A depresión é a maior causante de discapacidade no mundo.
Nos EE. UU.
sófrea case un 10% dos adultos.
Como é unha enfermidade mental,
é máis difícil de comprender ca, por exemplo, o colesterol alto.
Unha cousa que crea moita confusión é a diferenza entre ter depresión
e sentirse deprimido.
Case todo o mundo se sente desanimado de cando en vez.
Cando tes malas notas,
perdes o traballo
ou discutes,
ata un día de chuvia pode poñerte triste.
Por veces non hai razóns.
Aparece da nada.
Despois, as circunstancias mudan
e eses sentimentos desaparecen.
A depresión clínica é diferente.
É un trastorno mental
que non desaparecerá só porque o desexes.
Dura polo menos dúas semanas
e altera a capacidade de traballar,
divertirte,
ou amar.
A depresión pode ter diferentes síntomas:
desgana,
perda de interese no que nos gusta,
inapetencia,
sentimentos de inutilidade ou culpabilidade,
durmir demasiado ou moi pouco,
pouca concentración,
estar demasiado alterado ou lento,
pouca enerxía
ou pensamentos de suicidio recorrentes.
Se tes polo menos cinco destes síntomas,
segundo as pautas psiquiátricas,
encaixas no diagnóstico da depresión.
Os síntomas non se ven só na conduta.
A depresión tamén ten manifestacións físicas no cerebro.
Primeiro,
hai cambios que se ven a ollo ceibe
e con raios X
como os que ocorren no lóbulo frontal e o hipocampo.
A escala microscópica
a depresión asóciase con cousas como:
a transmisión anómala ou a redución de certos neurotransmisores,
en especial a serotonina, a noradrenalina e a dopamina;
ritmos circadianos alterados,
ou cambios específicos nas fases REM e na parte profunda do teu ciclo de sono,
e disfuncións hormonais
como o aumento nos niveles de cortisol e desregulacións nas hormonas tiroides.
Pero os neurocientíficos non teñen unha imaxe completa
de que é o que causa a depresión.
Parece que ser unha relación complexa entre os xenes e o medio ambiente,
pero non existe un diagnóstico exacto
que prediga onde e cando se vai producir.
Os síntomas da depresión son intanxibles,
por iso é difícil saber quen a padece.
O Instituto Nacional de Saúde Mental
asegura que unha persoa común cunha enfermidade mental
tarda polo menos dez anos en pedir axuda.
Pero hai tratamentos moi efectivos.
A medicación e a terapia compleméntanse para estimular a química cerebral.
Nos casos máis extremos, a terapia de electrochoque,
que é coma unha convulsión controlada no cerebro do paciente,
é tamén moi útil.
Outros tratamentos prometedores
como a estimulación magnética transcranial
están sendo estudados.
Se coñeces a alguén que sufra depresión
anímao a coñecer algunha destas opcións.
Podes ofrecerlle a túa axuda en tarefas concretas
como buscar terapeutas pola zona
ou elaborar unha lista de preguntas para facerllas ó médico.
Para alguén con depresión,
estes primeiros pasos parécenlle insalvables.
Se se sente culpable ou avergoñado,
explícalle que a depresión é un problema médico
como a asma ou a diabetes.
Non é unha fraqueza nin un trazo de personalidade
e non debe esperar simplemente a que lle pase,
igual que non espera a que lle pase un brazo roto.
Se non sufriches depresión,
intenta non comparala con cando estiveches desanimado.
Comparar o que o outro está sentindo con sentimentos temporais de tristeza
pode facer que se sinte culpable do seu sufrimento.
Incluso pode axudar falar abertamente da depresión.
Hai estudos que sinalan que preguntarlle a alguén se ten pensamentos suicidas
reduce o seu risco de suicidio.
Falar sobre as enfermidades mentais axuda a reducir o estigma
e fai máis fácil que a xente pida axuda.
Cantos máis pacientes procuren axuda,
máis aprenderán os científicos sobre a depresión
e máis eficaces serán os tratamentos.