7 Aralık 1941'de
16 yaşındaki Aki Kurose, Japon uçakları Pearl Harbor'a saldırdığında
milyonlarca Amerikalıyla aynı korkuları paylaşmıştı.
Bilmediği şey ise
bu olay yüzünden yakın zamanda ailesinin ve 120.000'den fazla Japon-Amerikalının
hem sosyal hem de fiziksel olarak ülkelerinden dışlanacağıydı.
1941 itibarıyla
Japon kökenli Amerikan toplulukları 50 yıldan fazladır ABD'de yaşıyor.
Bunların yaklaşık üçte biri,
çoğu Batı Kıyısı'na yerleşmiş ve yıllardır orada yaşayan göçmenlerdi.
Geri kalanı Aki gibi Amerikan vatandaşı olarak doğmuştu.
Seattle’da Akiko Kato olarak doğan Aki,
saldırıdan bir gün öncesine kadar
bir öğretmen ona "Siz Pearl Harbor'u bombaladınız" deyinceye kadar
kendini Amerikalıdan başka bir şey olarak düşünmediği bir muhitte büyüdü.
Irkçılık, paranoya ve sabotaj korkularıyla
insanlar Japon-Amerikalıları potansiyel hain olarak nitelendirdiler.
FBI ajanları evleri aramaya, eşyalara el koymaya
ve toplum liderlerini yargılamadan gözaltına almaya başladı.
Aki’nin ailesi bu ölçüsüz önlemlere hemen maruz kalmadı
ama 19 Şubat 1942'de Başkan Roosevelt, 9066 sayılı bir kararname çıkarttı.
Bu kararname, belirli “askeri alanlardan”
yarı Japon olan insanlar dahil olmak üzere
şüpheli düşmanların çıkarılmasına izin verdi.
İlk başta,
Japon-Amerikalılar yasak bölgeleri terk etmeye, iç bölgelere göç etmeye zorlandı.
Ancak hükümet banka hesaplarını dondurup
sokağa çıkma yasağı gibi yerel kısıtlamalar getirdiğinden
Aki'nin ailesi de aralarında olmak üzere birçok aile iç bölgelere göçemedi.
Mart ayında bir bildirge
Japon-Amerikalıların ikametlerini değiştirmelerini yasakladı
ve onları askeri bölgelere hapsetti.
Mayıs ayında ordu Aki'yi, ailesini
ve Seattle’da yaşayan 7.000’den fazla Japon-Amerikalıyı,
Puyallup, Washington'daki "Camp Harmony"ye gönderdi.
Burası, ailelerin ahırlara ve kışlalara yerleştirildiği
eski fuar alanlarında ve yarış pistlerinde bulunan
derme çatma gözaltı merkezlerinden biriydi.
Sonraki aylarda,
ordu Japon-Amerikalıları Batı ve Güney'in ıssız bölgelerindeki
uzun dönemli kamplara yerleştirdi.
Aki ve ailesi, Idaho'nun güneyindeki Minidoka'ya taşıdı.
Silahlı askerler tarafından korunan bu kampların çoğu
mahkumlar içeri girdiğinde hala inşa ediliyordu.
Aceleyle yapılmış bu hapishaneler kalabalıktı ve hijyenik değildi.
İnsanlar sık sık hastalanırdı ve uygun tıbbi bakım alamazdı.
Savaş Yer Değiştirme Kurumu, kampları işletebilmek için mahkumlara güvendi.
Birçok insan, kamp tesislerinde çalıştı veya donanımsız sınıflarda ders verdi.
Bazılarıysa tarım ve hayvancılık yaptı.
Bazı Japon-Amerikalılar isyan ettiler, grevler yaptılar ve hatta ayaklandılar.
Fakat Aki’nin anne ve babası gibi çoğu kişi buna katlandı.
Sürekli, dışarıdaki hayatın bir benzerini yaratmaya çalıştılar
ama bulundukları durumun gerçekliği kaçınılmazdı.
Çoğu genç mahkum gibi Aki de kampını terk etmeye kararlıydı.
Minidoka'da lisenin son yılını bitirdi
ve ırkçılık karşıtı bir mezhebin yardımıyla
Kansas'taki Friends Üniversitesi'ne kaydolabildi.
Yine de 1944'ün sonlarına kadar
Aki'nin ailesi için değişen bir şey olmadı.
Dönüm noktası, Yüksek Mahkeme'nin Amerikan vatandaşlarının suçlama olmadan
gözaltında tutulmasının anayasaya aykırı olduğuna karar vermesi oldu.
1945 sonbaharında
savaş bitti ve kamplar kapatıldı.
Mahkumlara sadece 25 dolar
ve savaştan önceki evlerine gitmeleri için birer tren bileti verildi.
Oysa geri dönecek bir evleri veya işleri artık yoktu.
Aki'nin ailesi evlerini ellerinde tutmayı başardılar
ve Aki okulu bitince sonunda Seattle'a döndü.
Ama savaştan sonra iş bulmak ön yargıdan dolayı zorlaştı.
Mahkumlar, işverenler ve ev sahiplerince
ayrımcılık ve kine maruz bırakıldı.
Neyse ki Japon-Amerikalılar ırkçı ayrımla olan savaşlarında yalnız değillerdi.
Aki, Seattle’da ilk ırklar arası işçi sendikalarından biriyle iş buldu
ve Irksal Eşitlik Kongresi organizasyonuna katıldı.
Öğretmen oldu ve sonraki birkaç on yıl boyunca
çok kültürlü, sosyal açıdan bilinçli eğitim savunuculuğu
binlerce öğrenciyi etkileyecekti.
Yine de eski nesillere mensup mahkumlar
savaştan sonra hayatlarını yeniden kuramadılar.
Mahkum çocukları, Amerika'yı tarihi adaletsizliklerini
telafi etmeye çağıran bir hareket başlattılar.
1988'de Amerikan hükümeti savaş zamanındaki mahkumiyetin
ırkçılık, histeri ve başarısız siyasi liderliğin sonucu
olduğunu kabul ederek resmen özür diledi.
Bu özürden 3 yıl sonra
Aki Kurose, Birleşmiş Milletler'in Seattle kolunca barış vizyonu
ve her türden insana olan saygısını kutlayarak
İnsan Hakları Ödülü'ne layık görüldü.