اگر نمی توانید زندگی را بدون شکلات تصور کنید،
خیلی خوش شانس هستید که قبل از قرن ۱۶ به دنیا نیامده اید.
تا آن زمان شکلات فقط در آمریکای میانه به شکلی
کاملاً متفاوت از آنچه ما الان می‌شناسیم وجود داشت.
در ساله‌های بسیار دور۱۹۰۰ قبل از میلاد،
مردم آن منطقه یاد گرفته بودند که چگونه دانه‌های
درخت کاکائو بومی را آماده کنند.
قدیمی‌ترین سند نشان می‌دهد که دانه‌ها خرد شده و
با آرد ذرت و فلفل تند مخلوط شده تا
نوشیدنی از آن ساخته شود --
البته نه به عنوان یک فنجان داغ کاکائو آرامش بخش،
بلکه ترکیب تقویت کننده تلخ با کف فراوان.
واگر فکرمی‌کنید ما امروزه شکلات را به مساله خیلی بزرگی تبدل کرده‌ایم،
مردم آمریکای میانه ازما متعصب تر بودند.
آنها اعتقاد داشتند که آن کاکائوغذایی بهشتی است
که از طرف الهه مار بالدار به انسان‌ها هدیه داده شده است، --
خدای مایا با نام کوکولکان
و خدای آزتک ها با نام کتزلکوآتل.
آزتک‌ها دانه‌های کاکائورا به عنوان پول استفاده می‌کردند
و شکلات را درجشن های سلطنتی می نوشیدند،
یا به عنوان پاداش به سربازانی که در جنگها پیروزمی‌شدند میدادند
و یا در مراسم مذهبی استفاده می‌کردند.
اولین مواجهه مردمان آن سوی اقیانوس اطلس با شکلات در سال ۱۵۱۹ میلادی
وقتی ارنان کورتز وارد امپراطوری مکتروما
در تنوچتیتلان شد اتفاق افتاد.
مطابق سندهای یکی از فرماندهان کورتز،
برای پادشاه ۵۰ کوزه نوشیدنی آوردند و در فنجان های طلا ریختند.
وقتی مهاجران با محموله دانه‌های عجیب و غریب بازگشتند،
مبلغان شهوت ران بومی، آن را یک
ماده ای مفید برای قوای جنسی بر سر زبان ها انداختند.
اوایل،‌ مزه تلخش، آن را به دارویی مناسب برای دردهای جزئی
مانند دل‌درد تبدیل کرد،
ولی با شیرین کردن آن با عسل، شکر و وانیل،
شکلات به سرعت به عنوان خوردنی لذیذ در دربار اسپانیا مطرح شد.
و بزودی [در ۱۶۰۰ میلادی]،هیچ یک از خانه‌‌های اشرافیان بدون ظروف مخصوص شکلات‌خوری تکمیل نمی‌شد.
تولید انبوه این نوشیدنی مد روز
بسیار سخت و زمان بر بود.
و نیازمند استفاده از زمین کشاورزی ونیروی کار برده وارداتی
در جزایر کارائیب و سواحل آفریقا بود.
دنیای شکلات در سال ۱۸۲۸ با معرفی
دستگاه پِرِس کاکائوتوسط کوانراد وَن هوتِن آمستردامی برای همیشه تغییر کرد.
اختراع وَن هوتِن میتوانست چربی طبیعی کاکائو یا کره کاکائو را جدا کند.
آنچه باقی میماند پودری بود که در محلول نوشیدنی مخلوط میشد
یا دوباره با کره کاکائو مخلوط میشد
تا شکلات جامدی که ما امروز میشناسیم را تشکیل دهد.
زمانی اندک بعد از آن یک شکلات ساز سوئیسی به نام دنیل پِتِر،
پودر شیر را به مخلوط اضافه کرد
و شکلات شیری را عرضه کرد.
در قرن بیستم، شکلات دیگر یک خوردنی اشرافی نبود
بلکه خوردنی لذیذ در دسترس همه مردم بود.
براوردن تقاضای انبوه نیازمند کشت بیشتر کاکائو بود،
که تنها میتوانست در نزدیکی استوا رشد کند.
حالا به جای فرستادن برده‌ها
به مزارع کاکائودر جنوب آمریکا
تولید کاکائو خود به غرب آفریقا منتقل شد،
ساحل عاج در سال ۲۰۱۵ دو پنجم کاکائو جهان را تولید میکند.
البته همزمان با رشد این صنعت،
سوء استفاده های ترسناکی درزمینه حقوق بشر اتفاق افتاده است.
خیلی از مزارع در سرتاسرغرب آفریقا
که برای شرکتهای غربی محصول تولید می‌کنند،
از نیروی کارکودک و برده استفاده می کنند
که تخمین زده می شود روی ۲ میلیون کودک تاثیرمی‌گذارد.
این مشکل پیچده ی است که باوجود تلاش
کارخانه‌های بزرگ شکلات سازی درمشارکت با کشورهای غرب آفریقا
برای کاهش به کارگیری کودکان و بیگاری از نیروی کارهنوزهم وجود دارد.
امروزه، شکلات خود را در فرهنگ مدرن جا انداخته است.
به علت ارتباط استعماری آن با فرهنگ‌های بومی،
به همراه قدرت تبلیغات،
شکلات آمیزه ی از هاله‌ای شهوانی،
رو به انحطاط و
ممنوع را با خود حفظ کرده است.
اگرچه دانستن بیشتر درباره تاریخچه جالب و عموما ظالمانه آن
و همچنین تولید امروزه آن،
برای ما ریشه این ارتباط را آشکار
و آنچه آنها پنهان کرده اند را بیان می‌کند.
پس وقتی پوست شکلات بعدی خود را بازمی‌کنید
لحظه ی به این فکر کنید که همه چیز در مورد شکلات شیرین نیست.