Alexios Komnenos,
Perandor bizantin,
udhëhoqi ushtrinë e tij
në një beteje kundër Scythianave.
Për fat të mirë,
ai mori me vete reliket më të shenjta
në Christendom:
vellon që i takonte
të Shenjtës Mari.
Fatkeqësisht kjo nuk i ndihmoi.
Ushtria e tij jo vetëm që humbi
por ndërsa ata po iknin,
Perandori ishte qëlluar në prapanicë.
Për të bërë gjërat edhe me keq, një erë e fortë
bëri të vështirë bartjen e relikes,
kështu që ata e fshehën në shkurre
gjatë ikjes.
Por edhe gjatë ikjes,
arritën të vrasin disa Scythian
dhe të shpëtojnë disa nga luftëtarët e tyre.
Të paktën kjo është mënyra se si vajza e Alexios
Anna e tregoi historinë,
duke e shkruar atë pas 60 vjetësh që kishte ndodhur.
Ajo kaloi dekadën e fundit të jetës
duke shkruar 500 faqe histori
që tregonte për mbretërimin e babait të saj dhe e quajti librin"Alexiad".
Libri ishte shkruar në greqisht
në formën e shkrimeve epike
dhe historike.
Por Anna kishte një qasje tjetër,
që dallonte nga shkrimtarët e asaj kohe:
një shkrim princeshe
që fliste për familjen e saj,
duhej të balanconte besnikërinë e saj ndaj të afërmve të saj mbretëror
dhe obligimin
që të tregonte saktësisht se cfarë kishte ndodhur,
duke treguar për histori sic ishte
plagosja në prapanicë e Alexios.
Një jetë kushtuar studimit dhe pjesëmarrjes
së babait të saj në qeveri
përgatitën Annën për këtë gjë.
Anna kishte lindur në vitin 1083,
kur babai i saj po shtrinte kontrollin
e Perandorisë Romake
që u percoll me një dekadë të luftërave brutale
dhe revoltave.
Perandoria ishte në rënie
kur ai mori pushtetin,
dhe ishte i kërcënuar nga të gjitha anët:
nga turqit Seljuk në Lindje,
Normanët në Perëndim,
dhe Scythianët në Veri.
Gjatë fëmijerisë
dhe adoleshencës së Annës,
Alexio po luftonte vazhdimisht
për të ruajtur kufinjtë e perandorisë së tij,
madje duke u përpjekur që të bënte aleanca
me luftëtaret e Kryqëzatave.
Ndërkohë në Konstandinopojë,
Anna po luftonte betejat e veta.
Nga ajo pritej që të studionte lëndë
që konsideroheshin të përshtatshme
për një princeshë bizantine,
sic ishin Etika e sjelljes dhe Bibla,
por ajo preferonte mitet klasike
dhe filozofinë.
Që të kishte qasje në këtë material,
ajo duhej të lexonte dhe fliste greqishten e vjetër,
që ajo e bënte fshehurazi gjatë natës.
Me kohë prindërit e saj e kuptuan
sa seriozisht e kishte ajo,
dhe i mundësuan asaj mësues.
Anna i zgjeroi njohurite e saj
në literaturën klasike, retorikë,
histori, filozofi, matematikë,
astronomi dhe mjekësi.
Një mësues madje u ankua
që kërkesat e saj të vazhdueshme
për të ditur më shumë rreth mësimeve të Aristotelit
po ia dëmtonin sytë atij.
Në moshën 15 vjecare,
Anna u martua me Nikephoros Bryennios
që të përfundonin konfliktet e vjetra
mes familjeve të tyre
dhe të fuqizonte pushtetin e Alexios.
Për fat të mirë, Anna dhe Nikephoros gjetën njëri-tjetrin për të ndarë
shumë interesa intelektuale,
duke mirëpritur dhe duke u përballur
me studiuesit më të mëdhenj të kohës.
Ndërkohë, fushatat ushtarake të Alexios
filluan të japin fryte,
duke rifituar shumë nga territoret
e lashta të perandorisë.
Me plakjen e babait të saj,
Anna dhe bashkeshorti i saj ndihmuan prindërit e saj
me detyrat e tyre mbretërore.
Gjatë kësaj kohe,
thuhet se Anna ishte zëdhënëse
për një trajtim të drejtë të njerëzve
në mosmarrveshje me qeverinë.
Pas vdekjes së Alexios,
vëllai i Anna, John mori fronin
dhe Anna iu rikthye
filozofisë dhe shkencave tjera.
Burri i saj kishte shkruar një histori
që fliste se si gjyshi i tij
do të ishte perandor më i mirë
se Alexios,
por Anna nuk pajtohet me këtë.
Ajo filloi të punonte në Alexiad,
që fliste për babain e saj
dhe meritat e tij si perandor.
Fundshekulli i 11, dhe fillimi i shekullit të 12
ishin shekujt e historisë Bizantine,
"Alexiad" tregon
ngjarjet gjatë regjimit të Alexios,
dhe Anna tregon reaksionin e vet në këto ngjarje,
si shpërthimi në vaj vetëm kur mendon në vdekjen
e prindërve dhe burrit të saj.
Ajo i përfshiu këto pjesë emocionale në shkrimet e saj
me shpresën se shkrimet do të ishin më të kapshme
për shoqërinë e atëhershme
që besonin se femrat nuk duhet të shkruajnë
për luftëra dhe perandori.
Besnikëria e saj ndaj të atit
shfaqej gjithmonë në shkrimet e saj,
ajo aty përfshiu edhe kritika
dhe opinionin e saj për ngjarjet e atëhershme.
Shumë shekuj pas vdekjes së saj,
"Alexiad" i shkruar nga Anna ështe kopjuar shumë e shumë herë,
dhe mbetet një dëshmi e pacmueshme
nga një dëshmitare okulare
e regjimit të Alexios.
Dhe përmes përshkrimeve të saj epiko-historike
Anna Komnene siguroi
vendin e vet në hisori.