ในวันที่ 3 มีนาคม ปี ค.ศ. 1913
นักประท้วงทั้งหลายหลีกทางเพื่อสตรีในชุดขาว
ผู้สวมใส่เสื้อคลุมพลิ้วไหวบนม้าขาว
เป็นเรื่องยากที่จะมองไม่เห็นนักเคลื่อนไหว อิเนซ มิลฮอลแลนด์
เธอถือหางเสือของการเดินขบวน เรียกร้องสิทธิทางการเมืองของสตรี
เป็นการประท้วงครั้งใหญ่ครั้งแรกเพื่อสิทธิ ของผู้หญิงในการลงคะแนนเสียงในระดับชาติ
หลังจากร่วมหลายเดือน ของการวางแผนเชิงกลยุทธ์และการโต้เถียง
ผู้หญิงหลายพันคนมารวมตัวกัน ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
ที่นี่ พวกเธอเรียกร้องให้มีการแก้ไข รัฐธรรมนูญเพื่อให้สิทธิในการลงคะแนนเสียง
ภายในปี ค.ศ. 1913 นักเคลื่อนไหว เพื่อสิทธิสตรีได้รณรงค์มานานหลายทศวรรษ
ในฐานะกลุ่มที่ถูกกีดกันสิทธิ
ผู้หญิงไม่มีเสียงในกฎหมายที่ส่งผลกระทบ ต่อชีวิตของพวกเธอหรือของใครก็ตาม
อย่างไรก็ตาม พวกเธอกำลังดิ้นรนเพื่อ ความเท่าเทียมกันทางการเมืองในวงกว้าง
พวกเขาไม่ได้รับชัยชนะใด ๆ เลย นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1896
เมื่อรัฐยูทาห์และรัฐไอดาโฮให้สิทธิสตรี
นั่นทำให้จำนวนรัฐทั้งหมด ที่ยอมรับสิทธิสตรีในการลงคะแนนเสียง
เป็นสี่รัฐ
จิตวิญญาณใหม่ที่เข้าใจสื่อมาถึง ในรูปแบบของอลิซ พอล
เธอได้รับแรงบันดาลใจจาก กลุ่มเรียกร้องสิทธิสตรีในอังกฤษ
ซึ่งอดอาหารประท้วงและต้องทนกับ การถูกจำคุกในช่วงต้นทศวรรษ 1900
แทนที่จะดำเนินการรณรงค์ ที่มีค่าใช้จ่ายสูงในแต่ละรัฐ
พอลแสวงหาผลกระทบ ที่ยาวนานของการแก้ไขรัฐธรรมนูญ
ซึ่งจะคุ้มครองสิทธิ ในการลงคะแนนเสียงของสตรีทั่วประเทศ
ในฐานะสมาชิกของสมาคมสิทธิ ออกเสียงเลือกตั้งของสตรีอเมริกันแห่งชาติ
พอลเสนอให้มีการประกวดครั้งใหญ่ เพื่อสนับสนุนและฟื้นฟูการเคลื่อนไหว
ในตอนแรกทางการวอชิงตันปฏิเสธแผนของเธอ
จากนั้นจึงพยายามผลักไส การเดินขบวนให้อยู่ริมถนน
แต่พอลกลับพลิกการตัดสินใจเหล่านั้น
และยืนยันให้มีการจัดขบวนพาเหรดหนึ่งวัน ก่อนการเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดี
ของวูดโรว์ วิลสัน
สิ่งนี้จะเพิ่มความครอบคลุมของสื่อให้สูงสุด
และดึงดูดความสนใจของฝูงชนที่จะอยู่ในเมือง
อย่างไรก็ตาม ในการวางแผนขบวนพาเหรด
พอลเน้นไปที่การดึงดูดผู้หญิงผิวขาว จากทุกภูมิหลังเป็นหลัก
รวมถึงผู้ที่เหยียดเชื้อชาติด้วย
เธอกีดกันนักเคลื่อนไหวและองค์กร
แอฟริกันอเมริกันอย่างแข็งขันไม่ให้เข้าร่วม
และระบุว่า ผู้ที่จะเข้าร่วม ควรเดินขบวนทางด้านหลัง
แต่ผู้หญิงคนดำจะไม่ยอมไร้ตัวตน ในขบวนการระดับชาติ
ที่พวกเธอช่วยสร้าง
ในวันเดินขบวน
ไอดา บี. เวลส์-บาร์เน็ตต์
นักข่าวสืบสวนแนวหน้า และผู้สนับสนุนต่อต้านการลงประชาทัณฑ์
ปฏิเสธที่จะย้ายไปอยู่ด้านหลังและเดินขบวน อย่างภาคภูมิใจภายใต้ธงของรัฐอิลลินอยส์
แมรี เชิร์ช เทอร์เรล ผู้ร่วมก่อตั้งเอ็นเอเอซีพี
เข้าร่วมขบวนพาเหรดพร้อมกับผู้ก่อตั้ง 22 คนของ สมาคมสตรีเดลต้า ซิกมา ทีต้า
ซึ่งเป็นองค์กรที่สร้างขึ้น โดยนักศึกษาหญิงจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
ด้วยวิธีการเหล่านี้ ฯลฯ
ผู้หญิงผิวดำยังยืนหยัดต่อ แม้จะมีความเกลียดชังอย่างสูง
จากผู้หญิงผิวขาวในขบวนการ
และต้องตกอยู่ในความเสี่ยงทางการเมือง และทางกายภาพอย่างมาก
ในวันเดินขบวน
นักเรียกร้องสิทธิสตรีรวมตัวกัน เพื่อสร้างนิทรรศการอันทรงพลัง
ขบวนแห่ที่พลุ่งพล่านมีทั้ง ผู้เรียกร้องสิทธิเรียกร้องจากต่างประเทศ
ศิลปิน นักแสดง และเจ้าของธุรกิจ
ขบวนแห่มาในรูปของรถม้าศึกสีทอง
ระฆังเสรีภาพขนาดมหึมา และแผนที่ประเทศที่ได้รับสิทธิ
บนขั้นบันไดของอาคารกรมธนารักษ์
นักแสดง แสดงความสำเร็จทางประวัติศาสตร์ ของผู้หญิงในวงออเคสตราแสดงสด
ผู้เดินขบวนยังคงเดินต่อไป แม้กลุ่มฝูงชนจะกีดขวางเส้นทาง
พ่นคำดูหมิ่นและถ่มน้ำลายใส่ผู้หญิง
ขว้างปาบุหรี่ และทำร้ายร่างกายผู้เข้าร่วม
ตำรวจทำเพิกเฉยต่อสิ่งที่เกิดขึ้น
และในที่สุดทำให้มีผู้หญิงกว่า 100 ราย ถูกนำตัวไปรักษาในโรงพยาบาล
การกระทำทารุณของพวกเขา ซึ่งมีการรายงานอย่างกว้างขวางทั่วประเทศ
ทำให้ภาพขบวนพาเหรด ถูกเสิร์ฟสู่สายตาของสาธารณชน
และเรียกคะแนนความเห็นอกเห็นใจ แก่ผู้เรียกร้องสิทธิมากขึ้น
หนังสือพิมพ์ระดับชาติประณามตำรวจ
และการพิจารณาคดีของรัฐสภาก็สอบสวน การกระทำของพวกเขาในระหว่างขบวนพาเหรด
หลังการประท้วง “วารสารสตรี” ประกาศว่า
“วอชิงตันได้รับความอับอาย ผู้เรียกร้อง สิทธิสตรีได้รับชัยชนะอย่างยิ่งใหญ่”
ด้วยวิธีนี้
การเดินขบวนทำให้เกิดการสนับสนุน สิทธิการเลือกตั้งสตรีเพิ่มมากขึ้น
ซึ่งจะยืนยงต่อไปในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า
ผู้เรียกร้องสิทธิยังคงกดดัน ผู้แทนราษฎรของตน
เข้าร่วมการชุมนุม และยื่นคำร้องต่อทำเนียบขาว
อิเนซ มิลฮอลแลนด์ สตรีขี่ม้าขาว
รณรงค์อย่างต่อเนื่องทั่วสหรัฐอเมริกา
แม้เธอจะประสบปัญหาสุขภาพเรื้อรังก็ตาม
เธออยู่ไม่ทันดูความสำเร็จ จากความพยายามของเธอ
ในปี ค.ศ. 1916
เธอล้มหมดสติขณะกล่าวสุนทรพจน์ และเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน
จากคำบอกเล่าที่หลายคนกล่าว
คำพูดสุดท้ายของเธอคือ
“ท่านประธานาธิบดีคะ ผู้หญิงต้องรอเสรีภาพอีกนานแค่ไหน”
แม้ว่าการรวมการลงคะแนนเสียงทั้งหมด จะใช้เวลาหลายทศวรรษ
แต่ในปี ค.ศ. 1920 รัฐสภาของสหรัฐอเมริกา ได้ให้สัตยาบันการแก้ไขครั้งที่ 19
และให้สิทธิแก่สตรี ในการลงคะแนนเสียงในที่สุด