Noor Inayat Khan ruszyła do ucieczki.
Trafiła do więzienia za szpiegowanie dla aliantów,
ale wystarczył śrubokręt i pomoc dwóch więźniów
aby Noor znowu ujrzała niebo nad Paryżem.
Gdy zaczęła biec,
nagle myślami wróciła to wydarzeń, które ją tu doprowadziły...
Noor urodziła się w Moskwie w 1914 roku
jako córka Amerykanki i muzułmanina z Indii.
Wychowała się w niezwykle spokojnym domu.
Jej rodzice byli pacyfistami z nurtu sufizmu,
wierzącymi w moc muzyki i współczucia.
Przeprowadzili się do Paryża,
gdzie Noor studiowała psychologię dziecięcą i wydawała książki dla dzieci.
Wszystko zmieniło się z wybuchem II Wojny Światowej.
Kiedy niemiecka armia miała zająć Paryż w maju 1940 roku,
Noor i jej brat stanęli przed trudną decyzją.
Jako pacyfiści wierzyli, że konflikty trzeba rozwiązywać bez przemocy.
Widząc jednak zniszczenia w całej Europie,
zdecydowali, że nie mogą stać z boku i się przyglądać.
Noor wyjechała do Anglii,
wstąpiła do WAAF, żeńskiej jednostki sił powietrznych,
i została radiooperatorką.
Zajęła się komunikacją bezprzewodową i alfabetem Morse'a,
nie wiedząc, że obserwuje ją pewna tajna organizacja.
Kierownictwo Operacji Specjalnych Wielkiej Brytanii powstało po to,
aby sabotować działania nazistów w okupowanych krajach.
Noor dobrze znała Paryż, była wyszkoloną radiooperatorką,
i płynnie mówiła po francusku, więc była idealnym rekrutem.
Ostrzegano ją podczas rozmowy kwalifikacyjnej,
że komunikacja bezprzewodowa to jedno z najniebezpieczniejszych zadań wywiadu.
Operatorzy wnosili na terytorium wroga nadajnik,
a tajne służby nie mogły im pomóc, gdyby ich złapano.
Noor bez wahania przyjęła zadanie.
Jeśli tylko było to możliwe, chciała zachować zasady pacyfizmu,
ale musiała nauczyć się też sztuki wywiadowczej.
Nauczyła się kontaktować z siatką wywiadu, otwierać zamki wytrychem,
nie zdradzić tajemnic podczas śledztwa i strzelać z broni.
W czerwcu 1943 roku wylądowała w Angers, położonym na południe od Paryża,
i udała się do miasta uzbrojona w fałszywy paszport,
pistolet i trochę francuskich franków.
Niestety jej zespół został rozpracowany.
W ciągu tygodnia od jej przyjazdu,
jej współpracowników aresztowano, a ona miała wrócić do Anglii.
Noor przekonała przełożonych, aby pozwolili jej zostać,
co oznaczało, że sama wykonywała pracę sześciu operatorów.
Przez następne miesiące Noor namierzała
i transportowała zaopatrzenie dla francuskiego ruchu oporu,
wysyłała do Londynu raporty o działaniach nazistów
i organizowała bezpieczne przejścia dla alianckich żołnierzy.
Jej praca była kluczowa dla zbudowania ruchu oporu we Francji,
siatki wywiadu alianckiego i ostatecznie zakończenia wojny.
Jej jedyną bronią był szybki umysł i charyzma,
które często pomagały jej wykręcić się z przesłuchań.
Kiedy raz Gestapo przeszukiwało Noor w pociągu,
ona jakby nigdy nic wyjaśniła jak działa jej "projektor filmowy".
Gdy innym razem jakiś oficer zauważył, jak instaluje antenę,
Noor zaczęła opowiadać o tym, jak uwielbia słuchać muzyki przez radio
i tak go zauroczyła, że pomógł jej założyć antenę.
Przez cztery miesięce pracy
jej bystry umysł i ostrożność nigdy jej nie zawiodły.
Jej urok wywołał jednak też zawiść.
W październiku 1943 roku siostra jej współpracownika,
zakochana w agencie, który kochał Noor, sprzedała jej adres Gestapo.
Noor nie zdradziła żadnych informacji i skupiła się na ucieczce.
Podkradła strażnikom śrubokręt
i otworzyła nim okno w dachu, przez które wyślizgnęła się nocą.
Jednak gdy więźniowie zacieli uciekać,
syrena przeciwlotnicza zaalarmowała strażników o ich ucieczce.
Noor ponownie została złapana i trafiła do niemieckiego więzienia,
a później do obozu koncentracyjnego w Dachau.
Mimo tortur, poniżenia i izolacji Noor niczego nie wyjawiła.
Przed swoją egzekucją podobno krzyczała: "Liberté!".
Za to wielkie poświęcenie Noor została upamiętniona jako bohaterka,
która toczyła ukryte bitwy na terenie wroga,
torując drogę do wolności i nie pozbawiając przy tym nikogo życia.