Skutki wybuchu jądrowego są niewyobrażalne.
Miejmy nadzieję, że nikt z nas nie doświadczy takiej katastrofy.
Ale mimo to, opracowano naukowy plan działania,
który może ocalić setki tysięcy istnień
w pobliżu wybuchu jądrowego.
Co to za plan
i przed czym właściwie ma nas uchronić?
Aby wytworzyć niszczycielską eksplozję,
broń ta ujarzmiła rozszczepianie jądra atomowego,
podczas którego jądro atomu rozpada się na dwie części.
Ten proces wytwarza niewiarygodną ilość energii,
a w niektórych materiałach neutrony wytworzone podczas rozszczepiania
są pochłaniane przez sąsiednie atomy,
rozszczepiając kolejne jądra.
Te reakcje łańcuchowe mogą wytworzyć eksplozje różnej wielkości,
ale weźmy teraz pod uwagę wybuch o sile 10 tysięcy ton trotylu.
Taka eksplozja wytworzyłaby kulę ognia
zdolną do zniszczenia kilku kwartałów ulic,
a jej fala uderzeniowa uszkodziłaby budynki wiele kilometrów wokoło.
Niestety nie da się nic zrobić,
aby ocalić tych w zasięgu wybuchu.
Ale ci w zasięgu fali uderzeniowej i poza nią
dzięki opracowanemu naukowo protokołowi mogą przeżyć.
Choć może być to zadziwiające,
najlepszy sposób na przetrwanie przed, w trakcie i po eksplozji jądrowej
jest schowanie się w budynku.
Podobnie jak w przypadku tornada lub huraganu,
przebywanie w budynku o mocnej konstrukcji daje ochronę
przed falą uderzeniową, wysoką temperaturą i promieniowaniem.
Fala uderzeniowa może przemieścić się
wiele kilometrów poza kulę ognia w ciągu zaledwie kilku sekund.
Solidne budynki w jej zasięgu powinny wytrzymać uderzenie,
a pozostanie w środku i w piwnicach
chroni też przed temperaturą i wyrzuconymi przedmiotami.
Schronienie jest szczególnie ważne, jeśli wybuch nastąpi przy ziemi,
ponieważ podrywa on tony gleby czy gruzu
kilka kilometrów w górę.
Kiedy kula ognia się ochładza,
niestabilne atomy wytworzone przy rozszczepie mieszają się z pyłem,
tworząc najniebezpieczniejszy, długoterminowy skutek eksplozji:
radioaktywne cząstki zwane opadem.
Te cząsteczki wielkości ziarenka piasku emitują promieniowanie jonizujące,
zdolne oderwać elektrony od cząsteczek i atomów.
Narażenie na duże ilości promieniowania skutkuje uszkodzeniem komórek,
oparzeniami, chorobą popromienną, rakiem, a nawet śmiercią.
Wzniesione na wiele kilometrów
niebezpieczne skupiska tego materiału
zostałyby poniesione przez wiatry wiejące w górnej atmosferze,
prowadząc do niebezpiecznych poziomów opadu
na obszarach oddalonych o dziesiątki kilometrów.
Na szczęście te same budynki, które dają ochronę przed wybuchem,
jeszcze lepiej chronią nas przed opadem.
Promieniowanie zmniejsza się, pokonując przestrzeń i masę.
Choć rozbite i zaklejone okno
mają tak samo minimalny wpływ na promieniowanie,
grube warstwy stali, betonu i ubitej ziemi
mogą zapewnić solidną ochronę.
A ponieważ opad oddaje połowę swojej energii w pierwszej godzinie,
a 80% w ciągu pierwszego dnia,
pozostanie w domu przez pierwsze 24 godziny zwiększa znacznie szanse
uniknięcia najpoważniejszych skutków promieniowania.
Po wybuchu byłoby przynajmniej 15 minut na znalezienie schronienia,
zanim zacznie się opad.
Ponieważ najniebezpieczniejsze cząstki opadu są najcięższe,
spadają na ziemię
i zbierają się na ulicach i dachach,
przez co najlepsze schronienia są pod ziemią lub w głębi wieżowców.
Ale jeśli ktoś nie zdąży się schować,
wciąż są środki zaradcze, które można podjąć.
Po znalezieniu bezpiecznego miejsca,
trzeba zdjąć buty i wierzchnią warstwę odzieży,
umyć każdy odsłonięty kawałek skóry
i schować daleko skażoną odzież.
Będąc w schronieniu,
należy pozostać tam przynajmniej dobę.
Jeśli schronienie jest słabe lub ktoś potrzebuje pomocy medycznej,
należy szukać pomocy po godzinie.
Ale najlepiej
zostać w środku i czekać na oficjalne informacje.
Prąd, sieć komórkowa i internet nie będą działać,
ale radio powinno przetrwać.
Słuchajcie komunikatów ratunkowych,
aby ustalić najbezpieczniejszy plan działania.
Broń jądrowa to jedna z najbardziej niszczycielskich rzeczy na Ziemi,
a stosowanie się do tych prostych zasad może wydawać się naiwnością.
Ale badania i symulacje wielokrotnie wykazały korzyści
z pozostania wewnątrz budynków.
Miejmy nadzieje, że nigdy nie będziemy musieli tego robić,
ale pamiętajmy o znalezieniu schronienia, zostaniu tam i czekaniu na informacje.