در سال ۲۰۱۸، ۲/۵ میلیارد کاربر گوشی هوشمند در دنیا وجود دارد.
اگر ما تمام گوشی‌های جدید را باز کنیم،
که فقط کسری از مجموع ساخته شده است،
و آنها را به قطعات داخل‌شان تقسیم کنیم،
حدود ۸۵٫۰۰۰ کیلوگرم طلا،
۸۷۵٫۰۰۰ کیلوگرم نقره،
و ۴۰ میلیون کیلوگرم مس تولید می‌شود.
چطور این منبع ارزشمند به گوشی‌های ما وارد شد،
و آیا می‌توانیم بازیابی‌اش کنیم؟
طلا، نقره و مس در واقع تنها تعداد کمی
از حدود ۷۰ عنصر شیمیایی هستند که گوشی‌های هوشمند را تشکیل می‌دهد.
این‌ عناصر را می‌توان به گروه‌های مختلف تقسیم کرد،
دو مورد از مهم‌ترین آنها، عناصر کمیاب زمین
و فلزات گرانبها هستند.
عناصر کمیاب زمین مجموعه ای از ۱۷ عنصری هستند که در پوسته زمین واقع شده‌اند
و در بسیاری از مناطق جهان در غلظت‌های پایین یافت می‌شوند.
این عناصر طیف وسیعی از خواص مغناطیسی،
فسفرسانس،
و رسانایی را دارند
که آنها را برای فناوری‌های مدرن حیاتی می‌کند.
در واقع، از ۱۷ نوع فلز کمیاب زمین،
گوشی‌ها و سایر وسایل الکترونیکی ۱۶ نوع آنها را ممکن است شامل شود.
در گوشی‌های هوشمند، این عناصر صفحه نمایش رنگی،
قابلیت رسانایی،
و به لرزه درآوردن،
و چیزهای دیگر را می‌سازد.
و با این حال این عناصر بسیار مهم هستند،
استخراج این عناصر از زمین
با برخی از اثرات زیست محیطی مرتبط است.
عناصر کمیاب زمین اغلب می‌توانند یافت شوند،
اما در بسیاری مناطق،
استخراج آنها با غلظت کم، از لحاظ اقتصادی امکان پذیر نیست.
بیشتر وقت‌ها،
استخراج آنها نیازمند روشی است، بنام معدن چاه باز
که مناطق وسیعی از زمین را در بر می‌گیرد.
این نوع معادن نوار بزرگی از زیستگاه طبیعی را از بین می‌برند،
و باعث آلودگی آب و هوا می‌شوند،
و سلامتی جوامع نزدیک خود را تهدید می‌کنند.
گروه دیگری از مواد تشکیل‌دهنده گوشی‌های هوشمند
با خطرات زیست محیطی مشابه همراه هستند:
این فلزات مانند مس،
نقره،
پالادیوم،
آلومینیوم،
پلاتین،
تنگستن،
قلع،
سرب،
و طلا هستند.
ما همچنین منیزیم،
لیتیوم،
سیلیکا،
و پتاسیم را برای ساخت گوشی‌های هوشمند استخراج می‌کنیم،
و همه اینها با ویرانی گسترده محیط زیست ارتباط دارد،
و همچنین آلودگی آب و هوا.
استخراج معدن با مشکلات اجتماعی نگران کننده‌ای هم همراه است،
مانند جابجایی انسان و حیوانات در مقیاس وسیع
برای راه‌اندازی عملیات صنعتی،
و اغلب، شرایط کار ضعیف برای کارگران.
در نهایت، تولید تلفن نیز نیاز به نفت دارد،
یکی از محرک‌های اصلی تغیرات اقلیمی.
که گوشی‌های هوشمند ما را با این معمای در حال رشد سیاره‌ای مرتبط می‌کند.
و علاوه بر آن،
موادی که برای ساخت گوشی‌هایمان استخراج می‌کنیم بی‌پایان نیستند.
یک روز، آنها به سادگی تمام می‌شوند،
و ما هنوز جایگزین موثری برای برخی از آنها کشف نکردیم.
با این وجود،
تعداد گوشی‌های هوشمند در حال افزایش است؛
تا سال ۲۰۱۹ پیش‌بینی می‌شود نزدیک ۳ میلیارد از آنها مورد استفاده قرار گیرند.
این به این معنی است که بازیابی نعمت‌هایی که در گوشی‌های ماست
به سرعت تبدیل به یک ضرورت می‌شود.
بنابراین، اگر یک گوشی قدیمی دارید،
ممکن است بخواهید گزینه‌های خود را قبل از بیرون انداختن آن در نظر بگیرید.
برای به حداقل رساندن زباله، می‌توانید آن را به یک موسسه خیریه برای استفاده مجدد اهدا کنید،
آن را به یک مرکز بازیافت زباله‌های الکترونیکی ببرید،
یا بدنبال یک شرکت که مدل‌های قدیمی را بازسازی می‌کند بگردید.
با این حال، حتی شرکت‌های بازیافت نیاز به بررسی دقیق ما دارند.
درست مثل تولید گوشی‌های هوشمند
که با مشکلات اجتماعی و زیست محیطی همراه است،
از بین بردن آنها هم همینطور است.
زباله‌های الکترونیکی گاهی اوقات عمداً به کشورهایی صادر می‌شود
که کار ارزان است اما شرایط کار ضعیف است.
نیروهای انسانی گسترده اغلب از زنان و کودکان تشکیل می‌شوند،
حقوق کمی می‌گیرند،
و آموزشی برای جداسازی ایمن گوشی‌ها نمی‌بینند،
و در معرض عناصری مانند سرب و جیوه قرار می‌گیرند،
که می‌تواند به سیستم عصبی آنها آسیب دائمی وارد کند.
زباله‌های تلفن همچنین ممکن است سر از منطقه‌های بزرگ تخلیه در بیاورند،
و مواد شیمیایی سمی در خاک و آب آن حل شوند،
و مشکلات معادنی که عناصر از آن استخراج شده را دوباره ایجاد کنند.
تلفن بسیار بیشتر از آن است که در ظاهر به نظر می‌رسد.
مجموعه‌ای است از عناصر از کشورهای مختلف،
مرتبط با تاثیراتی که در مقیاس جهانی ظهور می‌کنند.
بنابراین، تا زمانی که کسی گوشی هوشمند کاملاً پایدار را ایجاد کند،
ما باید به این درک برسیم
که چطور این فناوری بر مکان‌ها و مردم به طور گسترده تاثیر می‌گذارد.