เสียงดนตรีนี้ทำให้คุณรู้สึกอย่างไร
คุณคิดว่ามันสวยงามหรือเปล่า
มันสร้างสรรค์หรือไม่
ทีนี้ คุณจะเปลี่ยนคำตอบของคุณไหม
ถ้าคุณรู้ว่า ผู้ประพันธ์คือหุ่นตัวนี้
เชื่อหรือไม่
คนเรายึดติดกับคำถาม เกี่ยวกับความคิดสร้างสรรค์ของหุ่น
พอๆ กับคำถามเกี่ยวกับจักรกลอัจฉริยะ
เป็นเวลาตลอด 170 ปี
ในปี ค.ศ. 1843 เลดี้ เอด้า เลิฟเลซ (Lady Ada Lovelace)
นักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษ ที่ได้รับการยอมรับ ว่าเป็นนักเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์คนแรก
เขียนไว้ว่า เครื่องจักรไม่อาจมีอัฉริยภาพ อย่างมนุษย์ได้
ตราบใดที่มันทำเพียงแต่สิ่ง ที่มนุษย์จงใจวางแผนให้มันทำเท่านั้น
ตามคำกล่าวของ เลิฟเลซ
จักรกลจะต้องสามารถสร้างความคิดใหม่ได้
ถ้ามันจะถูกจัดว่ามีอัจฉริยภาพ
การทดสอบของเลิฟเลซ ที่มีขึ้นในปี ค.ศ. 2001 ให้สมมติฐานถึงวิธีพินิจพิเคราะห์แนวคิดนี้
เครื่องจักรสามารถผ่านการทดสอบนี้ ถ้ามันให้ผลลัพท์
ที่คนที่ออกแบบมันไม่สามารถอธิบาย จากรหัสดังเดิมของพวกเขาได้
จากการออกแบบ การทดสอบเลิฟเลซ เป็นการทดลองทางความคิด
มากกว่าการทดสอบทางวิทยาศาสตร์ อย่างเป็นรูปธรรม
แต่มันเป็นจุดเริ่มต้น
ในตอนแรก
ความคิดที่ว่าเครื่องจักรจะสร้างสรรค์ดนตรี ที่มีความใหม่ มีคุณภาพสูง ในแบบนี้
อาจเป็นไปไม่ได้
เราอาจต้องเจอกับอัลกอริธึมที่ซับซ้อนมาก
โดยใช้ตัวเลขอย่างสุ่ม ฟังก์ชันที่ยุ่งเหยิง และตรรกะที่ไร้ระเบียบ
เพื่อสร้างลำดับของตัวโน้ตดนตรี
ในแบบที่ไม่สามารถที่จะเดาได้
แต่แม้ว่ามันอาจให้ทำนองใหม่นับไม่ถ้วน ที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน
แค่เพียงบางส่วนเท่านั้นที่มันจะน่าฟัง
เมื่อคอมพิวเตอร์ไม่มีทางที่จะแยกแยะ
ระหว่างสิ่งที่เราคิดว่าเพราะ
และสิ่งที่เราคงจะไม่คิดว่าเป็นเช่นนั้น
แต่ถ้าหากเราลองย้อนกลับไป
และพยายามคิดถึงกระบวนการตามธรรมชาติ ที่ก่อให้เกิดความคิดสร้างสรรค์
เราก็จะรู้อย่างน้อยหนึ่งกระบวนการ
ที่นำไปสู่ผลลัพท์ใหม่ มีคุณค่า และสวยงาม
นั่นก็คือ กระบวนการของวิวัฒนาการ
และอัลกอริธึมวิวัฒนาการ
หรืออัลกอริธึมพันธุศาสตร์ ที่เลียนแบบวิวัฒนการเชิงชีวภาพ
เป็นวิธีการหนึ่งที่ดูมีความหวัง
ที่จะทำให้เครื่องจักรสร้างผลลัพท์ ที่ใหม่ และมีคุณค่าอย่างงานศิลป์
แล้ววิวัฒนาการทำให้เครื่องจักร มีความสร้างสรรค์ทางดนตรีได้อย่างไรล่ะ
เอาล่ะ แทนที่จะเป็นสิ่งมีชีวิต
เราสามารถเริ่มต้นด้วย กลุ่มแรกของบทดนตรี
และอัลกอริธีมง่ายๆ
ที่เลียนแบบการสืบพันธุ์ และการกลายพันธุ์แบบสุ่ม
โดยการเปลี่ยนบางส่วน
การรวมกันกับส่วนอื่นๆ
และการแทนที่ตัวโน้ตดนตรี
ทีนี้ เราได้เนื้อดนตรีใหม่
เราสามารถเลือก โดยใช้ปฏิบัติการที่เรียกว่า ฟังก์ชันที่เหมาะสม
เช่นเดียวกับที่ความเหมาะสมทางชีวภาพ ถูกกำหมดโดยแรงกดดันจากธรรมชาติภายนอก
ฟังก์ชันที่เหมาะสมของเราสามารถถูกกำหนด ได้โดยทำนองภายนอก
ที่ถูกเลือกโดยนักดนตรีที่เป็นมนุษย์ หรือแฟนดนตรี
เพื่อเป็นตัวแทนทำนองที่เพราะจริงๆ
อัลกอริธึมสามารถเปรียบเทียบระหว่าง เนื้อดนตรีของเรา
กับทำนองที่เพราะได้
และเลือกเฉพาะเนื้อดนตรีที่คล้ายกับมัน
เมื่อลำดับที่คล้ายกันน้อยที่สุดถูกกำจัดออก
อัลกอริธึมสามารถสร้างการกลายพันธุ์ และรวมสิ่งที่เหลืออยู่ขึ้นอีก
จากนั้นเลือกสิ่งที่คล้ายกันที่สุด หรือที่เหมาะสมที่สุดจากชุดใหม่ที่ได้
และทำซ้ำไปเรื่อยๆ อีกหลายๆ ชุด
กระบวนการที่นำเราไปถึงจุดนั้น มีความสุ่มและความซับซ้อนในนั้น
ที่ผลที่ได้อาจผ่านการทดสอบเลิฟเลซ
ที่สำคัญไปกว่านั้น ต้องขอบคุณความงาม ตามความคิดของมนุษย์ในกระบวนการนี้
ตามทฤษฎีเราจะสร้างทำนองที่เราคิดว่าเพราะ
แต่นี่จะเป็นที่พอใจต่อความหยั่งรู้ในใจ ว่าความสร้างสรรค์ที่แท้จริงคืออะไรหรือเปล่า
มันเพียงพอไหมที่จะสร้างอะไรสักอย่าง ที่ใหม่และสวยงาม
หรือความคิดสร้างสรรค์ต้องการเจตนา และการรับรู้ต่อสิ่งที่กำลังถูกสร้างเหรอ
บางที ความสร้างสรรค์ในกรณีนี้ มาจากนักเขียนโปรแกรมจริงๆ
แม้ว่า พวกเขาจะไม่เข้าใจกระบวนการก็ตาม
ว่าแต่ ความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์คือะไรกัน
มันเป็นมากกว่าระบบ ของการเชื่อมต่อเซลล์ประสาท
ที่ถูกพัฒนาโดยกระบวนการ ที่มีอัลกอริธึมตามธรรมชาติ
และประสบการณ์อย่างสุ่ม ที่ก่อร่างชีวิตเรา
มีรูปแบบหรือยุ่งเหยิง เครื่องจักรหรือมนุษย์
นี่เป็นเครื่องกำเนิดพลังงานที่หัวใจ ของการเกิดความคิดสร้างสรรค์ของเครื่องจักร
ที่ตอนนี้กำลังสร้างดนตรี รูปปั้น ภาพวาด บทกลอน และอีกมากมาย
การฟันธงคงยังไม่เกิดขึ้น
ว่ายุติธรรมหรือไม่ที่จะเรียกการกระทำเหล่านี้ ว่าคือการสร้างสิ่งสร้างสรรค์
แต่ถ้างานศิลป์สามารถทำให้คุณร้องไห้
หรือทำเอาซะจิตกระเจิง
หรือให้ความรู้สึกเย็นวาบไปตามสันหลัง
มันสำคัญอีกไหมว่าใครเป็นคนสร้างงานนั้น