ခြေသည်းအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။
ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှာ ခြေလေးချောင်း ရှိကြတဲ့ တိရိစ္ဆာန်တွေဆီမှာ တွေ့ရတတ်ပြီး
သဘာဝတရားက ဖန်တီးပေးခဲ့တဲ့ စွယ်စုံသုံး ကိရိယာတစ်ခုပါ။
ဝက်ဝံတွေဆိုရင် ခြေသည်းတွေကို မြေကိုတူးရန် ခုခံကာကွယ်ရန် သုံးတယ်။
လင်းယုန်ရဲ့ အပ်နှင့်တူတဲ့ ခြေသည်းဟာ သားကောင်ရဲ့ ခေါင်းခွံကို ဖောက်နိုင်တယ်။
ခြင်္သေ့ဟာ လွယ်ကူစွာ ပြေးလွှားနိုင်ရန် ကြီးမားတဲ့ ခြေသည်းတွေ ရုပ်သိမ်းနိုင်တယ်။
အမဲလိုက်ဖို့ လိုတဲ့အခါမှာ ပြန်ထုတ်သုံးကြတယ်။
မျောက်တွေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေတောင် အားရစရာ သူတို့ခြေသည်းတွေကို
လက်သည်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲမသွားမီ သုံးခဲ့ကြသေးတယ်။
ဒီတော့ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ထဲက ဘယ်အချက်က အဲဒီလို ပုံစံကို ပြောင်းလဲစေခဲ့တာလဲ၊
ပြီးတော့ ချွန်ထက်ကြတဲ့ ခြေသည်းတွေ မလုပ်နိုင်တာကို လက်သည်းတွေက လုပ်နိုင်ကြလဲ။
ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းမှာ လက်သည်းကို လွန်ခဲ့ တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၅၅.၈ သန်းတွင်တွေ့ခဲ့ပြီး
ခြေသည်းတွေ ရှိလာခဲ့ကြတာ နှစ်ပေါင်းသန်း ၂၆၀ ကျော်
နို့တိုက်သတ္တဝါတွေနဲ့ တွားသွားကောင်တွေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေဆီမှာ ရှိနှင့်နေပါပြီ။
၎င်းတို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ကြတာ အချိန်အရ ခြားနေပေမဲ့
အဲဒီလို ညီထွေအောင် ပြောင်းလဲမှုဟာ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် တစ်ခုတည်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပါ။
လက်သည်းတွေနဲ့ ခြေသည်း နှစ်ခုစလုံးတို့ကို keratin ဖြင့် ပြုလုပ်ထားတယ်။
အမျှင်မာ ပရိုတိန်းဖြစ်ပြီး ဦးချို၊ အကြေးခွံများနဲ့ ဆံပင်ထဲ တွေ့နိုင်ပါတယ်။
အဲဒီပရိုတိန်းကို keratin matrix ခေါ်တဲ့ တစ်သျှူးအစိုင်အခဲများက ထုတ်လုပ်ပေးကြတယ်။
သွေးကြောများနှင့် အာဟာရများဖြင့်းကြွယ်ဝတဲ့
အဲဒီပရိုတိန်း စက်ရုံဟာ keratin ကို ဆက်တိုက် ထုတ်လုပ်ပေးရာ
keratinocytes လို့ ခေါ်တွင်တဲ့ ဆဲလ်များအဖြစ် တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးပေးတယ်။
အဲဒီလို သိပ်သည်းဆမြင့် ဆဲလ်တွေကမှ လက်သည်းများနဲ့ ခြေသည်းတွေကို မာကြောစေတယ်။
လက်သည်းတွေဟာ ခြေသည်းတွေမှ ဆင့်ကဲ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ကြလို့
အဲဒီလို ပုံစံနှစ်ခုစလုံးတို့ရဲ့ keratinocytes ထုတ်လုပ်ပုံဟာ ဆင်တူပါပဲ။
ဆဲလ်တွေဟာ matrix ထဲမှ ကြီးထွားလာကြပြီး၊
သူတို့ချုပ်ငြိမ်းသွားတဲ့ အရေပြားရဲ့ နေရာမှ ထွက်လျက် ရေစိုခံအလွှာအဖြစ် မာကျောလာတယ်။
keratin အလွှာ နှစ်မျိုးအကြားက အဓိကခြားနားချက်မှာ
၎င်းတို့ရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်မျှ ဖြစ်ပြီး၊
တိရိစ္ဆာန် ခြေ/လက်၏ရဲ့နောက်ဆုံး ခြေ/ လက်ချောင်းရဲ့ အရိုးပုံစံပေါ် မူတည်ပါတယ်။
ခြေသည်းများထဲတွင် keratinocytes တွေဟာ သေးသွယ်တဲ့ လက်ချောင်းပုံစံ ပြောင်းသွားကာ၊
လက်ချောင်းအဆုံးတွင် လုံးပိတ်သွားလျက် ကန်တော့ချွန်
ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
လက်သည်းရှိကြတဲ့ တိရိစ္ဆာန်တွေကျတော့ လက်ချောင်းတွေ ပိုကျယ်ပြီး
keratinocytes တွေဟာ လက်ချောင်းကြီးများရဲ့ ထိပ်မှာသာ ဖုံးအုပ်ပေးကြပါတယ်။
လက်သည်းတွေဟာ မျောက်ဝံများတို့ဆီမှာ စွယ်စုံသုံးနိုင်တဲ့ လက်ချောင်းများ
ပေါ်ပေါက်လာခြင်းရဲ့ ဘေးထွက် ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်ချင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ကျုပ်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဖြစ်ကြတဲ့ မျောက်တွေ ကျက်စားခဲ့ကြတဲ့ နေရာတွေကို ကြည့်ရင်၊
လက်သည်းတွေ ပေါ်လာခဲ့တာ ၎င်းတို့ရဲ့ အား ကောင်းလှတဲ့ သာလွန်ချက်တွေကြောင့်ပါ။
သစ်တောထဲတွင် မြင့်မားတဲ့ အမိုးများ အကြားမှာ နေထိုင်ခဲ့ကြတဲ့ မျောက်တွေဟာ
သေးသွယ်တဲ့ အကိုင်းတွေကို စုတ်ကိုင်ထားဖို့ အတွက် ကျယ်ပြန့်တဲ့ လက်ချောင်းအရိုးများနဲ့
လက်ဖဝါးတို့ဟာ ပိုပြီး အရေးပါခဲ့ပုံ ရပါတယ်။
လက်သည်းတွေဟာ အဲဒီလို စုတ်ကိုင်မှုကို ပိုလို့ ခိုင်မြဲလာစေခဲ့ပါတယ်။
စုတ်ကိုင်ဖို့ ကျစ်လစ်တဲ့ မျက်နှာပြင်ကို စီစဉ်ပေးခြင်းဖြင့်
မျောက်ဝံများက ဖဝါးနုများကို ဖြန့်လျက် သစ်ပင်တွေကို ပိုဆုပ်ကိုင်လာနိုင်ကြတယ်။
အဲဒါ့အပြင်၊ သစ်ပစ်ပေါ်ကို တက်နေစဉ် ဖိအားအပြောင်းအလဲကို စမ်းကြည့်နိုင်တဲ့
မျက်နှာပြင်အပိုအဖြစ် လက်ချောင်းရဲ့ အာရုံ ခံနိုင်စွမ်းကို မြှင့်ပေးခဲ့ကြပါသေးတယ်။
အဲဒီလို အာရုံခံနိုင်မှုနဲ့ စွယ်စုံ လုပ်ကိုင်နိုင်မှုကို ပေါင်းစပ်မှုကမှ
ကျုပ်တို့ ဘိုးဘေးများကို အင်းဆက်ပိုးတွေ ကေါ်ထုတ်ယူရန်၊
အသီးများထဲက အစေ့ကို ညှစ်ထုတ်ရန်နဲ့ သေးတဲ့ အကိုင်းများကို မြဲမြံစွာဆုပ်ကိုင်စေတယ်။
လက်သည်းတွေရဲ့ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်နဲ့ ဆန့်ကျက် ဖက်ရှိ လက်မများနဲ့ ခြေချောင်းများရဲ့
ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ဟာ နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေပါတယ်။
ကျုပ်တို့ ဘိုးဘေးတွေက သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတဲ့ အခါမှာ
ပျော့ပြောင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်လို့ စွယ်စုံ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိရိယာများပေါ်လာခဲ့တယ်။
ကျယ်တဲ့ လက်ချောင်းလေးဟာ ခြေသည်းတွေကို ပံ့ပိုးနိုင်ဖွယ် ရှိပေမဲ့
၎င်းတို့ရဲ့ ချွန်ထက်နေတဲ့ အပိုင်းတွေဟာ မျောက်ဝံတွေရဲ့
ပုံမှန် တာဝန်တွေကို နှောင့်ယှက်ခဲ့ကြဖို့ များပါတယ်။
ခြေသည်းဟာ ဖောက်ဖို့၊ နှိုက်ဖို့နဲ့ တွယ်ချိတ်ဖို့ ကောင်းပေမဲ့
ချွန်ထွက်နေတဲ့ အပိုင်းတွေက ဆုပ်ကိုင်မှုကို ခက်ခဲစေလျက် အန္တရာယ်တောင် ရှိနိုင်ခဲ့တယ်။
လက်သည်းကိုရော ခြေသည်းများကိုပါ မျှော်လင့် မရတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ သုံးကြပါတယ်။
Manatee တွေဟာ သူတို့ရဲ့အစားအစာကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် လက်သည်းကို သုံးကြတယ်၊
ဆင်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ ခြေသည်းများဖြင့် မြေကြီးရဲ့ တုန်ခါမှုကို အာရုံခံနိုင်ကြပြီး
ကြားနိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်လို့ သုတေသီများက ယူဆကြပါတယ်။
ထူးဆန်းနေတာက မာဒါဂက်စကာမှ မျောက်ဝံ aye-aye တို့ကျတော့၊
ခြေသည်းကို ပြန်ရယူသုံးနေကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ ရှည်လျားလှတဲ့ ခြေသည်းတွေဖြင့် အကိုင်းများနဲ့ ပင်စည်များကို ပုတ်ကြည့်လျက်
လင်းနို့နဲ့တူတဲ့ သူတို့ရဲ့ နားများဖြင့် အခေါင်းရှိမရှိကို နားထောင်ကြည့်ကြတယ်။
အခေါင်းရှိကြောင်း ကြားသိရတာနဲ့ သူတို့ဟာ အပေါက်ထဲသို့
လက်ကို ထိုးသွင်းလျက် အပ်နဲ့တူတဲ့ အလယ်ရှိ လက်ချောင်းနဲ့လောက်ကောင်တွေကို ဖမ်းယူတယ်။
ကျွန်ုပ်တို့ဟာ တိရိစ္ဆာန်လောကကြီးတဝမ်းမှာ အသုံးပြုကြတဲ့ လက်သည်းတွေနဲ့ ခြေသည်းတွေရဲ့
မျက်နှာပြင် မျိုးစုံရှိတာကို အကြမ်းဖျင်း လေ့လာခဲ့ကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီ လိုက်လျောညီထွေမှု နှစ်မျိုးထဲက ဘယ်ဟာက ပိုကောင်းပါသလဲ။
အဲဒီအဖြေကိုတော့ ကျုပ်တို့ ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့နိုင်မယ် မထင်ပါဘူး။