Όσοι από εσάς με θυμάστε από το TEDGlobal,
με θυμάστε να κάνω κάποιες ερωτήσεις,
οι οποίες ακόμα με απασχολούν.
Μία από αυτές ήταν: Γιατί να χρειάζεται να ξοδέψουμε
6 δισεκατομμύρια λίρες
για να επιταχύνουμε το τρένο Eurostar,
τη στιγμή που, με το 10% αυτών των χρημάτων,
θα μπορούσαμε να βάλουμε γυναίκες και άντρες σούπερ μοντέλα
να σερβίρουν Σατό Πετρούς δωρεάν σε όλους τους επιβάτες
καθ' όλη τη διάρκεια του ταξιδιού;
Έτσι, θα μας έμεναν ρέστα 5 δισεκατομμύρια
και οι άνθρωποι θα ζητούσαν να επιβραδυνθούν τα τρένα.
Επίσης, μπορεί να με θυμάστε να ρωτώ το εξής,
μια πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση,
ότι εκείνα τα περίεργα σήματα,
που αναβοσβήνουν πάνω σας με την ένδειξη «35»
και ενίοτε συνοδεύονται από ένα χαμόγελο
ή ένα κατσούφιασμα
ανάλογα με το αν έχετε υπερβεί ή όχι το όριο ταχύτητας,
είναι, στην πραγματικότητα, περισσότερο αποτελεσματικά
στην πρόληψη τροχαίων ατυχημάτων, απ' ότι οι κάμερες ταχύτητας,
οι οποίες ενέχουν τον πραγματικό κίνδυνο
της τιμωρίας.
Έτσι, φαίνεται να υπάρχει μια περίεργη δυσαναλογία, νομίζω,
σε πολλά θέματα που αφορούν στην επίλυση προβλημάτων,
ειδικότερα σ' εκείνα που εμπεριέχουν την ανθρώπινη ψυχολογία,
η οποία είναι:
Η τάση του οργανισμού ή του ιδρύματος
είναι να αναπτύξει όσο περισσότερη δύναμη γίνεται,
όσο περισσότερο καταναγκασμό γίνεται,
τη στιγμή που, η τάση ενός ανθρώπου είναι
να επηρεάζεται σχεδόν
κατά απόλυτα αντίστροφη αναλογία,
σε σχέση με τη δύναμη που εφαρμόζεται.
Φαίνεται, λοιπόν, ότι εδώ υπάρχει μια πλήρης αποσύνδεση.
Έτσι, αυτό που ζητάω είναι η δημιουργία ενός νέου εργασιακού τίτλου,
θα έρθω σ' αυτό αργότερα,
και, ίσως, η πρόσθεση μιας νέας λέξης
στην αγγλική γλώσσα.
Επειδή μου φαίνεται ότι οι μεγάλοι οργανισμοί,
συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης, ο μεγαλύτερος οργανισμός απ' όλους,
έχουν πραγματικά
αποσυνδεθεί εντελώς
από αυτό που πραγματικά είναι σημαντικό για τον κόσμο.
Ας δώσω ένα παράδειγμα.
Αυτό μπορεί να το θυμάστε σαν τη συγχώνευση AOL-Time Warner,
η οποία, εκείνη την περίοδο, αναγγελλόταν
ως η μεγαλύτερη συμφωνία όλων των εποχών.
Και μπορεί να είναι ακόμα.
Όλοι σ' αυτό το δωμάτιο είστε, πιθανώς, πελάτες
με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ενός από τους δυο
οργανισμούς που συγχωνεύθηκαν.
Από περιέργεια, παρατήρησε κανείς καμιά διαφορά,
σαν αποτέλεσμα όλου αυτού;
Εκτός αν είστε μέτοχος του ενός ή του άλλου οργανισμού
ή μετέχετε στις συμφωνίες ή αν είστε ένας από τους δικηγόρους
που εμπλέκονται σ' αυτή την αναμφίβολα προσοδοφόρα δραστηριότητα,
ασχολείστε με ένα τεράστιο ζήτημα,
που δε σήμαινε απολύτως τίποτα σε κανέναν.
Αντιθέτως, η μακρόχρονη ενασχόλησή μου με το μάρκετινγκ
μού έχει διδάξει ότι αν θέλετε να σε θυμούνται οι άνθρωποι
και να εκτιμούν αυτό που κάνεις,
τα δυνατότερα πράγματα είναι, στην ουσία, πολύ μικρά.
Αυτό είναι από την πρώτη θέση της Virgin Atlantic,
είναι το σετ αλατοπίπερου.
Είναι ένα αρκετά όμορφο, μικρό, πραγματάκι του αεροπλάνου.
Αυτό που είναι πολύ γλυκό, είναι ότι κάθε άνθρωπος που το κοιτά,
έχει την ίδια σκανταλιάρικη σκέψη:
«Νομίζω μπορώ να το βουτήξω αυτό.»
Παρόλα αυτά, αν το σηκώσεις,
από κάτω είναι χαραγμένα στο μέταλλο τα λόγια:
«Κλεμμένο από την πρώτη θέση της αεροπορικής εταιρίας Virgin Atlantic.»
(Γέλια)
Τώρα, χρόνια μετά,
θυμάσαι την στρατηγική ερώτηση
αν ταξιδεύεις με αεροσκάφος 777 ή με Airbus,
θυμάσαι αυτά τα λόγια και αυτή την εμπειρία.
Ομοίως, αυτό είναι από ένα ξενοδοχείο στη Στοκχόλμη, το Λίντμαρ.
'Έχει μείνει κανείς εκεί;
Είναι το ασανσέρ, είναι μια σειρά κουμπιών στο ασανσέρ.
Τίποτα το ασυνήθιστο σε αυτό,
μόνο που αυτά τα κουμπιά δεν σε πάνε σ' έναν συγκεκριμένο όροφο.
Ξεκινά με το γκαράζ στο κάτω μέρος, όπως είναι φυσικό,
αλλά δεν πηγαίνει προς τα πάνω: γκαράζ, ισόγειο, ημιόροφος, ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
Στην πραγματικότητα λέει: garage, funk, rhythm and blues.
Έχετε μια σειρά κουμπιών. Διαλέγετε τη μουσική που θ' ακούσετε στο ασανσέρ.
Μαντεύω ότι το κόστος αυτής της εγκατάστασης στο ασανσέρ
του ξενοδοχείου Λίντμαρ στη Στοκχόλμη
είναι γύρω στις 500 με 1.000 λίρες το πολύ.
Ειλικρινά είναι πιο αξιομνημόνευτο
από εκείνα τα ξενοδοχεία που όλοι έχουμε μείνει
που σου λένε ότι το δωμάτιο σου έχει ανακαινιστεί πρόσφατα,
με κόστος 500.000 δολάρια,
για να το κάνουν να μοιάζει με κάθε άλλο δωμάτιο που έχετε μείνει ποτέ,
καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής σας.
Αυτά είναι ασήμαντα προωθητικά παραδείγματα, το παραδέχομαι.
Αλλά ήμουν, πρόσφατα, σε μια εκδήλωση TED και η Έσθερ Ντιφλό,
πιθανώς, μία από τις κορυφαίες ειδικούς
στην εξάλειψη της φτώχειας στον αναπτυσσόμενο κόσμο,
μίλησε.
Διηγήθηκε ένα παρόμοιο παράδειγμα,
από κάτι που με συνεπήρε,
υπό την έννοια ότι, σε επιχειρησιακό ή κυβερνητικό πλαίσιο,
θα ήταν μια τόσο ασήμαντη λύση,
που θα έφερνε αμηχανία.
Πρότεινε απλά να ενθαρρύνουμε τον εμβολιασμό των παιδιών,
όχι μόνο με την αναγωγή του σε κοινωνικό γεγονός,
νομίζω ότι γίνεται καλή χρήση της συμπεριφερικής οικονομίας σ' αυτό,
αν εμφανιστείτε με κάμποσες άλλες μητέρες
για να εμβολιάσετε το παιδί σας,
η αίσθηση της σιγουριάς που νιώθετε είναι μεγαλύτερη από το να εμφανιστείτε μόνη,
αλλά επίσης, για να δώσει κίνητρο για τον εμβολιασμό,
δίνοντας ένα κιλό φακές σε οποιονδήποτε συμμετείχε.
Είναι κάτι πολύ μικρό.
Αν είστε κάποιος ανώτερος στην Ουνέσκο
και κάποιος σας ρωτήσει: «Λοιπόν, τι κάνετε
για να εξαλείψετε την παγκόσμια φτώχεια;»,
δεν νιώθετε και πολύ άνετα να του απαντήσετε:
«Την επέλυσα, με φακές», έτσι δεν είναι;
Η αίσθηση της αυτοεπιβεβαίωσής μας μάς λέει
ότι τα μεγάλα προβλήματα πρέπει να έχουν
μεγάλες, σημαντικές και κυρίως ακριβές
λύσεις να τα συνοδεύουν.
Κι όμως, αυτό που η συμπεριφορική οικονομία επιμένει να δείχνει τόσα χρόνια
είναι ότι στην ανθρώπινη συμπεριφορά και στην αλλαγή της συμπεριφοράς,
υπάρχει σε ισχύ μια πολύ δυνατή δυσαναλογία,
ότι, δηλαδή, αυτό που αλλάζει τη συμπεριφορά μας
κι αυτό που αλλάζει την οπτική μας απέναντι στα πράγματα
δεν είναι, στην πραγματικότητα, ανάλογο του βαθμού
της δαπάνης που συνεπάγεται
ή του βαθμού της δύναμης που εφαρμόζεται.
Αλλά πάντα οι οργανισμοί
νιώθουν άβολα
μ' αυτήν τη δυσαναλογία.
Έτσι, αυτό που συμβαίνει στους οργανισμούς είναι
ότι εκείνο το πρόσωπο που έχει τη δύναμη να λύσει το πρόβλημα
έχει, επίσης, και μεγάλο προϋπολογισμό.
Και από τη στιγμή που έχεις μεγάλο προϋπολογισμό,
ψάχνεις και ακριβά πράγματα να τον ξοδέψεις.
Αυτό που πραγματικά εκλείπει είναι μια τάξη ανθρώπων
που θα έχουν αμέτρητη εξουσία αλλά καθόλου λεφτά.
(Γέλια)
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που θα ήθελα να δημιουργήσω
για το μέλλον.
Κάτι άλλο που συμβαίνει,
είναι αυτό που αποκαλώ «Σύνδρομο του Τερματικού Σταθμού 5 »,
το οποίο σημαίνει ότι τα μεγάλα, ακριβά πράγματα
χαίρουν μεγάλης και ευφυούς προσοχής
και είναι υπέροχα, και ο Σταθμός 5 είναι θαυμάσιος,
μέχρι να πας στη μικρή του λεπτομέρεια, στη χρησιμότητα,
που είναι η σήμανση,
η οποία είναι καταστροφική.
Βγαίνεις από τις «Αφίξεις» στο αεροδρόμιο και ακολουθείς
μια μεγάλη κίτρινη πινακίδα που λέει «Τρένα» και είναι μπροστά σου.
Έτσι, περπατάς άλλα 100 μέτρα
περιμένοντας, ίσως, κάποια άλλη πινακίδα μπροστά σου,
που, ιδανικά, θα είναι κίτρινη και θα λέει «Τρένα».
Όχι, η επόμενη, για την ακρίβεια, είναι μπλε, είναι στ' αριστερά σου,
και λέει «Χίθροου Εξπρές».
Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι σκηνή από την ταινία «Απίθανη Πτήση».
Ένα κίτρινο σήμα; Ακριβώς αυτό θα περιμένουν.
Αυτό που συμβαίνει στον κόσμο, όλο και περισσότερο πλέον,
τα εύσημα στις αρχές του Βρετανικού Αεροδρομίου,
έχω μιλήσει ξανά γι' αυτό
και ένα ευφυέστατο άτομο επικοινώνησε μαζί μου και με ρώτησε: «Τι μπορούμε να κάνουμε;»
Έτσι, σκέφτηκα πέντε προτάσεις για δραστηριοποίηση.
Μία από αυτές ήταν,
παρόλο που, λογικά, είναι αρκετά καλή ιδέα
να έχεις ένα ασανσέρ χωρίς κουμπιά για πάνω ή κάτω,
αν εξυπηρετεί μόνο δυο ορόφους,
είναι, όμως, τρομακτικό, έτσι δεν είναι;
Επειδή όταν κλείνει η πόρτα
και δεν έχεις τι να κάνεις
είναι σαν να μπήκες σε ταινία της Χάμερ.
(Γέλια)
Αυτά τα ζητήματα... αυτό που συμβαίνει στον κόσμο
είναι τα μεγάλα πράγματα
και γίνονται πολύ καλά.
Αλλά τα μικρά πράγματα, αυτό που θ' αποκαλούσαμε διεπαφή χρήστη,
γίνονται εντυπωσιακά άσχημα.
Επίσης, όμως, φαίνεται να υπάρχει αδιέξοδο
σε ό,τι αφορά την λύση αυτών των μικρών ζητημάτων
επειδή οι άνθρωποι που μπορούν να τα λύσουν
είναι πολύ ισχυροί ή πολύ απασχολημένοι
με κάτι που το σκέφτονται σαν «στρατηγική» για να τα λύσουν.
Δοκίμασα αυτή την άσκηση πρόσφατα, για τις τράπεζες.
Είπαν: «Μπορούμε να κάνουμε μια διαφημιστική καμπάνια;
Τι μπορούμε να κάνουμε για να ενθαρρύνουμε τις τραπεζικές δραστηριότητες στο διαδίκτυο;»
Είπα: «Είναι πολύ εύκολο.
Όταν οι άνθρωποι μπαίνουν στην ηλεκτρονική τους τράπεζα,
υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που θα ήθελαν να δουν.
Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελες να δεις είναι το υπόλοιπο του λογαριασμού σου».
Έχω φίλους οι οποίοι
δε χρησιμοποιούν ποτέ τα ATM της τράπεζάς τους
επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να δείξει
το υπόλοιπό τους στην οθόνη.
Γιατί να εκθέσεις τον εαυτό σου οικειοθελώς σε κακά νέα;
Δε θα το έκανες.
Τους είπα, «Αν φτιάξετε την επιλογή, «Δείξε μου το υπόλοιπό μου».
Αν το κάνετε προαιρετικό κι όχι προεπιλεγμένο,
θα δείτε τον διπλάσιο αριθμό ανθρώπων να εισέρχεται στην διαδικτυακή τράπεζα
και να το κάνει τρεις φορές συχνότερα».
Ας το παραδεχτούμε, οι περισσότεροι από εμάς -- πόσοι από εσάς
ελέγχετε το υπόλοιπό σας πριν πάρετε μετρητά από το ΑΤΜ;
Και είστε αρκετά πλούσιοι σε σχέση με τα παγκόσμια επίπεδα.
Ενδιαφέρον που κανείς δεν το κάνει αυτό
ή που κανείς δεν παραδέχεται ότι δυσκολεύεται να το κάνει.
Αλλά το ενδιαφέρον σ' αυτή την πρόταση,
ήταν ότι το να εφαρμοστεί δε θα κόστιζε 10 εκατομμύρια λίρες,
δε θα περιελάμβανε μεγάλες δαπάνες,
θα κόστιζε, περίπου, 50 λίρες.
Κι όμως, δε γίνεται ποτέ.
Επειδή, όπως προείπα, υπάρχει μια θεμελιώδης αποσύνδεση,
όπου οι άνθρωποι με την ισχύ
θέλουν να κάνουν μεγάλα, ακριβά πράγματα.
Ως ένα βαθμό, υπάρχει ένας μεγάλος μύθος της στρατηγικής,
που είναι κυρίαρχος στις επιχειρήσεις.
Κι αν το καλοσκεφτείς, είναι πολύ σημαντικό
να διατηρηθεί ο μύθος της στρατηγικής
επειδή, αν το διοικητικό συμβούλιο πείσει όλους
ότι η επιτυχία ενός οργανισμού
είναι απόλυτα εξαρτημένη από τις αποφάσεις που παίρνει το διοικητικό συμβούλιο
καθιστά την ανομοιότητα στους μισθούς
ελαφρώς πιο εύλογη
από το αν αναγνωρίσεις ότι πολλά από τα εύσημα για την επιτυχία μιας εταιρείας,
μπορεί να κρύβονται κάπου αλλού,
σε μικρά κομμάτια τακτικής.
Αλλά αυτό που γίνεται στην πραγματικότητα, είναι ότι η επινόηση
των λογιστικών φύλλων δε βοήθησε την κατάσταση,
πολλά πράγματα δε βοήθησαν την κατάσταση.
Οι επιχειρήσεις και οι οργανισμοί υποφέρουν από ζηλοφθονία της φυσικής.
Θέλουν τον κόσμο να είναι ένα μέρος όπου
η εισαγόμενη ποσότητα και η αλλαγή θα είναι ανάλογα ποσά.
Είναι ένα είδος μηχανιστικού κόσμου,
όπου όλοι θα θέλαμε να ζούσαμε,
και που έχει πολύ καλό αποτέλεσμα στα λογιστικά φύλλα,
τα πάντα μπορούν να εκφραστούν με νούμερα,
και το ποσό που ξοδεύεις για κάτι είναι
ανάλογο της επιτυχίας σου.
Αυτός είναι ο κόσμος που θέλουν οι άνθρωποι.
Στην πραγματικότητα, ζούμε σ' έναν κόσμο που η επιστήμη μπορεί να καταλάβει.
Δυστυχώς, η επιστήμη είναι πιο κοντά στο να γίνει κλιματολογία,
υπό την έννοια ότι, σε πολλές περιπτώσεις,
πολύ, πολύ μικρές αλλαγές
μπορεί να έχουν δυσανάλογα μεγάλα αποτελέσματα
και, εξ ίσου, τεράστια πεδία δραστηριότητας, γιγάντιες συγχωνεύσεις,
μπορεί να μην επιτύχουν τίποτα απολύτως.
Αλλά είναι πολύ άβολο για μας
να παραδεχτούμε ότι ζούμε σ' ένα τέτοιο κόσμο.
Αυτό που λέω είναι ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε
τα πράγματα λίγο καλύτερα για τους εαυτούς μας,
αν τα κοιτούσαμε μ' αυτή την απλή προσέγγιση των τεσσάρων σημείων.
Στην ουσία είναι στρατηγική και δεν αρνούμαι ότι η στρατηγική παίζει ένα ρόλο.
Ξέρετε, υπάρχουν περιπτώσεις που ξοδεύουμε πολλά λεφτά
και πετυχαίνουμε πολλά.
Θα ήταν λάθος μου να το αποκλείσω εντελώς.
Προχωρώντας, φτάνουμε, φυσικά, στη συμβουλευτική.
(Γέλια)
Το βρήκα πολύ ανάρμοστο, εκ μέρους της Accenture,
να διώξει τον Τάιγκερ Γουντς
άρον άρον.
Ο Τάιγκερ ήταν πιστός στο μοντέλο της Accenture.
Ανέπτυξε ένα ενδιαφέρον μοντέλο εξωτερικής ανάθεσης για σεξουαλικές υπηρεσίες,
(Γέλια)
που δεν είναι πλέον συνδεδεμένο μ΄ έναν και μόνο πάροχο μονοπωλίου,
που, σε πολλές περιπτώσεις, προμηθεύει σε τοπικό επίπεδο
και φυσικά, η δυνατότητα να έχεις ένα με τρία κορίτσια στην πόρτα σου
ανά πάσα στιγμή, οδήγησε στην καλύτερη εξισορρόπηση φορτίου.
Δεν ξέρω τι κακό βρήκε σ' αυτό η Accenture ξαφνικά.
Επίσης, υπάρχουν πράγματα που δεν κοστίζουν πολλά και δεν καταφέρνουν και τίποτα.
Αυτά ονομάζονται μικροζητήματα.
Αλλά υπάρχει κι ένα τέταρτο ενδεχόμενο
και το θεμελιώδες πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει λέξη γι' αυτό.
Δεν ξέρουμε πώς να το αποκαλέσουμε
και δεν ξοδεύουμε αρκετά χρήματα
για να ψάξουμε αυτά τα πράγματα,
αυτά τα μικρά πράγματα που ίσως δουλέψουν, ίσως και όχι,
αλλά που, αν δουλέψουν,
μπορεί να έχουν επιτυχία απολύτως δυσανάλογη
του κόστους, της προσπάθειας
και της αναστάτωσης που προκαλούν.
Έτσι, το πρώτο πράγμα που θέλω
είναι ένας διαγωνισμός -- για όποιον το βλέπει αυτό σαν ταινία
να σκεφτεί ένα όνομα για αυτό το πράγμα, κάτω δεξιά.
Και το δεύτερο πράγμα, νομίζω,
είναι ότι ο κόσμος χρειάζεται ανθρώπους υπεύθυνους γι' αυτό.
Γι' αυτό, επιβάλλεται ένας «Διευθύνων Σύμβουλος της Λεπτομέρειας».
Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να έχει έναν,
και κάθε κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει ένα Υπουργείο Λεπτομέρειας.
Ανθρώπους που δεν έχουν λεφτά,
ούτε μεγάλο προϋπολογισμό,
αλλά που συνειδητοποιούν ότι
μπορεί να πετύχεις περισσότερα στην ανάληψη
ενός κυβερνητικού προγράμματος
με το να διπλασιάσεις τα επιδόματα που πληρώνεις,
αλλά πιθανότητα θα έχεις το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα
απλά με το να ανασχεδιάσεις τη φόρμα
και να τη γράψεις σε κατανοητά αγγλικά.
Αν όντως δημιουργούσαμε ένα Υπουργείο Λεπτομέρειας
και οι επιχειρήσεις όντως διέθεταν Διευθύνοντες Συμβούλους Λεπτομέρειας,
τότε το τέταρτο τεταρτημόριο,
που είναι τόσο θλιβερά παραμελημένο,
μπορεί, τελικά, να πάρει την προσοχή που του αξίζει.
Ευχαριστώ πολύ.