در سال ۱۹۸۲، پرستار جوانی از افسردگی شدید و بی‌امانی رنج می‌برد.
نمی‌توانست کار کند، اجتماعی باشد،
یا حتی برای خواندن روزنامه به اندازه کافی تمرکز نداشت.
یک درمان همه چیز را دگرگون کرد.
بعد از دو جلسه «ECT»، یا الکتروشوک درمانی، علائمش از بین رفت.
او سر کار برگشت، به تحصیلات تکمیلی خود ادامه داد و درجات بالاتری کسب کرد.
در ابتدا، خیلی راحت از درمانی که زندگی‌اش را دگرگون کرده صحبت می‌کرد.
اما وقتی فهمید بیشتر مردم تصور بسیار منفی نسبت به الکتروشوک درمانی دارند،
از به اشتراک گذاری تجربیاتش دست کشید.
الکتروشوک درمانی ننگ بزرگی تلقی می‌شد.
بازمانده‌ای از تاریخ که شباهت کمی به رویه‌های مدرن داشت.
این درمان اولین بار در سال ۱۹۳۸ در امور پزشکی استفاده شد.
در سال‌های ابتدایی خود، پزشکان یک جریان الکتریکی قوی را به سمت مغز هدایت می‌کردند،
که موجب تشنج تمام بدن می‌شد که در طول آن
بیماران ممکن بود زبان خود را گاز بگیرند یا حتی استخوان‌هایشان را بشکنند.
الکتروشوک درمانی مدرن بسیار متفاوت‌تر است.
در حالی که بیمار در بیهوشی عمومی قرار دارد،
الکترودها زنجیره‌ای از ضربان خفیف الکتریکی را به مغز ارسال می‌کند.
این امر موجب می‌شود شماری از نورون‌ها یکپارچه شلیک کنند:
که موجب یک تشنج کنترل شده و مختصر می‌شود.
یک آرام بخش ماهیچه‌ از انتشار گرفتگی عضلات به بقیه بدن جلوگیری می‌کند.
تنها نشان فیزیکی از جریان الکتریسیته در مغز
تکان خوردن پا است.
طول درمان حدود یک دقیقه طول می‌کشد، بیشتر بیماران قادرند که
تحرکات عادی خود را یک ساعت بعد از هر جلسه، از سر گیرند.
الکتروشوک درمانی معمولا برای درمان موارد شدید افسردگی حاد یا اختلال دو قطبی
در بیمارانی که به دیگر درمان‌ها پاسخ نداده‌اند، استفاده می‌شود.
یا افرادی که واکنش نامطلوبی به دارو داده‌اند.
نصف یا بیشتر کسانی که تحت این درمان قرار گرفته‌اند،
بهبود در علائم‌ خود را تجربه کرده‌اند.
بیشتر بیماران چند هفته به صورت هفته‌ای دو یا سه جلسه، الکتروشوک درمانی می‌شوند.
برخی از همان جلسه‌ی اول متوجه بهبود در علائم خود می‌شوند.
در حالی که بقیه به زمان بیشتری برای پاسخ نیاز دارند.
بیماران اغلب جلسات درمانی کمی را برای چند ماه تا یک سال ادامه می‌دهند.
و برخی بعضی اوقات تا اخر عمر به جلسات پایدار نیاز خواهند داشت.
الکتروشوک درمانی مدرن از روش قدیمی‌تر آن امن‌تر است.
اما همچنان بیماران می‌توانند اثرات جانبی آن را تجربه کنند.
ممکن است دقیقا بعد از جلسات احساس درد، خستگی یا حالت تهوع کنند.
برخی در یادآوری اتفاقات قبل از جلسه مشکل داشتند.
به عنوان مثال، عصر گذشته شام چه خورده بودند.
در موارد نادر، آنها ممکن است در به یادآوری هفته‌ها یا ماه‌های قبل مشکل داشته باشند.
برای بیشتر بیماران، از دست دادن حافظه با گذشت زمان بهبود پیدا می‌کند.
نکته‌ی جالب این است که با وجود سوابق اثبات شده،
ما هنوز دقیقا نمی‌دانیم الکتروشوک درمانی چطور عمل می‌کند.
نورون‌های مغز توسط ارتعاشات الکتریکی ارتباط برقرار می‌کنند،
که بر مواد شیمیایی درون مغز ما اثر میگذارد، به خلق‌وخو و رفتارمان کمک می‌کند.
سیلی از فعالیت‌های الکتریکی جرقه خورده با الکتروشوک درمانی این شیمی را تغییر می‌دهد.
به عنوان مثال، الکتروشوک درمانی باعث رهاسازی برخی انتقال دهنده‌های حسی می‌شود،
ملکول‌های حسی با کمک به انتقال این سیگنال‌ بین نورون‌ها، بر سلامت روان اثر می‌گذارند.
این درمانی با تحریک هورمون‌ها به گردش نیز می‌تواند به کاهش علائم افسردگی کمک کند.
خوشبختانه الکتروشوک درمانی با همراهی دارو عملکرد بهتری داشته است،
حتی در بیمارانی که نسبت به دارو مقاومت می‌کردند.
هرچه شناخت ما از مغز بالاتر رود،
بیشتر قادر خواهیم بود که الکتروشوک درمانی را موثرتر انجام دهیم.
در سال ۱۹۹۵، بیش از یک دهه پس از اولین دوره الکتروشوک درمانی،
پرستار تصمیم گرفت گزارشی از تجربیات خود را منتشر کند.
بخاطر باورهای ننگ آلود درباره‌ی این درمان،
او نگران بود که این‌کار می‌تواند اثرات منفی
بر زندگی شخصی و حرفه ای او بگذارد،
اما می‌دانست این درمان می‌تواند بر بیماران شکست خورده از روش‌های دیگر، امیدبخش باشد.
با وجود باورهای غلط درباره‌ی الکتروشوک درمانی،
نمونه‌هایی مانند خود او به پزشکان و بیماران
این آگاهی را داد که این درمان پتانسیل تغییر زندگی را دارد.