Op 3 maart 1913
maakten demonstranten plaats voor de vrouw in het wit:
gekleed in een wapperende cape en schrijlings gezeten op een wit paard,
kon men activiste Inez Milholland moeilijk over het hoofd zien.
Zij stond aan het roer van de Vrouwenkiesrechtparade,
het eerste massaprotest voor het vrouwenstemrecht op nationale schaal.
Na maanden van strategisch planning en geredetwist,
verzamelden zich duizenden vrouwen in Washington D.C.
Ze riepen op tot een grondwetswijziging om te mogen stemmen.
Tot 1913 hadden vrouwenrechtactivisten daar al tientallen jaren voor gevochten.
Als achtergestelde groep
hadden vrouwen geen stem in de wet die hun en andermans leven betrof.
Maar ze hadden moeite om bredere steun te krijgen voor politieke gelijkheid.
Ze hadden geen grote overwinningen behaald sinds 1896,
toen Utah en Idaho vrouwen stemrecht gaven.
Dat bracht het aantal staten dat vrouwenstemrecht erkenden
op vier.
Een nieuw, mediageniek figuur met de naam Alice Paul verscheen.
Ze werd geïnspireerd door de Engelse suffragettes,
die aan hongerstakingen deden en de gevangenis in gingen, begin 1900.
In plaats van dure campagnes voeren per staat,
ging Paul voor het langetermijneffect van een grondwetswijziging
waardoor vrouwen in het hele land zouden kunnen stemmen.
Als lid van de Amerikaanse Nationale Vereniging van Vrouwenkiesrecht
stelde Paul een massale protestactie voor om de beweging te verjongen en te steunen.
Washington wees aanvankelijk haar plan af
en probeerde toen de mars te verbannen naar zijstraten.
Maar Paul zorgde dat die beslissing geschrapt werd
en bepaalde de optocht op de dag vóór de inauguratie
van president Woodrow Wilson.
Dat zou maximale aandacht in de media geven
en de aandacht van de mensen in de stad trekken.
Maar bij het plannen van de optocht
richtte Paul zich vooral op witte vrouwen van allerlei achtergronden,
waaronder ook racistische.
Ze ontmoedigde bewust Afrikaans-Amerikaanse betogers
en organisaties om mee te doen,
en stelde dat degenen die toch meededen, maar achteraan moesten lopen.
Maar zwarte vrouwen lieten zich niet wegstoppen bij een beweging
die ze hielpen opzetten.
Op de dag van de mars
weigerde Ida B. Wells-Barnett,
baanbrekende onderzoeksjournalist en anti-lynchvoorvechtster,
naar achteren te gaan en marcheerde trots onder de vlag van Illinois.
Medestichtster van de NAACP, Mary Church Terrell,
sloot zich aan met 22 stichters van het Delta Sigma Theta Damesdispuut,
een organisatie van studentes aan de Howard Universiteit.
Op deze en andere manieren
hielden zwarte vrouwen het vol
ondanks vijandigheid van witte vrouwen in de beweging,
en met grote politieke en lichamelijke risico’s.
Op de dag van de mars
kwamen de suffragettes bijeen voor een sterke vertoning.
Tussen de opkomende menigte zaten internationale vrouwenrechtenbetogers,
kunstenaars, artiesten en ondernemers.
Praalwagens in de vorm van gouden rijtuigen deden mee;
een enorme vrijheidsklok en een kaart met stemgerechtigde landen.
Op de trappen van het Treasurygebouw
voerden artiesten historische prestaties van vrouwen uit voor een live-orkest.
De betogers trotseerden zelfs de menigte die de weg blokkeerde,
beledigingen, spuugincidenten,
sigaren die naar hun hoofd werden geslingerd en fysiek geweld.
De politie kwam niet tussenbeide,
en uiteindelijk moesten honderd vrouwen naar het ziekenhuis.
Hun slechte behandeling, uitgebreid belicht in de media,
zorgde voor nog meer aandacht bij het brede publiek
en gaf de betoogsters nog grotere sympathie.
Nationale kranten hekelden de politie,
en het Congres hield hoorzittingen om de acties te onderzoeken.
Na de protesten verklaarde het ‘Women’s Journal’:
“Washington is in ongenade gevallen. Gelijkwaardig kiesrecht heeft gewonnen.”
Op deze manier
werd de steun voor vrouwenkiesrecht steeds groter
en bleef de jaren erna bestaan.
Suffragettes hielden druk op hun vertegenwoordigers,
woonden bijeenkomsten bij en dienden een petitie in bij het Witte Huis.
Inez Milholland, de vrouw op het witte paard,
voerde constant campagne door de hele VS,
ondanks chronische gezondheidsproblemen.
Ze maakte het resultaat van haar strijd niet meer mee.
In 1916 zakte ze in elkaar
toen ze een toespraak gaf en overleed kort daarna.
Volgens populaire berichten
waren haar laatste woorden:
“Meneer de president, hoe lang moeten vrouwen op vrijheid wachten?”
Hoewel volledig stemmen nog tientallen jaren zou duren,
ondertekende het Congres in 1920 de 19e wetswijziging,
en gaf eindelijk vrouwen het recht om te stemmen.