เป็นเวลามากกว่า 200,000 ปีมาแล้ว
ที่มนุษย์ได้สร้างชุมชนกระจายไปทั่วโลก
แต่ไม่ได้สร้างชุมชนต่างๆ เพียงลำพัง
ไม่ว่าจะมุมใดของโลกที่เราสามารถพบมนุษย์
คุณก็จะพบอีกสายพันธุ์หนึ่ง ที่อยู่เคียงข้างมนุษย์
คานิส ลูพูส แฟมิเลียรีส
ไม่ว่าจะต้อนฝูงสัตว์ ล่าสัตว์ ลากเลื่อน หรือพักผ่อน
สุนัขหลากหลายสายพันธุ์ มักจะอยู่ข้างมนุษย์เสมอมา
สิ่งที่ทำให้เรื่องราวของสัตว์ที่เป็น เพื่อนสนิทที่สุดของมนุษย์นั้นน่าสนใจ
ก็คือพวกมันพัฒนามาจากสายพันธุ์
ที่เป็นหนึ่งในศัตรูที่เก่าแก่ที่สุดของเรา
นั่นก็คือ คานิส ลูปูส หรือสุนัขป่าสีเทา
เมื่อครั้งบรรพบุรุษยุคหินของเราตั้งถิ่นฐาน ในดินแดนยูเรเซียในราวๆ 100,000 ปีที่แล้ว
สุนัขป่าเป็นศัตรูของเราในฐานะ ผู้ที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร
โดยที่มันสามารถกัดด้วยแรงกว่า 300 ปอนด์
และสามารถได้กลิ่นของเหยื่อจากระยะไกล
นักล่าผู้แสนน่ากลัวนี้ ไม่มีคู่แข่งเท่าไหร่นัก
เช่นเดียวกับบรรพบุรุษของเรา
พวกมันอยู่และล่าเหยื่อ เป็นฝูงที่สลับซับซ้อน
ประกอบไปด้วยครอบครัวแกนกลางจำนวนน้อย
และใช้ทักษะทางสังคมร่วมมือกัน ในการล่าเหยื่อที่มีขนาดใหญ่
การล่าเป็นกลุ่มนั้น
ทำให้มันเป็นนักล่าที่ทนทาน และมีประสิทธิภาพสูง
ที่ไม่จำเป็นต้องวิ่งได้เร็วกว่าเหยื่อ
แต่ตอนเหยื่อไปจนเหยื่อหมดแรงเอง
แต่เมื่อมันต้องเผชิญกับนักล่าคู่แข่ง ที่มีความสามารถคล้ายกันเช่นมนุษย์
สุนัขป่าก็พบว่าพวกมันอยู่กลางจุดเปลี่ยน
สำหรับฝูงส่วนใหญ่
การเพิ่มขึ้นของบรรพบุรษของเรานั้น เป็นภัยคุกคามต่อดินแดนของสุนัขป่าเหล่านั้น
แต่ไม่ใช่สำหรับสุนัขป่าบางตัว
โดยเฉพาะพวกที่โดนขับออกจากฝูง
ชุมชนของมนุษย์ได้มอบโอกาสใหม่ๆ ให้กับมัน
สุนัขป่าที่ไม่แสดงความดุร้ายต่อมนุษย์
ก็สามารถเข้ามาใกล้กับชุมชนมนุษย์
และกินสิ่งที่มนุษย์กินเหลือ
และเมื่อสุนัขที่ดุร้ายน้อยกว่าเริ่มมีจำนวน มากกว่าญาติของมันที่ดุร้ายกว่า
สายพันธุกรรมของมันได้ส่งต่อไปสู่รุ่นต่อไป
กลายเป็นสุนัขป่าที่มีนิสัยเชื่องกว่า เกิดใกล้กับบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานของมนุษย์
และมนุษย์ก็ได้ใช้ประโยชน์ จากสุนัขที่เชื่องเหล่านี้
ในการติดตามและล่าเหยื่อ
ใช้พวกมันในการเฝ้ายาม
และเห่าเตือนเมื่อมีศัตรูเข้ามาใกล้
เนื่องจากโครงสร้างทางสังคมที่คล้ายคลึงกัน พวกมันจึงสามารถปรับตัวกับมนุษย์ได้ง่าย
และเรียนรู้ที่จะเข้าใจคำสั่ง
ในที่สุดพวกมันก็ย้ายจากชายขอบของชุมชน เข้ามาอยู่ในบ้านของมนุษย์ได้
กลายเป็นสัตว์เลี้ยงชนิดแรกของมนุษย์
หลักฐานแรกสุดของสุนัขเลี้ยงเหล่านี้
สามารถย้อนไปได้ถึง 33,000 ปีที่แล้ว
และมันก็ไม่ได้มีหน้าตาที่แตกต่าง ไปจากญาติของมันที่ดุร้ายซักเท่าใดนัก
สิ่งที่สามารถแยกพวกมันได้ คือขนาดที่เล็กกว่า
จมูกที่สั้นกว่า และฟันที่เล็กกว่า
แต่เมื่อสังคมมนุษย์ก้าวหน้ามากขึ้น เกิดงานที่หลากหลายมากขึ้น
เพื่อนรักของเราก็เช่นเดียวกัน
สุนัขตัวเตี้ยกำยำไว้ต้อนฝูงสัตว์ โดยอาศัยการกัดที่กีบของสัตว์เหล่านั้น
สุนัขตัวยาวเอาไว้ไล่ตัวแบดเจอร์ และสุนัขจิ้งจอกให้ออกไปจากโพรง
สุนัขที่ตัวผอมและคล่องแคล่วไว้วิ่งแข่ง
ส่วนพวกที่ตัวใหญ่และแข็งแรงเอาไว้เฝ้ายาม
การเกิดขึ้นของสมาคมสุนัขและการประกวดสุนัข ในสมัยวิกตอเรียในอังกฤษ
ลักษณะของสุนัขเหล่านี้ได้รับการ จัดมาตรฐานให้เป็นสายพันธุ์ต่างๆ
โดยหลายๆ พันธุ์นั้นได้รับการผสม เพื่อความสวยงามเพียงอย่างเดียว
เป็นที่น่าเศร้าที่สายพันธุ์สุนัขทั้งหลาย ต่างเกิดขึ้นมาจากการคัดสรรของมนุษย์
ส่งผลให้มีความแตกต่างด้าน สุขภาพของสายพันธุ์ต่างๆ
หลายพันธุ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความสวยงาม ต้องแลกมาด้วยปัญหาสุขภาพตั้งแต่เกิด
เช่นการหายใจลำบาก หรือ มีความเสี่ยง ที่จะเกิดความเจ็บปวดที่กระดูกสันหลัง
การทดลองอันยาวนานของมนุษย์ ที่จะควบคุมวิวัฒนาการ
ทำให้เกิดผลข้างเคียงได้หลากหลาย
การคัดเลือกพันธุ์ที่เชี่องรุ่นแล้วรุ่นเล่า
ยิ่งทำให้สุนัขนั้นน่ารัก และเชื่อฟังคำสั่งของมนุษย์
ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่มนุษย์พึงพอใจ
การคัดเลือกคุณสมบัตินี้ทำให้สุนัข คงความน่ารักสำหรับมนุษย์
เช่นเดียวกับสัตว์เลี้ยงชนิดอื่นๆ
เป็นเวลาหลายพันปีที่มนุษย์และสุนัข ได้สร้างความสัมพันธ์กันทางเคมี
ไม่เพียงแต่จะทำให้สุนัขเข้าใจอารมณ์ และภาษาท่าทางของเรา
แต่เมื่อเราได้มีปฏิสัมพันธ์กับสุนัข
ร่างกายของเรา และสุนัขต่างหลั่งสารออกซิโทซิน
ฮอร์โมนที่เกี่ยวของกับความรักและการปกป้อง
มันเป็นการยากที่เราจะนึกว่า ปอมเมอเรเนี่ยน ชิวาว่า และพุดเดิ้ล
จะสืบลูกสืบหลานมาจาก สุนัขป่าอันแสนดุร้าย
แต่ความหลากหลายของสายพันธุ์สุนัข นั้นเป็นผลของความสัมพันธ์
ที่เกิดขึ้นมาก่อนชุมชนเมือง เกษตรกรรม
หรือยิ่งไปกว่านั้นก่อนการหายไปของ มนุษย์นีแอนเดอร์ทาลญาติของเรา
และยังเป็นการให้ความมั่นใจเมื่อได้รู้ว่า
เมื่อเวลาผ่านไป
ศัตรูที่อันตรายที่สุดของเรา ก็สามารถกลายเป็นเพื่อนที่แสนดีได้