹങ്ങള് പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു.
ആ ആഗ്രഹം ഒരു പുരോഹിതനെയേല്പ്പിച്ചു,
അയാള് ചിഹ്നങ്ങള് കണ്ടെത്തി,
കര്മ്മങ്ങള് നടത്തി,
ദൈവത്തിനെ കുടിയിരുത്തി.
പക്ഷെ ദൈവങ്ങള് അനുസരണയില്ലതെ, മനുഷ്യക്കുരുതിയാവശ്യപ്പെട്ടാല്
ഇഗ്ബോക്കരതിനെ നശിപ്പിച്ചു.
അവര് കുടിയിരുത്തിയ സ്ഥലം ഇടിച്ചുകളയുകയും,
ദൈവനാമം ഉപയോഗിക്കതിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
അങ്ങിനെയവര് തങ്ങളുടെ മനുഷ്യത്വം വീണ്ടെടുത്തു.
നാമെല്ലവരും ദൈവങ്ങളെ
യുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, വിളറിപിടിച്ചവ,
അവയെ നശിപ്പിക്കേണ്ട സമയമതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു,
അവയുടെ പേരുകള് മറ്ക്കേണ്ടതിന്റ്റേയും.
അതിനു അധികമൊന്നും വിഷമമില്ല.
ഇത്രമാത്രം – നാമ്മുടെയിടയില്, എന്നും, ചിലര്ക്കെന്കിലും
കാണാനവും ഞാന് വിവരിച്ചതുപോലുള്ള
ആളുകള് അവരെയംഗീകരിക്കുക.
ഈമുറിയിലിപ്പോള് നമ്മുടെ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ
പ്രതിബിംബം കാണിക്കാനവുന്ന അതിശ്ക്താരായ പലരുമുണ്ട്.
ഞാന് അമേരിക്കന് കവിയായ ലൂസ്ലി ക്ലിഫറ്റണ് ന്റെ കവിതയോടെ അവസാനിപ്പിക്കനാഗ്രഹിക്കുന്നു.
കവിതയുടെ പേരു “ആചാരപാനം” (ലിബേഷന്). ഈ സമൂഹത്തിലെവിടെയൊയിരിക്കുന്ന
എന്റെ സുഹൃത്തു വൂസിക്ക് സമര്പ്പിക്കപ്പെട്ടത്.
"ആചാരപാനം”
നോര്ത്ത് കരോളീന, 1999.
“ഞാനി മണ്ണും, ജിന്നും സമര്പ്പിക്കുന്നു.
ഇവിടെ ഞാനൊരു കിളവനെ സ്വപനം കാണുന്നു,
തന്റെ മേല്നോട്ടക്കരനില് നിന്നൊളിഞ്ഞിരുവന്.
തന്റെ നാക്ക് ഒരിക്കല് പല്ലുണ്ടായിരുന്ന തുളയിലൂടെ
പുറത്തേക്കുതള്ളുന്നു, അയാള് അതില് പൂര്ണ്ണനായിരുന്നു.
പല്ലിരുന്നസ്ഥാനം വേദനയിലമര്ന്നിരിക്കുന്നു,
തന്റെ വീടും,
ഭാര്യയും, മകനും, സുന്ദരിയായ മകളുമെല്ലാം.
തന്റെ മുഖത്തെ ദുഃഖത്തെ തുടച്ചുമാറ്റി
തന്റെ ദാഹിക്കുന്നവിരല് ദാഹിക്കുന്ന
നാക്കില്തൊട്ടു ഉപ്പുരുചിച്ചു.
ഞാനയാളുടേതാകാമായിരിക്കുന്ന ഒരുപേരു വിളിച്ചു,
വയസാ ഇതു നിങ്ങള്ക്കാണ്.
ഈ ജിന്നും, ഈ ഉപ്പുള്ള് ഭൂമിയും.”
നന്ദി.
(കൈയടി)