En 1982, unha enfermeira noviña padecía un trastorno depresivo maior.
Non era quen de traballar, socializar
ou prestar a atención necesaria para ler o xornal.
Pero houbo un tratamento que o cambiou todo.
Tras dúas sesións de terapia electroconvulsiva, tamén chamada TEC,
os síntomas esvaecéronse.
Volveu traballar e incluso conseguiu graduarse con moi boas notas.
Ó principio, falaba abertamente do tratamento que lle cambiara a vida.
Pero cando se decatou de que moita xente tiña unha concepción negativa sobre a TEC
deixou de compartir a súa experiencia.
A TEC é un tema tabú
por mor do seu pasado, que dista moito do procedemento actual.
Empregouse por primeira vez en medicina en 1938.
Daquela, os médicos administraban altas correntes eléctricas ó cerebro,
orixinando unha convulsión xeneralizada durante a cal
os doentes podían trabar a lingua ou mesmo crebar algún óso.
A TEC actual é moi distinta.
Mentres a persoa se atopa baixo os efectos da anestesia xeral
uns eléctrodos transmiten unha serie de estímulos eléctricos ó cerebro.
Isto ocasiona que unha gran cantidade de neuronas se activen á vez
causando unha convulsión breve e controlada.
Un relaxante muscular impide a transmisión dos espasmos ó resto do corpo.
A única manifestación física da electricidade que percorre o cerebro
son unhas pequenas contraccións no pé.
O tratamento dura ó redor dun minuto e a maioría dos pacientes
poden facer vida normal unha hora despois de rematar a sesión.
A TEC úsase a miúdo para tratar casos graves de depresión
ou trastorno bipolar naqueles que non responden a outras terapias
ou que presentaron reaccións adversas á medicación.
A metade ou máis dos tratados melloran a súa sintomatoloxía.
A maioría reciben dúas ou tres sesións semanais durante varias semanas.
Algúns comezan a percibir unha melloría nos síntomas despois da primeira sesión,
namentres outros tardan máis en responder.
Moitos continúan ata un ano con sesións menos frecuentes
e algúns poden precisar sesións de mantemento ó longo da súa vida.
A TEC actual é moito máis segura,
pero pode ter efectos secundarios.
Dor, cansazo ou náuseas tralo tratamento.
Algúns poden ter dificultade para lembrar o que pasou antes da sesión.
Por exemplo, que cearon a noite anterior.
A perda de memoria que abrangue meses ou semanas anteriores á TEC é infrecuente.
Para a maioría, mellora co tempo.
É fascinante que despois de toda a experiencia obtida,
aínda non sabemos con exactitude por que funciona a TEC.
As neuronas comunícanse por medio de sinais eléctricos,
que a través da química cerebral modulan o comportamento e o humor.
O fluxo de actividade eléctrica producida pola TEC varía esa química.
Por exemplo, provocando a liberación de certos neutransmisores,
que son moléculas que transmiten sinais entre neuronas e inflúen na saúde mental,
ou de hormonas que poden axudar a reducir os síntomas depresivos.
Curiosamente, a terapia de mantemento con TEC funciona mellor
cando se combina con medicación, incluso en doentes que non respondían ás menciñas.
A medida que saibamos máis do cerebro,
poderemos mellorar a TEC, facéndoa máis efectiva.
En 1995, máis dunha década despois da súa primeira sesión de TEC,
a enfermeira decidiu publicar a súa experiencia.
Dados os estigmas que rodean o tratamento
preocupábaa que facelo afectara negativamente
a súa vida persoal e profesional,
pero sabía que a TEC podía axudar a aqueles que non tiñan outra alternativa.
Aínda que os mitos sobre a TEC persisten hoxe en día,
actos como o seu axudaron a médicos e pacientes
a decatarse do potencial terapéutico do tratamento.