หน้าที่พื้นฐานของไขมันในร่างกายคือ เป็นแหล่งอาหารสำรอง
ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ การคัดเลือกทางธรรมชาติคัดเลือกฟีโนไทป์
ที่สามารถทนต่อสภาวะที่ไม่เอื้ออำนวย โดยกับเก็บไขมันเอาไว้ให้ได้มากที่สุด
เนื่องจากการขาดสารอาหารเรื้อรัง เป็นเรื่องปกติในประวัติศาสตร์มนุษย์
พันธุกรรมจึงมีวิวัฒนาการต่อการกักเก็บไขมัน
แล้วเมื่อไรกันที่ไขมันในร่างกายกลายเป็นปัญหา
ผลกระทบในทางลบของการมีน้ำหนักเกิน ไม่ได้ถูกเขียนไว้ในเอกสารทางการแพทย์ด้วยซ้ำ
จนกระทั่งปลายศตวรรษที่ 18
จากนั้น ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี กอปรกับมาตรการสาธารณสุข
ก็ส่งผลให้ปริมาณ คุณภาพ และความหลายหลายของอาหารนั้นดีขึ้น
คอาหารดี ๆ ที่มีอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ไม่ขาดแคลน ทำให้ประชากรที่มีสุขภาพที่ดีขึ้น
ทำให้เศรษฐกิจเจริญเติบโต
ผลผลิตเพิ่มขึ้น และสิ่งที่ตามมาคือเวลาว่าง
และรอบเอว
ถึงกลางศตวรรษที่ 19 การมีน้ำหนักเกินมาก ๆ หรือภาวะอ้วน
ถูกพิจารณาว่าเป็นสาเหตุของสุขภาพที่ไม่ดี
และอีกศตวรรษต่อมา มันถูกพิจารณาว่ามันเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิต
อะไรคือความแตกต่าง ระหว่างการมีน้ำหนักเกินและอ้วน
การคำนวณที่เรียกว่า ดัชนีมวลกาย จะช่วยบอกความแตกต่าง
ตัวอย่างเช่น ถ้าคนหนึ่งหนัก 65 กิโลกรัม
และสูง 1.5 เมตร
เขาจะมีดัชนีมวลกายประมาณ 29
โรคอ้วนเป็นภาวะที่มีไขมันในร่างกายมากเกินไป
ที่เกิดขึ้นเมื่อบุคคลหนึ่ง มีดัชนีมวลกายมากกว่า 30
ถ้าแค่ภาวะน้ำหนักเกิน จะมีค่าดังกล่าวที่ 25 ถึง29.9
ขณะที่ดัชนีมวลกายอาจเป็นประโยชน์ ในการช่วยประเมินน้ำหนักปกติ
เปอร์เซ็นต์ไขมันในร่างกายที่แท้จริง สามารถประเมินได้
โดยใช้เพียงข้อมูล เช่น รอบเอว
และมวลกล้ามเนื้อ
ตัวอย่างเช่น นักกีฬา โดยธรรมชาติแล้ว จะมีดัชนีมวลกายที่มากกว่า
แล้วคนเราเป็นโรคอ้วนได้อย่างไรล่ะ
โดยพื้นฐาน โรคอ้วนนั้น เกิดจากความไม่สมดุลของพลังงาน
ถ้าพลังงานที่ได้มาจากแคลอรี่
มากกว่าพลังงานที่ใช้ออกไป โดยการทำกิจกรรมทางกายภาพ
ร่างกายจะเก็บแคลอรี่ที่เหลือในรูปของไขมัน
โดยส่วนใหญ่แล้ว ความไม่สมดุล เกิดจากหลาย ๆ สถานการณ์รวมกัน
และตัวเลือก
ผู้ใหญ่ควรจะออกกำลังกาย อย่างน้อย 2.5 ชั่วโมงต่อสัปดาห์
และหนึ่งชั่วโมงต่อวันสำหรับเด็ก
แต่ทั่วโลกนั้น หนึ่งในสี่ของผู้ใหญ่ และแปดในสิบคนของวัยรุ่น
ไม่ค่อยจะกระฉับกระเฉงกันสักเท่าไร
อาหารแปรรูปแคลอรี่สูง และการเพิ่มขึ้นของขนาด
ควบคู่ไปกับการตลาดอย่างแพร่หลาย
นำไปสู่การกินที่มากเกินไปมากขึ้นเรื่อย ๆ
และทรัพยากรที่ขาดแคลน
และการขาดการเข้าถึงอาหารที่ดีต่อสุขภาพ และราคาไม่แพง
ก็ยิ่งเพิ่มความเสี่ยงให้แก่กลุ่มด้อยโอกาส
ถึงกระนั้น พันธุกรรมของเราก็ยังมีบทบาท
การศึกษาในครอบครัวและ ฝาแฝดที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน
แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า พันธุกรรมมีความสัมพันธ์ต่อน้ำหนักที่เพิ่มขึ้น
การศึกษาล่าสุด ยังพบความเชื่อมโยงระหว่างโรคอ้วน
และแบคทีเรียนหลากหลายสายพันธุ์ ที่อาศัยอยู่ในระบบย่อยอาหารของเรา
ไม่ว่าสาเหตุจะเป็นอะไร โรคอ้วนก็เป็นปัญหา ที่กำลังระบาดเพิ่มขึ้นไปทั่วโลก
มันเป็นปัจจัยสำคัญ ที่เพิ่มโอกาสการเป็นโรคอื่น ๆ
เช่น เบาหวาน
โรคหัวใจ
โรคหลอดเลือดสมอง
ความดันโลหิตสูง
และมะเร็ง
มันส่งผลกระทบต่อคนทุกเพศทุกวัย และทุกกลุ่มฐานะในสังคม
ทั้งประเทศที่พัฒนาแล้ว และประเทศที่กำลังพัฒนา
โรคอ้วนในเด็กเพิ่มขึ้น 60% ทั่วโลก เพียงแค่ในสองทศวรรษที่ผ่านมา
ปัญหานี้ใหญ่เกินกว่าที่จะไม่สนใจ
เมื่อบุคคลหนึ่งเป็นโรคอ้วน การฟิ้นตัวนั้นจะเป็นไปได้ยากขึ้น
การเปลี่ยนแปลงฮอร์โมนและการเผาผลาญ จะลดการตอบสนองต่อการกินมากเกินไป
หลังจากน้ำหนักลด คนที่เคยมีน้ำหนักเกิน จะเผาผลาญแคลอรี่ได้น้อยกว่า
เมื่อออกกำลังกายในแบบเดียวกัน
เมื่อเทียบกับคนที่น้ำหนักตัวเท่ากัน
การกำจัดไขมันส่วนเกินนั้นเป็นไปได้ยากขึ้น ในคนที่เคยมีน้ำหนักเกินมาก่อน
และเมื่อมีน้ำหนักเพิ่มขึ้น
การส่งและรับรู้สัญญาณที่ถูกทำลาย ก็ยิ่งทำให้มันยากขึ้น
ต่อสมองในการคำนวณปริมาณอาหาร ที่กินเข้าไป และไขมันสะสม
อย่างไรก็ดี หลักฐานบางอย่าง
ที่ทำการติดตามติดตามอย่างระมัดระวัง การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในระยะยาว
สามารถทำให้ปัญหาสุขภาพ ที่เกี่ยวกับโรคอ้วนนั้นดีขึ้นได้
และการลดน้ำหนัก จากการเปลี่ยนพฤติกรรมที่ยั่งยืน
หรือการรักษาแบบตรงจุด การผ่าตัดเพื่อรักษาโรคอ้วน
สามารถทำให้ภาวะดื้อต่ออินซูลินดีขึ้น และลดการอักเสบลงได้
สิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นประโยชน์ต่อการอยู่รอด ตอนนี้ได้กลายมาเป็นศัตรูกับเราเสียแล้ว
ในขณะที่ประชากรโลกกำลังเคลื่อไหวน้อยลง และตัวใหญ่ขึ้น
การเคลื่อไหวและกินอย่างมีสติ เพื่อหนทางไปสู่การมีน้ำหนักที่ดีขึ้น
จึงสำหรับต่อความเป็นอยู่ที่ดีโดยรวมของเรา
และด้วยการระบาดที่สงผลกระทบ ต่อทุกประเทศทั่วโลกนี้
ด้วยเหตุผลทางเศรษฐกิจและสังคมที่แตกต่างกัน
ปัญหาโรคอ้วนไม่อาจถูกมองว่า เป็นปัญหาที่เป็นเอกเทศ
มาตรการระดับสากลอื่น ๆ เพื่อการป้องกัน
จึงจำเป็นต่อการจัดการน้ำหนักของคนทั่วโลก