تقارن در همه جای طبیعت هست،
و معمولا ما آن را با زیبایی همراه می‌کنیم:
یک برگ کامل،
یا یک پروانه با نقش و نگار قرینه در هریک از بال‌های آن.
اما معلوم شده که نامتقارن بودن هم بسیار مهم
و خیلی بیش از آنچه که شما فکرش را بکیند شایع است،
از پنجه بزرگ یک خرچنگ
تا صدف یک حلزون‌ که همواره در یک سو می‌گردد.
برخی از گونه‌ها تنها در جهت حرکت عقربه‌های ساعت بالا می‌روند
و گونه های دیگر، تنها خلاف عقربه‌های ساعت،
و حتی بخش بیرونی بدن انسان هم بسیار متقارن به نظر می‌رسد،
ولی داخل بدن داستان دیگری‌ است.
بیشتر اندام‌های حیاتی شما نامتقارن تنظیم شدند.
قلب، معده، طحال و پانکراس در سمت چپ قرار دارند.
کیسه صفرا و بیشتر کبد شما در سمت راست.
حتی ریه‌های شما متفاوت هستند.
سمت چپ دو لپ دارد، در حالی که لپ سمت راست سه لپ دارد.
دو سمت مغز شما به نظر یکسان می‌آیند، اما عمل کرد متفاوت دارند.
مطمئن باشید نامتقارنی سمت راست مهم است.
اگر همه اندام‌های داخلی بدن‌تان در جای معکوس قرارداشته باشند
این یک بیماری مادرزادی به نام انیم معکوس است، که اغلب بی‌ضرر است.
اما معکوس بودن ناقص می تواند مرگبار باشد،
به ویژه اگر قلب نیز درگیر باشد.
اما نامتقارنی از کجا می‌آید،
چون یک جنین تازه بارور شده در سمت راست و چپ یکسان است.
یک تئوری بر روی یک فرورفتگی کوچک بر روی جنین
به نام گره متمرکز است.
این گره با سلول‌های کوچکی پرزداری به نام تاژک پوشیده شده است،
درحالی که تاژک‌ها دور از سر آنها هستند و به سرعت در پیرامون آن و
در جهت یکسان می‌چرخند.
این چرخش هماهنگ مایع را از سمت راست جنین
به سمت چپ هل می‌دهد.
در لبه سر سمت چپ این گره،
دیگر تاژک‌ها این مایع را احساس می‌کنند
و ژن‌های خاصی را در سمت چپ جنین فعال می‌کنند.
این ژن‌ها به سلول‌ها دستور می‌دهند تا پروتئین معینی را تولید کنند،
و در ظرف چند ساعت،
سمت راست و سمت چپ جنین از لحاظ شیمیایی متفاوت هستند.
با اینکه هنوز به نظر می‌رسد که مانند یکدیگرند،
این تفاوت‌های شیمیایی در نهایت به ارگان‌های نامتقارن تبدیل می‌شوند.
تامتقارنی نخست در قلب نشان داده می‌شود.
با یک لوله صاف در طول مرکز جنین شروع می‌شود،
اما هنگامی که جنین حدود سه هفته می‌شود،
لوله به شکل C خم می‌شود
و به یک طرف بدن می‌رود.
در هر طرف با ساختاری متفاوت رشد می‌کند،
و در نهایت تبدیل به شکل آشنای نامتقارن قلب می‌شود.
در حالی که دیگر اندام‌های جنین یک لوله مرکزی را شکل می‌دهند
و در موقعیت نهائی‌شان رشد می‌کنند.
اما برخی از موجودات، مانند خوک‌ها، این تازک‌های جنینی را ندارند
و با این حال تمامی بخش داخلی بدن‌شان نامتقارن هست.
آیا تمامی سلول‌ها می‌توانند ذاتا نامتقارن باشند؟
احتمالا.
دسته‌های‌ باکتری که به صورت شاخه‌های بند دار رشد می‌کنند همگی در یک سو حلقه می‌زنند
و سلول‌های بدن انسان در داخل یک حلقه رشد می‌کنند
که تمایل به صف کشیدن مانند شیارهای حلقوی دارند.
حتی اگر بیشتر تمرکز و بزرگ‌نمایی کنیم،
می‌بینیم که خیلی از ساختمان‌های اصلی سلول‌ها،
اسیدهای نوکلئیک، پروتئین‌ها، و قند، ذاتا نامتقارن هستند.
پروتئین‌ها شکل نامتقارن پیچیده‌ای دارند،
و این پروتئین‌ها جهت کوچ و حرکت سلول‌ را کنترل می‌کنند
و اینکه تازگ‌ها در چه جهتی بچرخند.
این بیومولکول‌ها یک ویژگی به نام کایرالیتی دارند
و بدین معناست که مولکول و قرینه آن یکسان نیستند.
مانند دست راست و چپ شما، آنها مانند هم هستند،
اما تلاش برای قراردادن دست راست توی دستکش چپ نشان می‌دهد اینطور نیست.
این نامتقارنی در سطح مولکول، منعکس کننده سلول های نامتقارن هستند،
نامتقارنی جنین،
و در نهایت نامتقارنی اندام‌ها.
پس در حالی که تقارن شاید زیبا باشد،
نامتقارنی نیز جذابیت خودش را دارد،
که در گردش ظریفش
پیچیدگی وعیوب قابل توجه‌اش
را سازمان می‌دهد.