این سرنگ شامل یک ماده رادیواکتیو گلوکز به نام اف دی جی است.
که دکتر به زودی به بازوی مریض تزریق می‌کند
که برای آزمایش سرطان از اسکنر پت استفاده می‌کند.
به سرعت در بدن او اف دی جی گردش می‌کند.
اگر او تومور داشته باشد، سلول‌های سرطانی
مقدار قابل توجهی از اف دی جی را جذب می‌کنند.
که به عنوان یک چراغ برای اسکنر عمل خواهد کرد.
ردیاب‌های پت مانند اف دی جی یکی از قابل توجه‌ترین ابزار‌ها در تشخیص پزشکی می‌باشند
و زندگی‌شان دریک شتاب دهنده فقط چند ساعت زودتر اغاز می‌شود،
ذرات شتاب دهنده مورد نظر سیکلوترون نامیده می‌شود.
و عموما در انبار بزرگی در بیمارستان جای دارد.
که از میدان الکترومغناطیسی استفاده می‌کند
که ذرات باردار را مثلا پروتون‌ها را سریع و سریع‌تر
درمسیر مارپیچی حرکت بدهد.
زمانی که پروتون‌ها به حداکثر سرعت خودشان می‌رسند،
آن‌ها به سمت هدفی شلیک می‌شودند که شامل چند میلی‌متر از نوعی از آب با
اکسیژن سنگین به نام اکسیژن ۱۸ می‌باشد.
زمانی که یک پروتون به یکی از این اکسیژن‌های سنگین برخورد می‌کند،
باعث می‌شود که ذره زیر اتمی دیگری به نام نوترون به بیرون رانده شود.
این ضربه اکسیژن ۱۸ را به فلوئور ۱۸ تبدیل می‌کند٬
یک ایزوتوب رادیواکتیو که می‌تواند در پت اسکن تشخیص داده شود.
در ظرف کمتر از دو ساعت،
تقریبا نصف فلوئور در اثر تجزیه رادیواکتیوی از بین خواهد رفت،
بنابراین ساعت در حال حرکت است که اسکن تمام شود.
بنابراین چطور فلوئور ۱۸ می‌تواند استفاده شود که بیمار‌ها را تشخیص دهد؟
رادیوشیمیدان‌ها در بیمارستان‌ها می‌توانند از یک سری واکنش‌های شیمیایی استفاده کنند
که فلوئور رادیواکتیو را به مولکول‌های مختلف برای ساختن ردیاب رادیویی متصل کنند.
هویت ردیاب بستگی به آنچه پزشکان می‌خواهند مشاهده کنند بستگی دارد.
اف دی جی یک مورد رایج می‌باشد به خاطر اینکه میزان مصرف گلوگز
توسط سلول‌ها می‌تواند نشانی از سرطان، محل عفونت،
یا کند شدن مغز به خاطر زوال عقل باشد.
اکنون اف دی جی آماده برای اسکن بدن بیمار می‌باشد.
زمانی که یک ردیاب نشاندار رادیویی وارد بدن می‌شود،
توسط سیستم گردش خون حرکت می‌کند و به وسیله هدف جذب می‌شود
چه این یک پروتئین در مغز باشد، چه سلول سرطانی، یا موارد دیگر.
درچند دقیقه
یک مقدار قابل توجهی از ردیاب راه خود را به ناحیه پیدا کرده است.
و بقیه از گردش خارج شده است.
حالا پزشکان می‌توانند هدف خود را با استفاده از پت،
یا اسکنر برش‌نگاری با گسیل پوزیترون ببینند.
تششعی که ردیاب ساطع می‌کند چیزی است که این را ممکن می‌کند.
این ایزوتوپ‌ها در پت استفاده شده که به وسیله تششع پوزیترون تجزیه می‌شوند.
پوزیترون در اصل الکترون‌هایی با بار مثبت می‌باشند.
وقتی که متششع می‌شوند، یک پوزترون با یک الکترون از یک مولکول دراطرافش برخورد میکند
این باعث یک واکنش هسته‌ای کوچک می‌شود
که در آن جرم دو ذره به دو فوتون پرانرژی تبدیل می‌شود که همانند ایکس ری است،
که در سمت‌های مخالف شلیک می‌شوند.
این فوتون ها سپس بر روی یک جفت از یابنده‌هایی رادیویی
برروی دیوار اسکنر تاثیر می‌گذارند.
نرم افزار موجود در اسکنر از هردو ردیاب ها برای تخمین اینکه
درکجای بدن برخورد اتفاق افتاده استفاده می‌کند
و یک نقشه سه بعدی از توزیع ردیاب به وجود می‌آورد.
پت اسکن می‌تواند گسترش سرطان را قبل از اینکه
با هر نوع دیگری تصویر برداری مشخص شود تشخیص بدهد.
آن‌ها همچنین در تشخیص بیماری الزایمر با اجازه دادن
به پزشکان برای دیدن آمیلوئید تحول ایجاد می‌کنند.
تجمع پروتئین مشخص که درغیر اینصورت بدون انجام کالبد شکافی تایید نمی‌شود.
در همین حال، محققان فعالانه درحال کار هستند تا ردیاب‌های جدیدی توسعه بدهند
و کارایی استفاده از پت اسکن را گسترش دهند.
با این همه صحبت درباره‌ی تششعات و واکنش ها‌ی هسته‌ای در داخل بدن،
آیا این اسکن ها بی‌خطر می‌باشند؟
با وجود اینکه هیچ مقداری از یون تششعی به طور کامل بی‌خطر نیست،
میزانی از تششعاتی که بدن در هنگام پت اسکن دریافت می‌کند بسیار کم می‌باشد.
یک اسکن با تمام مقداری از تششعات طبیعی که در دو یا سه سال
در معرضش هستید مانند گاز رادون؛
یا مقداری که یک خلبان از تششعات کیهانی بعد از ۲۰ تا ۳۰ سال در
پروازهای فرا اقیانوس اطلس دریافت می‌کند، قابل مقایسه می‌باشد.
بیش‌تر مریضان احساس می‌کنند که آن خطرها برای شانس اینکه بیماریشان تشخیص و
درمان شود قابل قبول می‌باشد.