به پنجه فکر کنید.
پنجه، که در تعداد زیادی از جانوران چهارپا در سرتاسر جهان یافت می‌شود،
یکی از کاربردی‌ترین ابزارها در طبیعت است.
خرس‌ها از پنجه برای کندن زمین و همچنین دفاع استفاده می‌کنند،
چنگال‌های سوزن‌مانند عقاب می‌توانند جمجمه‌ی طعمه را سوراخ کنند
و شیرها می‌توانند پنجه‌های بزرگشان را برای حرکت آسانتر جمع کنند
و سپس آن‌ها را برای شکار بیرون بیاورند.
حتی اجداد نخستی‌سانان نیز دارای این ابزار شگفت‌انگیز بودند،
.تا زمانی که پنجه‌هایشان به ناخن تکامل پیدا کرد.
چه چیزی در تاریخ فرگشتی به این سازگاری منجر شد؟
و ناخن توانایی انجام چه کارهایی را دارد که پنجه قادر به انجام آن نیست؟
هنگامی که ناخن برای اولین‌بار در شواهد فسیلی ۵۵/۸ میلیون سال پیش مشاهده شد،
پنجه برای بیش از ۲۶۰ میلیون سال قبل آن
در اجداد پستانداران و خزندگان وجود داشت.
اما علی‌رغم فاصله‌ی زمانی زیاد بین به‌‌وجود آمدن این‌ دو،
هر دو سازگاری بخشی از سیر تکاملی مشابهی هستند.
ناخن و پنجه هر دو از کراتین ساخته شده‌اند.
کراتین پروتئینی سخت و رشته‌ای است که در شاخ، فلس، سم و مو یافت می‌شود.
این پروتئین توسط بافتی به نام بستر کراتین تولید می‌شود.
این بافتِ سرشار از رگ‌های خونی و مواد غذایی،
مقدار زیادی کراتین تولید می‌کند
که به شدت در سلول‌هایی به نام کراتینوسیت‌ها فشرده می‌شوند.
این سلول‌های فشرده هستند که به ناخن و پنجه سختی می‌بخشند.
از آنجایی که ناخن از پنجه تکامل پیدا کرده‌است،
هر دو به شکل مشابهی کراتینوسیت‌ها را تولید می‌کنند.
این سلول‌ها از بستر به بیرون رشد کرده
و هنگامی که از پوست بیرون می‌آیند می‌میرند و لایه‌ای ضدآب را تشکیل می‌دهند.
تفاوت اصلی این دو پوشش کراتینی (پنجه و ناخن)
تنها شکل آن‌ها است
که به شکل استخوان انتهای انگشتان جانوران بستگی دارد.
در پنجه، بستر کراتینوسیت‌ها به انتهای باریک استخوان‌های انگشت ختم می‌شود
و پس از پیچیدن به دور نوک انگشتان، به بیرون خم شده
و ساختاری مخروطی‌شکل را تشکیل می‌دهند.
اما جانوران دارای ناخن، انگشتان به مراتب پهن‌تری دارند
و کراتینوسیت‌ها فقط نوک استخوان‌های پهن انگشتانشان را می‌پوشانند.
احتمال آن وجود دارد که ناخن ها تنها
اثر جانبی تکامل انگشتان پهن‌تر و ماهر‌تر در نخستی‌سانان باشند.
اما با‌توجه به چیزهایی که از زیستگاه‌های اجداد نخستی‌سانمان می‌دانیم،
به احتمال زیاد ناخن‌ها مزایای دیگری نیز داشته‌اند.
در بلندی‌های لایه‌ی سایه‌بان جنگل، محل زندگی این نخستی‌سانان،
استخوان‌ پهن‌ انگشت و انگشتان گسترده‌تر بسیار برای
گرفتن شاخه‌های باریک مناسب بوده‌اند.
و داشتن ناخن نیز به گرفتن شاخه‌ها کمک می‌کرده‌است.
با فراهم کردن سطحی محکم با توانایی تحمل فشار، نخستی‌سانان می‌توانستند
کف دست و پای خود را برای ایجاد تماس بیشتر با درخت بگسترانند.
همچنین، ناخن‌ها به عنوان سطحی اضافه برای احساس کردن تغییرات فشار
در حین بالا رفتن از درختان، حساسیت انگشتان را افزایش می‌دادند.
ترکیب حساسیت و مهارت فراهم شده توسط ناخن‌ها
دقت حرکتی لازم برای شکار حشرات، چیدن دانه‌ها و میوه‌ها
و نگه داشتن شاخه‌های نازک را برای اجدادمان فراهم کرد.
تکامل ناخن و تکامل انگشت شستِ قرار‌گرفته مقابل انگشتان دیگر
با هم مرتبطند.
و هنگامی که نیاکانمان برای زندگی از درختان به زمین آمدند،
دستان توانمندشان آن‌ها را قادر ساخت تا ابزار پیچیده ساخته و از آن‌ها بهره ببرند.
حتی اگر انگشتان پهن می‌توانستند روی خود پنجه داشته‌باشند،
نوک تیز این پنجه‌ها احتمالاً‌ با فعالیت‌های روزمره‌ی
این نخستی‌سانان تداخل می‌کرد.
پنجه‌ها برای پاره کردن، سوراخ کردن و آویزان شدن مناسب هستند
اما نوک تیزشان برداشتن اشیاء را سخت و حتی خطرناک می‌سازد.
با اینحال، ناخن‌ها و پنجه‌ها هردو کاربردهای غیرمنتظره‌ای نیز دارند.
گاو دریایی از ناخن‌‌‌ برای برداشتن غذا استفاده می‌کند
و پژوهشگران بر‌این باورند که فیل‌ها با کمک ناخن‌هایشان ارتعاشات زمین را
برای شنیدن بهتر دریافت می‌کنند.
همچنین، برخی نخستی‌سانان مانند آی آی ماداگاسكار،‌
دوباره صاحب پنجه شده‌اند.
آن‌ها از این ضمائم بسیار بلند برای ضربه زدن به شاخه‌ها و تنه‌ی درختان استفاده کرده
و با گوش‌های خفاش‌مانند خود به دنبال قسمت‌های توخالی می‌گردند.
هنگامی که ورودی‌ای پیدا می‌کنند، به داخل درخت نقب زده
و حشرات را با انگشت میانی سوزن‌مانند خود شکار می‌کند.
ما فقط به گوشه‌ای از تمام راه‌هایی که ناخن و پنجه
در قلمرو جانواران استفاده می‌شوند، پرداختیم.
اما در پاسخ این سوال که کدام سازگاری تکاملی بهتر است،
شاید هرگز نتوان جوابی مطرح کرد.