หากคุณนึกถึงชีวิต ที่ไร้ช็อคโกแลตไม่ออกแล้วล่ะก็
คุณโชคดีแล้วล่ะที่ไม่ได้เกิด ก่อนศตวรรษที่ 16
จนถึงตอนนั้น ช็อคโกแลต ก็มีอยู่เพียงแค่ในเมโสอเมริกา
และมีหน้าตาที่ไม่เหมือนที่เรารู้จัก
ย้อนกลับไปเมื่อ 1900 ปีก่อนคริสตกาล
ผู้คนในดินแดนแถบนั้น ได้เรียนรู้การเตรียมเมล็ด
ของต้นกาเกาพื้นเมือง
บันทึกเก่าแก่ที่สุดบอกไว้ว่าเมล็ดนั้นถูกบด
และนำมาผสมกับคอร์นมีลและพริก
เพื่อทำเป็นเครื่องดื่ม -
ไม่ใช่เป็นโกโก้ร้อนที่อุ่น ๆ สักถ้วยหรอกนะ
แต่เป็นน้ำยาขม ๆ ฟองฟอดที่ดื่มแล้วตื่นตัว
แต่หากคุณเคยคิดว่าทุกวันนี้ เราเรื่องมากเกี่ยวกับช็อคโกแลตแล้วล่ะก็
ชาวเมโสอเมริกันยิ่งหนักกว่าเราอีก
พวกเขาเชื่อว่ากาเกาเป็นอาหารจากสวรรค์
ที่เทพเจ้างูมีปีกมอบเป็นของขวัญแก่มนุษย์
ชาวมายารู้จักในนามของคูคุลคาน
ชาวแอสเตคเรียกเทพนี้ว่าเคทซาลควาเทิ่ล
ชาวแอสเตคใช้เมล็ดกาเกาแทนเงิน
และดื่มช็อคโกแลตในงานเลี้ยงในวัง
ใช้เป็นรางวัลแก่ทหารผู้รบชนะในการรบ
และใช้ในพิธีกรรม
ช็อคโกแลตได้ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก มาเป็นครั้งแรกในปีค.ศ.1519
ครั้งที่ แอร์นาน คอร์เตส ได้เข้าเยี่ยมชมวังของมอคเตซูมา
ที่เทนอชติทลาน
ดังที่นายทหารของคอร์เตสได้บันทึกไว้ว่า
พระราชาให้นำเครื่องดื่ม 50 เหยือกออกมา และรินลงในถ้วยทองคำ
เมื่อชาวอาณานิคมเดินทางกลับมา พร้อมกับเมล็ดถั่วประหลาดหลายลำเรือ
เรื่องราวของประเพณีที่สัปดน ที่มิชชันนารีนำมาเล่าเผยแพร่
ทำให้มันมีชื่อเสียงว่าเป็นยากระตุ้นกำหนัด
ตอนแรก ด้วยรสที่ขม เลยทำให้มันเหมาะนำมาทำเป็นยารักษาโรค
อย่างเช่น อาการปวดท้อง
แต่พอถูกปรุงแต่งให้หวาน ด้วยน้ำผึ้ง น้ำตาล หรือวนิลา
มันก็เลยกลายเป็นอาหารโอชะยอดนิยม ในราชสำนักสเปนอย่างรวดเร็ว
และไม่นาน บ้านขุนนางคนใดจะไม่สมบูรณ์ได้ ถ้าไม่มีภาชนะเฉพาะสำหรับใช้กับช็อคโกแลต
เครื่องดื่มตามแฟชั่นชนิดนี้ มีวิธีการผลิตที่ยากและใช้เวลานาน
ในปริมาณมาก
ต้องมีการทำไร่เพาะปลูก และนำเข้าแรงงานทาส
ในหมู่เกาะคาริบเบียนและหมู่เกาะต่าง ๆ ตามชายฝั่งทวีปแอฟริกา
โลกของช็อคโกแลต ก็ได้เปลี่ยนไปตลอดกาลในปี ค.ศ.1828
เมื่อคอนราด แวน เฮาเทนแห่งอัมสเตอร์ดัม ได้นำเครื่องบดอัดโกโก้มาใช้
สิ่งประดิษฐ์ของ แวน เฮาเทน สามารถแยก น้ำมันโกโก้ธรรมชาติ หรือสารไขมันที่ได้จากเมล็ดโกโก้
ทำให้เหลือแต่ส่วนที่เป็นผง ที่สามารถนำมาผสมเป็นเครื่องดื่มได้
หรือเอามาผสมเข้ากับสารไขมันที่ได้จาก เมล็ดโกโก้
เพื่อทำให้เป็นช็อคโกแลตแท่ง อย่างที่เรารู้จักกันทุกวันนี้
ไม่นานหลังจากนั้น ช่างทำช็อคโกแลต ชาวสวิสที่ชื่อ แดเนียล ปีเตอร์
ได้เติมนมผงลงไปในส่วนผสม
ช็อคโกแลตนมเลยถือกำเนิดขึ้น
จนมาถึงศตวรรษที่ 20 ช็อคโกแลตก็ไม่ได้เป็น อาหารหรูหราเฉพาะชนชั้นสูงอีกต่อไป
แต่มันกลายเป็นของหวานพิเศษสำหรับคนทั่วไป
เพื่อตอบสนองความต้องการที่มากมาย จึงต้องมีการเพาะปลูกโกโก้จำนวนมาก
ซึ่งปลูกได้เฉพาะพื้นที่ใกล้เส้นศูนย์สูตร
ตอนนี้ แทนที่ทาสชาวแอฟริกันจะถูกขนใส่เรือ
ไปยังไร่ปลูกโกโก้ในอเมริกาใต้
การผลิตโกโก้เองจึงถูกย้าย ไปอยู่ในแอฟริกาตะวันตกแทน
โดยประเทศโกต์ดิวัวร์ผลิตโกโก้ได้สองในห้า ของผลผลิตโกโก้ทั่วโลกในปี ค.ศ.2015
ถึงกระนั้น การเติบโตของอุตสาหกรรมชนิดนี้
มีการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างน่าตกใจตลอดมา
ไร่โกโก้จำนวนมากทั่วทั้งแอฟริกาตะวันตก
ที่ส่งผลผลิตให้กับบริษัทเวสเทิร์น
ใช้ทาสและแรงงานเด็ก
ประมาณการว่าพวกเด็ก จำนวนมากกว่า 2 ล้านรายที่ได้รับผลกระทบ
นี่เป็นปัญหาที่สลับซับซ้อนที่แก้ไม่ตก
ถึงแม้ว่ามีความพยายามจากความร่วมมือของ บริษัทช็อคโกแลตรายใหญ่และประเทศในแอฟริกา
ที่ลดการใช้เด็กและข้อตกลงเรื่องแรงงาน
ทุกวันนี้ ช็อคโกแลตได้ฝังรากลงใน พิธีกรรมของวัฒนธรรมยุคใหม่
อันเนื่องมาจากความเกี่ยวข้องของมัน กับวัฒนธรรมพื้นเมืองผ่านระบบอาณานิคม
ผสานเข้ากับพลังของการโฆษณา
ช็อคโกแลตจึงมีพลังของสิ่งเร้าอารมณ์
ความเสื่อม
และเป็นสิ่งต้องห้าม
ถึงกระนั้น การที่ได้รู้ประวัติอันน่าทึ่ง และโหดร้ายอย่างมาก
รวมถึงการผลิตในปัจจุบัน
บ่งบอกให้เรารู้ว่า ความเกี่ยวข้องเหล่านี้มีจุดเริ่มต้นที่ใด
และมันปิดบังอะไรไว้
ดังนั้น เวลาคุณแกะห่อ ช็อคโกแลตแท่งต่อไปของคุณ
ลองหยุดพิจารณาก่อน เพราะว่าทุกเรื่องราว ของช็อคโกแลตนั้นไม่ได้หวานไปเสียทั้งหมด