ในปี ค.ศ. 1796 โธมัส เจฟเฟอร์สัน ได้รับกล่องบรรจุกระดูกของสัตว์บางชนิดที่เขาไม่รู้จัก
กรงเล็บยาวและคมทำให้เขานึกไปถึงสิงโต
แต่กระดูกช่วงแขนบ่งบอกว่ามันตัวใหญ่กว่านั้น
กระดูกชิ้นหนึ่งยาวประมาณ 3 เมตร
เพราะเขาคิดว่าเป็นสิงโตขนาดใหญ่ สายพันธุ์ที่ยังไม่เป็นที่รู้จักในอเมริกาเหนือ
เจฟเฟอร์สันจึงย้ำสองนักสำรวจ ลูอิสและคลาร์ก
ให้จับตาสัตว์นักล่าปริศนานี้
ที่จริงกระดูกของเจฟเฟอร์สันกล่องนั้น ไม่ได้เป็นกระดูกจากสิงโต
มันมาจากสลอธยักษ์ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว
กราวนด์สลอธยุคก่อนประวัติศาสตร์ ปรากฏตัวครั้งแรกราว 35 ล้านปีก่อน
หลายสายพันธุ์อาศัยอยู่ทั่วอเมริกาเหนือ กลาง และใต้
เคียงข้างไปกับสิ่งมีชีวิตโบราณ เช่น ช้างมาสโตดอน
และอาร์มาดิลโล่ยักษ์
กราวด์สลอธบางจำพวก อย่างเช่น กลุ่มเมกะโลนิคิด (megalonychid) มีขนาดเท่าแมว
แต่ก็มีอีกหลายพวกที่ตัวใหญ่กว่า
สลอธของเจฟเฟอร์สัน คือ เมกะโลนิกซ์ (Megalonyx) ซึ่งมีน้ำหนักประมาณหนึ่งตัน
และมีขนาดเล็กมากหากเทียบกับพวกเมกะธีเรียม (Megatherium)
ซึ่งอาจหนักได้ถึงหกตัน มากพอ ๆ กับช้างเลยทีเดียว
พวกมันเยื้องย่างไปทั่วทั้งป่า และทุ่งหญ้าสะวันนาด้วยแขนอันแข็งแรง
และกรงเล็บที่แหลมคม
ใช้สำหรับขุดหาพืชต่าง ๆ และปีนต้นไม้
เล็มหญ้า ใบไม้ หรือใช้กินอะโวคาโดโบราณ
ทุกวันนี้เราอาจไม่มีอะโวคาโดก็เป็นได้ ถ้าเราไม่มีสลอธยักษ์
สัตว์ขนาดเล็กกลืนเมล็ดขนาดใหญ่ ของอะโวคาโดไม่ได้
แต่สลอธทำได้
พวกมันช่วยกระจายต้นอะโวคาโด ไปได้กว้างไกลทีเดียว
กราวนด์สลอธเติบโตแพร่กระจายอยู่นับล้านปี
แต่เมื่อราว 10,000 ปีก่อน พวกมันก็เริ่มหายไป
พร้อม ๆ กันกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ขนาดใหญ่อื่น ๆ ในซีกโลกตะวันตก
นักวิจัยเชื่อว่ากราวนด์สลอธอาจจะสูญพันธุ์
เพราะยุคน้ำแข็งที่มาถึง
หรือการแข่งขันกับสายพันธุ์อื่น ซึ่งอาจจะเป็นมนุษย์
ผู้มาถึงภูมิภาคนี้ ในช่วงเวลาเดียวกับที่สลอธเริ่มสูญพันธุ์
สลอธขนาดเล็กกว่ารอดชีวิตมาได้ และอพยพขึ้นไปอยู่บนยอดไม้
ทุกวันนี้เหลือสลอธหกสายพันธุ์ อาศัยอยู่บนยอดไม้ในป่าฝน
ของอเมริกากลางและใต้
การห้อยโหนอยู่บนต้นไม้ เป็นทางที่ดีในการหลบนักล่า
แถมยังมีใบไม้เยอะแยะให้กินอีกด้วย
แต่อาหารการกินแบบนี้ก็มีข้อเสีย
สัตว์ต่าง ๆ ดึงพลังงานมาจากอาหาร และใช้พลังงานนั้นสำหรับการเคลื่อนไหว
รักษาอุณหภูมิร่างกาย
ทำให้อวัยวะทำงานตามปกติ
และใช้สำหรับกิจกรรมอื่น ๆ ที่สำคัญต่อการมีชีวิต
แต่ใบไม้ไม่ได้มีพลังงานเยอะขนาดนั้น
และพลังงานที่มีอยู่ก็ดึงเอาออกมาใช้ได้ยาก
สัตว์กินพืชจึงกินอาหารเสริมนอกจากใบไม้ ด้วยอาหารที่มีพลังงานสูงกว่า
อย่างเช่น ผลไม้และเมล็ดพืช
แต่สลอธ โดยเฉพาะสลอธสามนิ้ว มักจะกินแต่ใบไม้อย่างเดียว
พวกมันจึงค่อย ๆ พัฒนากลยุทธ์ เพื่อรับมือข้อจำกัดด้านอาหารนี้
อย่างแรกคือ สกัดเอาพลังงานจากอาหารให้ได้มากที่สุด
สลอธมีกระเพาะแบ่งเป็นหลายส่วน กินพื้นที่มากถึงสามส่วนของร่างกายทั้งหมด
ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์
พวกมันใช้เวลาห้าถึงเจ็ดวัน หรือหลายสัปดาห์เพื่อย่อยอาหาร
วิธีแก้ปัญหาอีกทางก็คือ การใช้พลังงานให้น้อยที่สุดเท่าที่เป็นได้
วิธีที่สลอธจะทำเช่นนี้ได้ คือการไม่เคลื่อนไหวมากนัก
พวกมันใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการกิน พักผ่อนหรือนอนหลับ
พวกมันจะลงจากยอดไม้ สัปดาห์ละครั้งเพื่อขับถ่าย
เมื่อสลอธเคลื่อนไหว มันเป็นไปอย่างเชื่องช้า
สลอธอาจใช้เวลาถึงห้านาที เพื่อข้ามถนนที่ไม่กว้างอะไรมากนัก
วิถีชีวิตที่ไม่รีบร้อนนี้ ทำให้สลอธไม่จำเป็นต้องมีกล้ามเนื้อมาก
อันที่จริง มันมีกล้ามเนื้อน้อยกว่า สัตว์อื่นที่น้ำหนักเท่ากันประมาณ 30 %
สลอธใช้พลังงานไม่มากนัก เพื่อทำให้ร่างกายอบอุ่น
เพราะอุณหภูมิร่างกายสามารถปรับขึ้น ๆ ลง ๆ ได้ประมาณห้าองศาเซลเซียส
น้อยกว่าสัตว์เลื้อยคลานเลือดเย็น แต่ก็มากกว่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมส่วนมาก
การปรับตัวทางกายภาพและพฤติกรรม ช่วยลดการใช้พลังงานของสลอธ
หรือลดอัตราการเผาผลาญลง
สลอธสามนิ้วมีเผาผลาญอาหารที่ช้าที่สุด ในบรรดาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
แพนด้ายักษ์ช้าเป็นอันดับสอง
และสลอธสองนิ้วมาเป็นอันดับสาม
การเคลื่อนไหวช้า ๆ ทำให้สลอธมีชีวิตรอด อยู่บนยอดไม้ได้ดี
แต่ก็ทำให้สลอธเองเป็นที่อยู่อาศัยชั้นดี ของสิ่งมีชีวิตอื่น
รวมถึงสาหร่าย ซึ่งช่วยพรางตัวเพิ่มอีกนิด และอาจเป็นของกินเล่นด้วยก็ได้
ถึงแม้สลอธอาจไม่เป็นสัตว์ใหญ่ยักษ์อีกต่อไป
แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้มันสำคัญน้อยลงเลย