1982 yılında genç bir hemşire sert, amansız depresyon geçiriyordu.
Çalışamıyor, sosyalleşemiyor
ve hatta gazete okumak için bile yeterince odaklanamıyordu.
Bir tedavi, her şeyi değiştirdi.
İki elektrokonvülsif terapi, yani EKT seansı sonrası, semptomları iyileşti.
İşe geri döndü, sonra da yüksek notlar aldığı okulundan mezun oldu.
İlk başta yaşamını değiştiren tedaviden açıkça bahsetti.
Fakat sonra, insanların EKT üzerinde aşırı olumsuz düşünceleri olduğunu görünce
deneyimini paylaşmaktan vazgeçti.
EKT'de, modern prosedür ile
çok az benzerlikler taşıyan bir tarihten kalma derin bir leke vardır.
Terapi, tıpta ilk kez 1938'de kullanıldı.
İlk yıllarında doktorlar beyne güçlü bir elektrik akımı uyguluyordu,
bu da hastaların dillerini ısırmalarına veya kemiklerinin
kırılmasına neden olabilecek bir tüm-vücut felcine neden oluyordu.
Modern EKT çok farklıdır.
Bir hasta genel anestezi altındayken
elektrotlar beyne bir dizi hafif elektrik titreşimleri gönderir.
Bu da yüksek sayıda nöronun aynı anda ateşlenmesine neden olur:
Kısa, kontrol edilebilir felç.
Kas rahatlatıcı, spazmların, vücudun geri kalanına yayılmasını engeller.
Beyne elektik akımı verildiğinin tek fiziksel göstergesi,
ayak kaslarının seğirmesidir.
Tedavi yaklaşık bir dakika sürer ve çoğu hasta her seanstan
yaklaşık bir saat sonra normal aktivitelerine geri döner.
EKT yaygın olarak diğer terapilere cevap vermeyen ağır depresyon
veya bipolar rahatsızlık durumlarında ya da ilaç tedavisine
olumsuz reaksiyon veren hastalarda tedavi amacıyla kullanılıyordu.
Tedavi olanların yarısı veya daha fazlası, semptomlarında
bir gelişme tecrübe ediyor.
EKT tedavisi gören çoğu hasta birkaç hafta, haftada iki veya üç seans görür.
Bazıları bir seans sonrası semptomlarında bir gelişme fark eder,
diğerlerinin ise tepki vermesi daha uzun sürer.
Hastalar genelde yılda birkaç aylığına daha az sıklıkla tedaviye devam eder
ve bazılarının hayatlarının geri kalanı boyunca, ara sıra bakıma ihtiyacı vardır.
Modern EKT artık daha güvenlidir
fakat hastalar hâlâ yan etki görebilirler.
Tedaviden hemen sonra ağrı, yorgunluk veya mide bulantısı hissedebilirler.
Bazıları seanstan önce ne olduğunu hatırlamakta güçlük çekiyor --
örneğin, önceki akşam yemekte ne yedikleri gibi.
Nadiren, seans öncesi haftaları ve ayları hatırlamakta zorlanıyorlar.
Çoğu hastada bu hafıza kaybı, zamanla iyileşiyor.
Büyüleyici olan şey ise kanıtlanmış geçmiş kayıtlara rağmen,
EKT'nin neden işe yaradığını hâlâ tam olarak bilmiyoruz.
Beyindeki nöronlar, elektrik sinyalleri ile iletişim kurarlar
ve bu da beyin kimyamızı etkilerken ruh hâli ve davranışa katkıda bulunur.
EKT'nin tetiklediği elektriksel eylem akışı, bu kimyayı değiştirir.
Örneğin, EKT, belirli sinir ileticilerin serbest bırakılmasını tetikler,
bunlar nöronlar arası sinyalleri taşıyan, zihin sağlığını etkileyen moleküllerdir.
EKT, depresyon semptomlarının azalmasını sağlayan hormon akışını da canlandırır.
İlginçtir ki EKT ilaç tedavisiyle birlikte daha çok işe yaramaktadır,
daha önce ilaç tedavisine dirençli hastalarda bile.
Artık beyni daha iyi anladığımız için, EKT'yi
çok daha etkili bir hâle getirebiliriz.
1995'de, izlenen ilk EKT yolundan on yıl sonra,
hemşire, tecrübesine dair bir açıklama yayınlama kararı aldı.
Tedaviyle ilgili söylentiler yüzünden,
bunun kişisel ve profesyonel hayatını etkilemesinden endişe duymuştu
fakat EKT'nin,
diğer yollarla tedavi olamayan hastalarda bir fark yaratacağını biliyordu.
EKT ile ilgili yanlış anlamalar varlığını sürdürse de
bu tür tecrübeler, doktor ve hastaların, tedavinin yaşam değiştirme
olasılığını fark etmesini sağladı.