၁၉၅၃ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁ ရက်နေ့မှာ
ဝီလျံ စကိုဗီးလ်ဟာ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ဖို့ လက်လှည့် စက်နဲ့
စျေးပေါတဲ့ လွန်ပူ လွှတစ်ခုကို သုံးခဲ့ပြီး ဦးနှောက်ရဲ့ အရေးပါတဲ့အပိုင်းတွေကို ဖြတ်ကာ
သတ္တုပြွန်တစ်ချောင်းကနေ ဒါတွေကို စုပ်ယူခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်ရှင် ဒါမှမဟုတ် ထိတ်လန့်စရာ ရဲအစီရင်ခံစာမဟုတ်ပါ။
ဒေါက်တာစကိုဗီးလ်က သူ့ခေတ်မှာ အကျော်ကြား ဆုံး အာရုံကြောခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ၊
လူငယ်က ” H.M” လူသိများတဲ့ နာမည်ကျော် လူနာ ဟင်နရီ မိုလေဆန်ပါ၊
သူ့အဖြစ်က က ဦးနှောက် အလုပ်လုပ်ပုံအကြောင်း အံ့ဖွယ် ထိုးထွင်းအမြင်တွေ ပေးခဲ့တယ်။
လူငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဟင်နရီဟာ မတော်တဆမှုတစ်ခုမှာ ဦးခေါင်းခွံ ကွဲခဲ့ပြီး
မကြာခင် တက်လာတယ်၊ အမှောင်ကျကာ ကိုယ်ခန္ဓာ လုပ်ဆောင်မှုတွေကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။
ဒီမကြာခဏ အဖြစ်တွေကို တောင့်ခံပြီး အထက်တန်းကျောင်းကနေတောင် ထွက်ပြီးတဲ့နောက်၊
ကြံရာမရဖြစ်နေတဲ့ လူငယ်ဟာ အန္တရာယ်များတဲ့ ခွဲစိတ်မှုတွေကြောင့်
နာမည်ကြီးနေတဲ့ မိုက်ရူးရဲ ဒေါက်တာ စကိုဗီးလ်ကို အားကိုးခဲ့တယ်။
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာလုပ်ဆောင်မှုတွေကို အလားတူ ဦးနှောက် နယ်ပယ်တွေမှာ တင်းကျပ်စွာ
ကန့်သတ်ထားတယ်ဆိုတဲ့ ယူဆချက်အပေါ်အခြေခံကာ စိတ်ရောဂါသည်တွေကို ကုဖို့ ဦးနှောက်
ရှေ့ပိုင်းခွဲစိတ်မှူတွေကို ဆယ်စုနှစ်ချီ သုံးခဲ့ကြတယ်။
စိတ်ရောဂါသည်တွေမှာ တက်တာ လျှော့ဖို့ ဒါတွေကို အောင်မြင်စွာ သုံးခဲ့တာကြောင့်
စိတ်ခံစားမှုနဲ့ဆက်နွှယ်နေပေမဲ့ ဒါတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုကို မသိရတဲ့၊
အပြုအမူနဲ့ စိတ်ပိုင်း တုံ့ပြန်မှုအပိုင်း ဖြစ်တဲ့၊ H.M ရဲ့ ဟစ်ပိုကမ်ပက်စ်ကို
ဖယ်ရှားဖို့ စကိုဗီးလ်က ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
အပေါ်ယံအနေနဲ့ ခွဲစိတ်ကုသမှုက အောင်မြင်ခဲ့တယ်။
ပင်ကိုစရိုက်မှာ အပြောင်းအလဲမရှိဘဲ၊H.M ရဲ့ တက်တာတွေက လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကွယ်ခဲ့ပြီး
သူ့ရဲ့အိုင်ကျူတောင် တိုးတက်လာခဲ့တယ် ။
ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခုရှိတာက သူ့မှတ်ဉာဏ်က ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်က သူ့မှတ်ဉာဏ်အများစု ဆုံးရှုံးတာအပြင်၊
H.M ဟာ မှတ်ဉာက်အသစ်တွေ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ၊ ဘယ်နေ့ဆိုတာကို မေ့တာ၊
မှတ်ချက်တွေကို ထပ်ပြောတာ၊ နေ့စာ၊ညစာစာ တွေကို တစ်ဆက်တည်းစားတာတွေပါ။
စကိုဗီးလ်က အခြားကျွမ်းကျင်ပညာရှင်၊ ဝိုင်ဒါ ပန်ဖီးလ်ကို အကြောင်းကြားတဲ့အခါ၊
သူက မိဘတွေအိမ်မှာ H.M ကိုလေ့လာဖို့ ဘရန်ဒါ မေလ်နာဆိုတဲ့ ပါရဂူကျောင်းသူကို ပို့ခဲ့တယ်၊
အဲဒီမှာ သူဟာ ထူးခြားတဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေလုပ်ရင်း၊
ဂန္ထဝင်ရုပ်ရှင်တွေကို ပထမအကြိမ် အထပ်ထပ် ကြည့်ရှုရင်း နေ့ရက်တွေကို ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။
စမ်းသပ်မှုတွေ၊ မေးမြန်းမှုတွေ ဆက်တိုက်ကနေ မေလ်နာ
တွေ့ရှိတာက မှတ်ဉာဏ် လေ့လာမှုကို အကြီးအကျယ် အထောက်အကူပြုရုံတင်မကဘဲ၊
ဒါက မှတ်ဉာဏ်က ဘာကို ဆိုလိုတာကိုတောင် ပြန်အနက်ဖွင့်တာပါ။
မေလ်နာရဲ့ တွေ့ရှိတာတစ်ခုက၊ H.M ဟာ မှတ်ဉာဏ်အသစ် မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊
သူဟာ ဝါကျတစ်ခု ကို အဆုံးသတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရေချိုးခန်းကို ရှာဖို့ တစ်ခဏတာ လုံလောက်တဲ့
သတင်း အချက်အလက်ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဆိုတဲ့ ထင်ရှားတဲ့ အချက်အလက်ကို နားလည်စေခဲ့တယ်။
မေလ်နာက သူ့ကို ကျပန်း နံပါတ်ပေးတဲ့အခါ၊
သူဟာ သူ့ကိုယ်သူ အဆက်မပြတ် ထပ်ပြောရင်း
၁၅ မိနစ်လောက် မှတ်မိနိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ငါးမိနစ်အကြာမှာပဲ လုပ်ခဲ့တဲ့ စမ်းသပ်မှုကိုတောင် မေ့သွားတယ်။
အာရုံကြောသိပ္ပံပညာရှင်တွေက ကြီးမားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်ရှိပေမဲ့ အားလုံးဟာ အခြေခံအနေနဲ့
တူညီပြီး ဦးနှောက်တစ်လျှောက်လုံးမှာ သိမ်းထားတယ်လို့ ယူဆကြတယ်။
မေလ်နာရဲ့ ရလဒ်တွေက ရေတိုနဲ့ရေရှည် မှတ်ဉာဏ်ကြားက အခု အကျွမ်းတဝင်ရှိတဲ့
ကွဲပြားမှုအတွက် ပထမဆုံး သဲလွန်စ သာမက၊
တစ်ခုစီက ဦးနှောက် နယ်ပယ်အသီးသီးကို အသုံးပြုတာကို ပြသတယ်။
မှတ်ဉာဏ် ဖွဲ့စည်းမှုမှာ အဆင့်များစွာ ပါဝင်တာကို အခု သိထားပါပြီ။
တိုက်ရိုက် အာရုံခံ ဒေတာတွေကို အပြင်လွှာ ထဲက နျူရွန်းတွေက ယာယီ ကူးယူပြီးနောက်မှာ၊
ဒါက ဟစ်ပိုကမ်ပက်စ်ဆီ သွားတယ်။
ဒီမှာ အထူးပရိုတင်းတွေက အပြင်လွှာ နာဗ်ကြော ဆက်တွေကို ခိုင်ခံ့ဖို့ လုပ်ဆောင်တယ်။
အတွေ့အကြုံက အလုံအလောက်ခိုင်ခံ့ရင်
ဒါမဟုတ် ပထမ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပုံမှန် ပြန်အမှတ်ရနေရင်၊
ဟစ်ပိုကမ်ပပ်စ်က အတည်တကျ သိုလှောင်ဖို့ မှတ်ဉာဏ်ကို အပြင်လွှာဆီ ပြန်လွှဲပေးတယ်။
H.M ရဲ့ စိတ်ဟာ ကနဦး ထင်မြင်မှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေမဲ့၊
ဟစ်ပိုကမ်ပက်စ်မပါဘဲ၊ ဒီမှတ်ဉာဏ် ပေါင်းစည်းမှုကို လုပ်ဆောင်တာက၊
သတင်းအချက်အလက်တွေကို သဲထဲမှာ ရေးခြစ်သလို ဒါတွေက တိုက်စားသွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒါက မေလ်နာ တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကွဲပြားမှုပဲမဟုတ်ဘူး။
အခု ကျော်ကြားတဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုမှာ သူက H.M ကို စာရွက်နဲ့ ခဲတံကို
မှန်ကနေသာ မြင်ရစဉ်မှာ၊ ဗဟိုတူ နေရာ နှစ်ခုရဲ့ ကောက်ကြောင်းတွေကြားက
နေရာကျဉ်းထဲက တတိယကြယ်ကို ထပ်ဆွဲခိုင်းတယ်။
ဒီလိုခက်ခဲတဲ့အလုပ်ကို ပထမဆုံး လုပ်တဲ့ တခြားသူတွေလိုပဲ
သူဟာ ဆိုးဆိုးရွားရွား လုပ်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အံ့ဩစရာက အရင် ကြိုးစားမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်မရှိတာတောင်
ထပ်တလဲလဲ စမ်းသပ်မှုတွေမှာ သူ တိုးတက်လာခဲ့တာပါ။
သူ့ရဲ့မသိစိတ် အာရုံကြောဗဟိုဌာနတွေက သိစိတ်က မေ့နေတာတွေကို သတိရနေတယ်။
မေလ်နာ တွေ့ရှိခဲ့တာက နာမည်တွေ၊ ရက်စွဲတွေ အချက်တွေနဲ့ဆိုင်တဲ့ တိကျတဲ့ မှတ်ဉာဏ်က
စက်ဘီးစီးတာ ဒါမှမဟုတ် နာမည်ကို လက်မှတ်ထိုး တာနဲ့ဆိုင်တဲ့ သွယ်ဝိုက်မှတ်ဉာဏ်နဲ့ကွာတာပါ။
သွယ်ဝိုက် မှတ်ဉာဏ်က H.M ရဲ့ ဦးနှောက်မှာ
ပကတိရှိနေတဲ့ ဖွဲ့စည်းမှုတွေဖြစ်တဲ့ အောက်ခြေ အာရုံကြောစုနဲ့ ဦးနှောက်
နောက်ပိုင်းကို ပိုမှီခိုတာကို အခု သိကြပါတယ်။
“သိတာ” နဲ့ “သိပုံ” ကြားက ဒီကွဲပြားမှုက အဲဒီအချိန်ကနေ မှတ်ဉာဏ်
သုတေသနအားလုံးကို အထောက်အပံ့ပြုခဲ့တယ်။
H.M က အေးချမ်းတဲ့ ဘဝတာ အများစုကို ဘိုးဘွား ရိပ်သာမှာ နေပြီး ၈၂ နှစ်မှာ ကွယ်လွန်တယ်။
နှစ်တွေတစ်လျှောက် အာရုံကြောသိပ္ပံပညာရှင် ၁၀၀ ကျော်က သူ့ကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး
သူ့စိတ်ကို လေ့လာတာက သမိုင်းမှာ အများဆုံးဖြစ်စေတာပါ။
သူ သေဆုံးသွားတဲ့အခါ၊ သူ့ဦးနှောက်ကို သီးခြား အချပ် ၂၀၀၀ အဖြစ်
မပိုင်းစိတ်ခင်၊ ထိန်းသိမ်း၊ စကင်ဖတ်ကာ
လူပေါင်း ၄၀၀,၀၀၀ က ကြည့်တဲ့ တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်မှုတစ်ခုမှာ နျူရွန်းတစ်ခုစီရဲ့
အဆင့်အထိ ဒစ်ဂျစ်တယ် မြေပုံတစ်ခု အဖြစ် ဖွဲ့စည်းဖို့ ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့တယ်။
H.M ဟာ အရာတွေကို မေ့ရင်း ဘဝတာအများစုကို ကုန်ဆုံးခဲ့ပေမဲ့၊
သူနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကို နားလည်မှုမှာ သူ့ရဲ့ ထောက်ကူမှုတွေကို
နောင်လာမယ့် မျိုး ဆက်တွေက အမှတ်ရနေမှာပါ။