Siódmego grudnia 1941 roku
16-letnia Aki Kurose dzieliła przerażenie milionów Amerykanów,
gdy japońskie samoloty zaatakowały Pearl Harbor.
Nie wiedziała jednak,
w jaki sposób to wydarzenie
wkrótce wyobcuje z kraju jej rodzinę
i ponad 120 000 Amerykanów pochodzenia japońskiego
zarówno społecznie, jak i fizycznie.
W 1941 minęło ponad 50 lat rozwoju
społeczności Amerykanów pochodzenia japońskiego w USA.
Około jedna trzecia z nich to imigranci,
których wielu osiedliło się na Zachodnim Wybrzeżu
i mieszkało tam od dziesięcioleci.
Reszta urodziła się jako Amerykanie, jak Aki.
Urodzona w Seattle jako Akiko Kato
dorastała w zróżnicowanej dzielnicy,
w której zawsze czuła się jak Amerykanka;
aż do dnia po ataku, kiedy usłyszała od nauczyciela:
"To wy zbombardowaliście Pearl Harbor".
Wśród rasizmu, paranoi i obawy przed sabotażem,
ludzie uznali Amerykanów pochodzenia japońskiego za potencjalnych zdrajców.
Agenci FBI zaczęli przeszukiwać domy, konfiskować rzeczy
i bez procesu zatrzymywać przywódców społeczności.
Rodziny Aki nie dotknęły od razu te ekstremalne środki,
ale 19 lutego 1942 roku prezydent Roosevelt
wydał Rozporządzenie wykonawcze 9066.
Nakaz ten upoważniał do przeniesienia wszelkich podejrzanych wrogów,
w tym każdego, nawet o częściowym pochodzeniu japońskim,
z wyznaczonych "obszarów wojskowych".
Najpierw Amerykanów pochodzenia japońskiego
zmuszono do opuszczenia zastrzeżonych obszarów i migracji w głąb kraju,
ale kiedy rząd zamroził ich konta bankowe
i nałożył lokalne ograniczenia, takie jak godziny policyjne,
wielu nie mogło już wyjechać, w tym rodzina Aki.
W marcu proklamacja zakazała im zmiany miejsca zamieszkania,
uwięziono ich w strefach wojskowych.
W maju wojsko przeniosło Aki z rodziną
oraz ponad 7000 wygnańców z Seattle
do "Camp Harmony" w Puyallup, w stanie Waszyngton.
Był to jeden z kilku prowizorycznych obozów
na byłych terenach targowych i torach wyścigowych,
gdzie całe rodziny lokowano w źle przebudowanych stajniach i barakach.
W kolejnych miesiącach
armia przeniosła Amerykanów pochodzenia japońskiego
do długoterminowych obozów
na opuszczonych obszarach na Zachodzie i Południu.
Aki z rodziną znalazła się w Minidoce w południowym Idaho.
Gdy dotarli, wiele z obozów strzeżonych przez uzbrojonych żołnierzy,
wciąż było w budowie.
Te pospiesznie zbudowane więzienia były przepełnione i niehigieniczne.
Ludzie często chorowali i nie uzyskiwali odpowiedniej opieki medycznej.
Władze kazały zatrzymanym utrzymywać porządek w obozach.
Wielu pracowało w obiektach obozowych
lub uczyło się w źle wyposażonych klasach,
podczas gdy inni hodowali rośliny i zwierzęta.
Niektórzy zbuntowali się,
organizując strajki robotnicze, a nawet zamieszki.
Ale wielu innych zaciskało zęby, na przykład rodzice Aki,.
Nieustannie starali się odtworzyć pozory życia poza obozami,
ale rzeczywistości nie dało się uniknąć.
Jak wiele młodszych zatrzymanych, Aki bardzo chciała opuścić obóz.
Skończyła liceum w Minidoce,
a dzięki pomocy antyrasistowskiej organizacji kwakrów
zapisała się na Friends University w Kansas.
Jednak dla rodziny Aki sytuacja zaczęła się zmieniać
dopiero pod koniec 1944 roku.
Przełomowe orzeczenie Sądu Najwyższego stwierdziło,
że dalsze przetrzymywanie obywateli USA bez zarzutów
jest niezgodne z konstytucją.
Jesienią 1945 roku wojna się zakończyła,
a obozy zamknięto.
Ostatni więźniowie otrzymali po zaledwie 25 dolarów
i bilet na pociąg na swój przedwojenny adres,
ale wielu nie miało już domu ani pracy, do których mogliby wrócić.
Rodzina Aki zachowała mieszkanie,
a Aki w końcu wróciła po studiach do Seattle.
Powojenne uprzedzenia utrudniały jednak znalezienie pracy.
Ludzie z obozów spotkali się z dyskryminacją i niechęcią
pracowników i lokatorów, którzy ich zastąpili.
Na szczęście Japończycy nie byli sami
w walce z dyskryminacją rasową.
Aki znalazła pracę
w jednym z pierwszych międzyrasowych związków zawodowych w Seattle
i dołączyła do Kongresu Równości Rasowej.
Została nauczycielką i przez kilka następnych dziesięcioleci
jej propagowanie wielokulturowej, świadomej społecznie edukacji
wpłynęło na tysiące studentów.
Jednak wielu byłych więźniów, zwłaszcza ze starszych pokoleń,
nie mogło odbudować życia po wojnie.
Dzieci internowanych zapoczątkowały ruch
wzywający USA do zadośćuczynienia
za tę historyczną niesprawiedliwość.
W 1988 roku rząd USA oficjalnie przeprosił za wojenne internowanie,
przyznając, że był to katastrofalny skutek rasizmu, histerii
i nieudanego przywództwa politycznego.
Trzy lata po przeprosinach
Aki Kurose otrzymała Nagrodę Praw Człowieka
od Kapituły ONZ w Seattle,
świętując wizję pokoju I szacunku dla ludzi z różnych środowisk.