Op zeven december 1941
werd de zestienjarige Aki Kurose met miljoenen Amerikanen opgeschrikt
door de aanval op Pearl Harbor van Japanse vliegtuigen.
Wat ze toen niet wist,
was hoe deze gedeelde ervaring
kort daarna haar familie en meer dan 120.000 Japanse Amerikanen
zouden vervreemden van hun land,
zowel maatschappelijk als fysiek.
In 1941
was de Japans-Amerikaanse gemeenschap in de VS al 50 jaar groeiende.
Ongeveer een derde bestond uit immigranten,
waarvan er veel al tientallen jaren aan de westkust woonden.
Het overige deel was geboren als Amerikaans staatsburger, zoals Aki.
Geboren als Akiko Kato in Seattle,
groeide Aki op in een gemengde buurt.
Ze had zichzelf altijd als Amerikaanse beschouwd,
tot de dag na de aanval een docent zei:
"Jullie hebben Pearl Harbor gebombardeerd."
Omringd door racisme, paranoia en angst voor sabotage
werden de Japanse Amerikanen gezien als mogelijke verraders.
FBI-agenten doorzochten woningen, namen bezittingen in beslag
en leiders van de gemeenschap werden zonder proces gevangen gezet.
Aki's familie werd niet meteen door deze maatregelen getroffen,
maar op 19 februari 1942
vaardigde president Roosevelt de Executive Order 9066 uit.
Deze order gaf de bevoegdheid alle vermeende vijanden te verwijderen,
ook mensen van slechts deels Japanse afkomst,
uit bepaalde 'militaire gebieden'.
Japanse Amerikanen werden gedwongen de afgeschermde gebieden te verlaten
en landinwaarts te trekken.
Maar doordat hun bankrekeningen werden bevroren
en maatregelen zoals de avondklok werden ingesteld,
waren velen niet in staat te vertrekken, waaronder ook Aki's familie.
In maart werd afgekondigd
dat Japanse Amerikanen niet meer mochten verhuizen,
waardoor ze vast kwamen te zitten in de militaire zones.
In mei bracht het leger Aki en haar familie,
samen met 7.000 Japanse Amerikanen uit Seattle,
naar 'Camp Harmony' in Puyallup, Washington.
Dit was een van de interneringskampen
op oude kermisterreinen en racebanen,
waar hele families werden samengepropt in slecht verbouwde stallen en barakken.
In de daaropvolgende maanden
bracht het leger de Japanse Amerikanen over naar permanente kampen
in verlaten gebieden in het westen en het zuiden.
Hierdoor kwamen Aki en haar familie in Minidoka in zuidelijk Idaho terecht.
Bewaakt door gewapende soldaten
werd aan veel kampen nog gewerkt toen de geïnterneerden arriveerden.
De snel opgetrokken gevangenissen waren overbevolkt en onhygiënisch.
Mensen werden vaak ziek en er was onvoldoende medische zorg.
Van de 'Oorlogs Verhuizings Autoriteit' moesten de gevangenen het kamp runnen.
Velen zorgden voor het reilen en zeilen in het kamp, anderen gaven les
en weer anderen bewerkten het land en zorgden voor het vee.
Sommigen kwamen in verzet en er braken stakingen en rellen uit.
Maar de meerderheid, zoals Aki's ouders, sloeg zich erdoor heen.
Ze deden hun best een normaal leven te leiden in de kampen,
maar ze konden nauwelijks aan de realiteit ontsnappen.
Net als andere jongeren wilde Aki niets liever dan het kamp verlaten.
Ze had haar middelbare schooldiploma gehaald in Minidoka,
en met de hulp van een antiracistische Quaker organisatie
was ze in staat zich in te schrijven op de Friends Universiteit in Kansas.
Voor haar familie kwam er pas eind 1944 verandering in de situatie.
Het Hooggerechtshof besliste in een belangrijke zaak
dat onnodige opsluiting van Amerikaanse burgers zonder aanklacht
ongrondwettelijk was.
In de herfst van 1945
kwam de oorlog ten einde en werden de kampen gesloten.
De geïnterneerden kregen een karige 25 dollar
en een treinkaartje naar hun vooroorlogse adres.
Velen hadden geen huis of baan om naar terug te keren.
Aki's familie had nog steeds haar woning
en Aki keerde na haar afstuderen terug naar Seattle.
Maar het vinden van werk was moeilijk met de naoorlogse vooroordelen.
Geïnterneerden werden gediscrimineerd en ze riepen weerstand op
bij arbeiders en bewoners die hun plek in hadden genomen.
Japanse Amerikanen stonden gelukkig niet alleen
in hun strijd tegen rassendiscriminatie.
Aki vond werk bij een van de eerste interraciale vakbonden in Seattle
en sloot zich aan bij het 'Congres van Rassengelijkheid'.
Ze werd docent en in de decennia die volgden,
zouden haar inspanningen voor multicultureel, sociaal bewust onderwijs
z'n weerslag hebben op duizenden leerlingen.
Veel ex-geïnterneerden, vooral de oudere generatie,
wisten na de oorlog hun leven niet weer op te bouwen.
Hun kinderen richtten een beweging op
die de VS opriep deze historische ongerechtigheid goed te maken.
In 1988 bood de regering excuses aan voor de gevangenzetting in de oorlog
en gaf toe dat dit te wijten was aan racisme, hysterie
en een falen van politiek leiderschap.
Drie jaar daarna
ontving Aki Kurose de Mensenrechten Onderscheiding
van de Seattle alliantie van de Verenigde Naties
uit eerbetoon voor haar visie op vrede en respect voor mensen van alle culturen.