3 Mart 1913 tarihinde
protestocular, beyaz giymiş bir kadına yer açıyordu:
dökümlü peleriniyle beyaz bir atın üstünde duran
aktivist Inez Milholland'ı fark etmemek mümkün değildi.
Kadınlara oy hakkı için ülke çapında yapılan
ilk toplu protesto olan Kadınlar Yürüyüşü'nün başındaydı.
Aylar süren stratejik planlama ve tartışmalardan sonra,
binlerce kadın, başkent Washington'da bir araya geldi.
Kadınlara oy hakkı tanınması için anayasal değişiklik talep ettiler.
1913'e kadar, kadın hakları aktivistleri on yıllardır mücadele veriyorlardı.
Haklarından mahrum edilmiş bir topluluk olarak kadınlar
onların -veya herhangi birinin- hayatını etkileyen yasalarda söz sahibi değildi.
Yine de politik eşitlik için daha geniş destek elde etmekte zorlanıyorlardı.
Utah ve Idaho'da kadınlara oy verme hakkının tanındığı
1896'dan beri önemli bir zafer elde edememişlerdi.
Böylelikle, kadınların oy verme hakkını tanıyan
eyalet sayısı 4'e çıkmıştı.
Medyadan anlayan yeni bir isim olan Alice Paul'le taze kan geldi.
1900'lerin başında cezaevinde açlık grevi yapan
İngiliz kadın hakları aktivistlerinden etkilenmiş biriydi.
Eyalet bazında, maliyetli kampanyalar yürütmek yerine
Paul ülke çapında kadınların oy verme hakkını koruyacak
uzun vadede etkili bir anayasal değişiklik çabasındaydı.
Amerikan Ulusal Kadın Oy Hakkı Derneği'nin bir üyesi olarak
Paul hareketi canlandıracak ve desteği arttıracak kitlesel bir yürüyüş önerdi.
Washington yetkilileri ilk önce bu planı reddetti.
Sonraysa yürüyüşü ara sokaklara hapsetmeye çalıştı.
Fakat bu kararlara boyun eğmeyen Paul,
Woodrow Wilson'ın göreve başlama töreninden bir gün önce yapılacak
bir yürüyüş örgütledi.
Böylece hem medyanın hem de
ertesi günkü tören için kente gelen kitlenin ilgisi çekilecekti.
Ama yürüyüşü planlarken
Paul esasen, ırkçı olanlar da dahil olmak üzere, her kesimden
beyaz kadına hitap etmeye odaklanıyordu.
Afroamerikan aktivist ve örgütlerin
katılımını önlemeye çalıştı.
Onların kortejin arkasında yer almasını istedi.
Ancak siyahi kadınlar, oluşumuna katkı verdikleri bir ulusal harekette
görünmez olamazdı.
Yürüyüş günü,
Ida B. Wells-Barnett adlı
linç karşıtı, öncü bir araştırmacı gazeteci,
arkalara gitmeyi reddedip gururla Illinois pankartının altında yürüdü.
NAACP'nin kurucularından Mary Church Terrell,
Howard Üniversitesi'nden kadın öğrencilerin kurduğu bir örgüt olan
Delta Sigma Theta Topluluğu'nun 22 kurucusuyla yürüyüşe katıldı.
Bu ve benzeri biçimlerde,
siyahi kadınlar, hareketteki beyaz kadınların düşmanlığına
büyük bir politik ve fiziksel riski
göze alarak direndiler.
Yürüyüş günü,
oy hakkı savunucuları, güçlü bir gösteri için toplandılar.
Uluslararası kadın oy hakkı savunucuları, ressam, sanatçı ve iş insanları da
kalabalıklaşan kitle içinde yer alıyordu.
Altın renkli savaş arabaları, dev bir Özgürlük Çanı
ve oy hakkı tanıyan ülkelerin haritası yürüyüşte yerini almıştı.
Hazine Binası'nın merdivenlerinde
sanatçılar kadınların tarihi başarılarını canlı bir orkestra ile sergilediler.
Yollarını keserek hakaret eden, tüküren, izmarit atan
ve fiziksel saldırıda bulunan
güruha rağmen kadınlar yürüyüşe devam ettiler.
Polis müdahale etmedi.
Neticede 100'ü aşkın kadın hastaneye kaldırıldı.
Gördükleri eziyet ülke çapında haberlere konu edildi.
Yürüyüşü kamuoyunun gündemine taşıdı.
Kadın oy hakkı savunucuları büyük bir sempati topladı.
Ulusal gazeteler polise tepki gösterdi
ve Kongre Mahkemesi polisin yürüyüş sırasındaki tutumunu soruşturdu.
Protestodan sonra, "Kadın Dergisi" şöyle yazıyordu:
"Washington rezil oldu. Oy hakkı mücadelesi büyük bir zafer kazandı."
Böylelikle,
yürüyüş, kadınların oy hakkına yönelik desteğin artmasını sağladı.
Bu destek sonraki yıllarda da sürdü.
Kadın oy hakkı savunucuları, temsilcilerine baskı yapmayı sürdürdüler.
Gösteriler düzenlediler ve Beyaz Saray'a dilekçe verdiler.
Inez Milholland, beyaz atın üstündeki kadın,
kronik sağlık sorunlarına rağmen,
ABD genelinde kampanyalar düzenlemeyi sürdürdü.
Çabalarının semeresini görmeye ömrü yetmedi.
1916'da kadın oy hakkına dair
bir konuşma yaparken yere yığıldı, çok geçmeden öldü.
Anlatılanlara göre son sözleri şöyleydi:
"Sayın Başkan,
kadınlar, özgürlük için daha ne kadar bekleyecekler?"
Genel oy hakkının tanınması on yıllar alsa da
1920'de Kongre 19. yasa değişikliğini onaylayarak
kadınlara oy hakkını nihayet tanımış oldu.