Αν δεν μπορείτε να φανταστείτε τη ζωή σας χωρίς τη σοκολάτα,
είστε τυχεροί που δεν γεννηθήκατε πριν τον 16ο αιώνα.
Μέχρι τότε, η σοκολάτα υπήρχε μόνο στη Μεσοαμερική
με αρκετά διαφορετική μορφή από αυτή που γνωρίζουμε.
Ήδη από το 1900 π.Χ.,
ο λαός εκείνης της περιοχής είχε μάθει να επεξεργάζεται τους κόκκους
του γηγενούς κακαόδεντρου.
Τα πρωιμότερα κείμενα μας λένε ότι οι κόκκοι αλέθονταν
και ανακατεύονταν με καλαμποκάλευρο και καυτερές πιπεριές
για να δημιουργηθεί ένα ρόφημα -
όχι μια χαλαρωτική κούπα ζεστού κακάο,
αλλά ένα πικρό και δυναμωτικό αφρώδες αφέψημα.
Και αν νομίζετε ότι η σοκολάτα είναι πολύ σημαντική για εμάς σήμερα,
για τους Μεσοαμερικανούς ήταν πολύ περισσότερο.
Πίστευαν ότι το κακάο ήταν μια θεϊκή τροφή
την οποία χάρισε στους ανθρώπους ένα φτερωτό ερπετό - θεός
γνωστό στους Μάγια ως Κουκουλκάν
και στους Αζτέκους ως Κετζαλκόατλ.
Οι Αζτέκοι χρησιμοποιούσαν τους κόκκους του κακάο ως νόμισμα
και έπιναν σοκολάτα σε βασιλικές γιορτές,
αντάμειβαν με αυτό τους στρατιώτες για τη νίκη τους στη μάχη
και το χρησιμοποιούσαν σε τελετουργικά.
Η πρώτη διατλαντική συνάντηση με τη σοκολάτα συνέβη το 1519
όταν ο Ερνάν Κορτές επισκέφτηκε το παλάτι του Μοντεζούμα
στη Τενοτστιτλάν.
Σύμφωνα με τον υπολοχαγό του Κορτές,
ο βασιλιάς διέταξε να φέρουν 50 κανάτες με το ρόφημα
και να τις χύσουν σε χρυσά κύπελλα.
Όταν οι άποικοι επέστρεψαν με αυτόν το νέο περίεργο σπόρο,
οι προκλητικές ιστορίες των ιεραποστόλων για τα έθιμα των ιθαγενών
του έδωσαν τη φήμη του αφροδισιακού.
Στην αρχή, η πικρή του γεύση το έκανε φάρμακο κατάλληλο για αρρώστιες,
όπως ο στομαχόπονος,
αλλά η ανάμειξή του με μέλι, ζάχαρη ή βανίλια
σύντομα έκανε τη σοκολάτα μια δημοφιλή λιχουδιά στο ισπανικό παλάτι.
Και σύντομα, κανένα αριστοκρατικό σπίτι δεν ήταν πλήρες χωρίς σκεύη για σοκολάτα.
Η μαζική παραγωγή του δημοφιλούς ροφήματος ήταν δύσκολη και χρονοβόρα.
Αυτό περιλάμβανε τη χρήση φυτειών και σκλάβων
στην Καραϊβική και σε νησιά στα ανοιχτά των ακτών της Αφρικής.
Ο κόσμος της σοκολάτας θα άλλαζε για πάντα το 1828
με την εμφάνιση της πρέσας για κακάο
που εφηύρε, στο Άμστερνταμ, ο Κόνραντ Βαν Χάουτεν.
Η εφεύρεσή του μπορούσε να ξεχωρίζει το φυσικό λίπος, ή βούτυρο, του κακάο.
Αυτό που απέμενε ήταν μια σκόνη, η οποία μπορούσε να γίνει πόσιμο διάλυμα
ή να ξανασυνδυαστεί με το βούτυρο του κακάο
για να δημιουργηθεί η στερεή σοκολάτα που ξέρουμε σήμερα.
Λίγο αργότερα, ο Ελβετός σοκολατοποιός Ντάνιελ Πίτερ
πρόσθεσε γάλα σε σκόνη,
εφευρίσκοντας έτσι τη σοκολάτα γάλακτος.
Τον 20ό αιώνα, η σοκολάτα δεν ήταν πλέον μια πολυτέλεια της ελίτ,
αλλά μια λιχουδιά για όλους.
Η ικανοποίηση της τεράστιας ζήτησης απαιτούσε αύξηση της καλλιέργειας κακάο
το οποίο ευδοκιμεί μόνο στον Ισημερινό.
Πλέον, αντί για την μεταφορά σκλάβων από την Αφρική
στις φυτείες κακάο της Νότιας Αμερικής,
η ίδια η παραγωγή του κακάο μετακινήθηκε στη Δυτική Αφρική
με την Ακτή Ελεφαντοστού να παράγει τα 2/5 του κακάο στον κόσμο από το 2015.
Όμως, μαζί με την ανάπτυξη της βιομηχανίας
έχουν γίνει και τρομερές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Πολλές φυτείες στη Δυτική Αφρική,
που τροφοδοτούν τις εταιρείες της Δύσης,
χρησιμοποιούν σκλάβους και παιδική εργασία,
με περισσότερα από 2 εκατομμύρια παιδιά
να πλήττονται, σύμφωνα με εκτιμήσεις.
Είναι ένα σύνθετο πρόβλημα που παραμένει
παρά τις προσπάθειες εταιρειών σοκολάτας να συνεργαστούν με τα αφρικανικά κράτη
για τη μείωση της παιδικής εργασίας και των εργασιακών πρακτικών εξαθλίωσης.
Σήμερα, η σοκολάτα έχει καθιερωθεί στον σύγχρονο πολιτισμό μας.
Λόγω της αποικιοκρατικής της σύνδεσης με τους ιθαγενείς πολιτισμούς,
σε συνδυασμό με τη δύναμη της διαφήμισης,
η σοκολάτα διατηρεί κάτι αισθησιακό,
απολαυστικό
και απαγορευμένο.
Γνωρίζοντας, όμως, περισσότερα
για την συναρπαστική και συχνά βίαιη ιστορία της,
καθώς και την παραγωγή της σήμερα,
βλέπουμε από πού προέρχονται αυτοί οι συσχετισμοί
και τι κρύβουν.
Καθώς, λοιπόν, ξετυλίγετε την επόμενη σοκολάτα σας
σταματήστε για λίγο και σκεφτείτε
ότι δεν είναι τα πάντα σχετικά με αυτή γλυκά.