3 marca 1913 roku
protestujący rozstąpili się, przepuszczając kobietę w bieli,
ubraną w powiewną pelerynę i siedzącą na białym koniu.
Aktywistki Inez Milholland trudno było nie zauważyć.
Jechała na czele parady sufrażystek,
pierwszego masowego protestu na rzecz praw kobiet do głosowania w całym kraju.
Po miesiącach planowania i sporów
tysiące kobiet zebrało się w Waszyngtonie.
Żądały przyjęcia poprawki do konstytucji przyznającej im prawo głosu.
W 1913 roku działaczki walczyły o prawa kobiet już od dekad.
Jako grupa pozbawiona praw
kobiety nie miały głosu w przepisach, które wpływały na ich życie i innych.
Walczyły o szersze poparcie dla równości politycznej.
Nie odniosły większych sukcesów od 1896 roku,
kiedy w Utah i Idaho kobietom przyznano prawo głosu.
Dzięki temu całkowita liczba stanów, które uznały prawo kobiet do głosowania,
wzrosła do czterech.
Nowy, zorientowany na media duch walki zyskał postać Alice Paul.
Zainspirowały ją brytyjskie sufrażystki,
które na początku XX wieku organizowały strajki głodowe i trafiały do więzienia.
Zamiast prowadzić kosztowne kampanie w poszczególnych stanach
Alice chciała wprowadzić konstytucyjną poprawkę,
która chroniłaby prawa kobiet do głosowania w całym kraju.
Jako członkini Amerykańskiego Stowarzyszenia Sufrażystek
Paul chciała zorganizować ogromną paradę, żeby zebrać poparcie i ożywić ruch.
Władze Waszyngtonu początkowo odrzuciły jej plan,
a potem próbowały zepchnąć marsz na boczne ulice.
Ale Paul obaliła te decyzje
i potwierdziła odbycie się parady
na dzień przed inauguracją prezydenta Woodrowa Wilsona.
To miało zmaksymalizować zasięg medialny
i przyciągnąć uwagę tłumów przebywających w mieście.
Jednak planując paradę,
Paul skoncentrowała się na apelu do białych kobiet ze wszystkich środowisk,
w tym rasistowskich.
Aktywnie zniechęcała działaczy i organizacje afroamerykańskie
do uczestnictwa i stwierdziła, że ci, którzy chcą dołączyć,
powinni maszerować z tyłu.
Ale czarne kobiety nie były niewidzialne w ruchu narodowym,
który pomogły kształtować.
W dniu marszu
Ida B. Wells-Barnett,
wybitna dziennikarka śledcza wstawiająca się za linczowanymi,
odmówiła przejścia na tył parady i dumnie maszerowała pod banerem Illinois.
Mary Church Terrell, współzałożycielka stowarzyszenia, dołączyła do parady
razem z 22 założycielkami bractwa Delta Sigma Theta,
organizacji studentek z Uniwersytetu Howarda.
W ten sposób
czarne kobiety wytrwały mimo głębokiej wrogości
ze strony białych kobiet w ruchu
i narażenia na wielkie ryzyko polityczne i fizyczne.
W dniu parady
sufrażystki zebrały się i stworzyły wielką wystawę.
W ogromnym pochodzie maszerowały sufrażystki z innych krajów,
artyści, wykonawcy i właściciele firm.
Rampy przedstawiały złote rydwany,
ogromny Dzwon Wolności i mapy krajów, gdzie kobiety otrzymały prawo głosu.
Pod Budynkiem Skarbu Państwa
protestujący odgrywali sceny historycznych osiągnięć kobiet z orkiestrą na żywo.
Maszerujący kontynuowali nawet, kiedy tłum blokował trasę,
rzucając obelgami, plując na kobiety,
rzucając cygarami i atakując uczestników.
Policja nie interweniowała,
a ostatecznie ponad 100 kobiet zostało hospitalizowanych.
Nadużycia, szeroko omawiane w krajowych mediach,
przyciągnęły uwagę opinii publicznej do parady
i wzbudziły większą sympatię do sufrażystek.
Krajowe gazety krytykowały policję,
a Kongres przeprowadził śledztwo w sprawie jej działań podczas marszu.
Po proteście "Women's Journal" oświadczył,
"Waszyngton zhańbiony. Walka o równe prawa zakończona wielkim zwycięstwem".
W ten sposób
marsz wywołał falę poparcia dla praw wyborczych kobiet,
który trwał wiele lat.
Sufrażystki stale wywierały presję na polityków,
uczestniczyły w wiecach i składały petycje do Białego Domu.
Inez Milholland, kobieta na białym koniu,
nieustannie prowadziła kampanię w całych Stanach Zjednoczonych
mimo problemów zdrowotnych.
Nie zobaczyła efektów swojej pracy.
W 1916 roku zasłabła, wygłaszając przemówienie,
i wkrótce zmarła.
Zgodnie z pogłoskami
jej ostatnie słowa brzmiały,
"Panie Prezydencie, ile kobiety muszą czekać na wolność?”.
Chociaż uzyskanie pełnej równości zajęło dziesięciolecia,
w 1920 roku Kongres ratyfikował 19. poprawkę,
przyznając kobietom prawo do głosowania.