Στις 3 Μαρτίου, το 1913,
διαδηλωτές άνοιξαν δρόμο για τη γυναίκα με τα λευκά:
ντυμένη με μια αέρινη κάπα και και καβάλα πάνω σε ένα λευκό άλογο,
η ακτιβίστρια Ινέζ Μίλχολαντ δεν περνούσε απαρατήρητη.
Ίππευε οδηγώντας την παρέλαση για το Δικαίωμα Ψήφου των Γυναικών-
την πρώτη μαζική διαμαρτυρία
για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών σε εθνικό επίπεδο.
Ύστερα από μήνες στρατηγικού σχεδιασμού και συζητήσεων,
χιλιάδες γυναίκες συγκεντρώθηκαν στην Ουάσινγκτον.
Εκεί, ζήτησαν συνταγματική τροποποίηση για να τους δοθεί το δικαίωμα ψήφου.
Μέχρι το 1913, οι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των γυναικών
ολοκληρώνουν δεκαετίες εκστρατείας.
Ως μια ομάδα χωρίς πολιτικά δικαιώματα, οι γυναίκες δεν είχαν λόγο
για τους νόμους που επηρέαζαν τη δική τους ζωή ή οποιουδήποτε αλλού.
Ωστόσο, δυσκολευόντουσαν να εξασφαλίσουν ευρύτερη υποστήριξη για πολιτική ισότητα.
Δεν είχαν πετύχει αξιοσημείωτες νίκες από το 1896,
όταν η Γιούτα και το Άινταχο έδωσαν στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου.
Τότε, ανέβηκε ο αριθμός των πολιτειών που αναγνωρίζουν τη γυναικεία ψήφο
στις τέσσερις.
Μια νέα ψυχή, που το είχε με τα ΜΜΕ, εμφανίστηκε με την μορφή της Άλις Πολ.
Ήταν εμπνευσμένη από τις Βρετανίδες σουφραζέτες,
που έκαναν απεργίες πείνας και φυλακίστηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα.
Από το να διεξάγουν δαπανηρές καμπάνιες σε κάθε πολιτεία χωριστά,
η Πολ κοιτούσε τον μακροπρόθεσμο αντίκτυπο της συνταγματικής τροποποίησης
που θα προστάτευε το δικαίωμα ψήφου των γυναικών σε όλη την επικράτεια.
Ως μέλος της Εθνικής Αμερικανικής Ένωσης για το Δικαίωμα Ψήφου της Γυναίκας,
η Πολ πρότεινε μια τεράστια παρέλαση,
για να συγκεντρωθεί η υποστήριξη και να αναζωογονηθεί το κίνημα.
Οι αρχές της Ουάσινγκτον, αρχικά, απέρριψαν το αίτημά της
και στη συνέχεια προσπάθησαν να περιορίσουν την πορεία σε παράδρομους.
Όμως, η Πολ ανέτρεψε τις αποφάσεις αυτές
και επιβεβαίωσε μια πορεία τη μέρα πριν από την ορκωμοσία του προέδρου
Γούντροου Ουίλσον.
Έτσι, θα μεγιστοποιούσε την κάλυψη από τα ΜΜΕ
και θα τραβούσε την προσοχή του κόσμου που θα βρίσκονταν στην πόλη.
Όμως, κατά τη διοργάνωση της πορείας
η Πολ επικεντρώθηκε στο να προσελκύσει τις λευκές γυναίκες όλων των υποβάθρων
συμπεριλαμβάνοντας και τις ρατσίστριες.
Αποθάρρυνε Αφρό-Αμερικανούς ακτιβιστές και οργανώσεις να συμμετέχουν
και δήλωσε ότι αυτοί που επιθυμούν θα παρελαύνουν τελευταίοι.
Αλλά, οι μαύρες γυναίκες δεν θα παρέμεναν αόρατες
σε ένα εθνικό κίνημα που οι ίδιες βοήθησαν να δημιουργηθεί.
Την ημέρα της πορείας,
η Ίντα Γουέλς-Μπαρνέτ,
μια επαναστατική ερευνητής δημοσιογράφος και συνήγορος του αντί-λιντσαρίσματος
αρνήθηκε να πάει πίσω
και με περηφάνια παρέλασε κάτω από τη σημαία του Ίλινοι.
Η συνιδρύτρια της Ένωσης, Μέρι Τσερτς Τερέλ,
συμμετείχε στην παρέλαση με 22 ιδρυτές της Αδελφότητας ΔΣΘ,
μια οργάνωση που δημιουργήθηκε από φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Χάουαρντ.
Με αυτούς τους τρόπους,
οι μαύρες γυναίκες παρέμειναν, παρά την εχθρότητα
από τις λευκές γυναίκες του κινήματος,
και τον μεγάλο πολιτικό αλλά και σωματικό κίνδυνο.
Την ημέρα της πορείας,
οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν για να κάνουν μια δυναμική έκθεση.
Τα τμήματα της πορείας συμπεριλάμβαναν διεθνείς σουφραζέτες,
καλλιτέχνες, ηθοποιούς και επιχειρηματίες.
Τα άρματα είχαν τη μορφή χρυσών οχημάτων,
μιας τεράστιας Καμπάνας Ελευθερίας και έναν χάρτη με τις χώρες
Στα σκαλιά του Αμερικανικού Θησαυροφυλακίου,
ηθοποιοί έπαιζαν τα ιστορικά κατορθώματα των γυναικών, με ζωντανή ορχήστρα.
Οι διαδηλωτές συνέχιζαν ακόμη και όταν η αστυνομία εμπόδιζε τον δρόμο,
ο κόσμος έκανε προσβλητικά σχόλια, έφτυνε τις γυναίκες,
πετούσε αποτσίγαρα και παρενοχλούσε τις συμμετέχουσες.
Η αστυνομία δεν μεσολάβησε,
και τελικά, περισσότερες από 100 γυναίκες νοσηλεύτηκαν.
Η κακομεταχείρισή τους, που έγινε ευρέως γνωστή σε όλη τη χώρα,
εξύψωσε την παρέλαση στα μάτια του κόσμου,
και κέρδισε μεγαλύτερη συμπόνια για το κίνημα.
Οι κρατικές εφημερίδες κατσάδιασαν την αστυνομία,
και οι ακροάσεις του Κογκρέσου ερεύνησαν
τις κινήσεις της αστυνομίας την ώρα της πορείας.
Μετά τη διαμαρτυρία, η «Εφημερίδα των γυναικών» δήλωσε,
«Η Ουάσινγκτον εξευτελίστηκε. Η ισότητα ψήφου πέτυχε μια μεγάλη νίκη».
Έτσι, η πορεία προκάλεσε ένα κύμα υποστήριξης για τα δικαιώματα των γυναικών
που διήρκεσε και τα επόμενα χρόνια.
Οι σουφραζέτες ασκούσαν σταθερή πίεση με τους εκπροσώπους τους,
παίρνοντας μέρος σε συλλαλητήρια και θέτοντας αιτήματα στον Λευκό Οίκο.
Η Ινέζ Μιλχόλαντ, η γυναίκα που καβαλούσε το λευκό άλογο,
οργάνωνε εκστρατείες σε όλες τις Πολιτείες αδιάκοπα,
παρόλο που υπέφερε από χρόνια προβλήματα υγείας.
Δεν έζησε για να δει τις προσπάθειές της να καρποφορούν.
Το 1916, κατέρρευσε ενώ έδινε λόγο για το δικαίωμα ψήφου της γυναίκας,
και πέθανε λίγο καιρό αργότερα.
Σύμφωνα με δημοφιλείς αναφορές,
τα τελευταία της λόγια ήταν,
«Κύριε Πρόεδρε, πόσο καιρό ακόμη θα αναμένουν οι γυναίκες την ελευθερία;»
Παρόλο που η ολική συμπερίληψη χρειάστηκε δεκαετίες,
το 1920, το Κογκρέσο επικύρωσε τη 19η τροποποίηση,
παραχωρώντας, επιτέλους, στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου.